Asia blijft verbazen met hun 4de plaat Omega PDF Afdrukken E-mail
Albumreview
door Rogier Barberien   
dinsdag 27 juli 2010 00:00

 


Toen Asia in 2008 hun eerste album in 25 jaar met de originele line-up uitbracht, was het nog niet zeker dat de rëunie zou blijven duren. Reünies van oudere bands zijn vaak maar zeer tijdelijk en wordt er maar zelden nieuw materiaal opgenomen. Asia bewijst dus duidelijk dat ze niet tot die categorie van bands behoort. 

Omega album cover 

Na de release van Phoenix toerde de band in vele landen. Ook namen John Wetton en Geoff Downes een derde album op als Icon, speelde gitarist Steve Howe met zijn oude band Yes (weliswaar zonder zanger Jon Anderson en toetsenist Rick Wakeman) enkele shows en drummer Carl Palmer was druk bezig met zijn band ‘The Carl Palmer band’. In de zomer van 2009 kwamen ze echter terug samen en besloten ze een nieuw hoofdstuk te schrijven met Asia door aan de opnames te beginnen van vierde album. In tegenstelling tot Phoenix werden ze nu bijgestaan door een producer namelijk Mike Paxman (bekend van oa Uriah Heep). Wat is nu het resultaat geworden?Asia bewijst met Omega dat ze nog steeds in staat zijn om goede nummers te schrijven en waarom ze al die jaren geleden de groep hebben opgericht.


‘Trigger on the Finger’ zet de traditie van de vorige Asia albums voort en is een catchy en uptempo nummer. Het nummer is weliswaar niet nieuw (Wetton en Downes namen het al eerder op voor Icon II), maar het waarschijnlijk wel hun beste openingstrack sinds ‘Heat of the Moment’ door een catchy refrein, de vocale krachttour van Wetton en het mooie gitaarwerk van Howe (vooral de solo is zeer mooi). Daarna hebben ‘Running through my Veins’ waarbij de gitaar samen met Downes orgel een zeer mooie atmosfeer creëert. Ook Wetton klinkt zeer goed op deze track.‘Holy War’ is een epische track die een mooie opbouw kent met een zeer goed refrein. Wat er ook speciaal aan is, is het middengedeelte waar alle bandleden (ook drummer Carl Palmer) hun vaardigheden kunnen tonen aan de luisteraars en hier komen ook de invloeden van hun oude bands meer op de voorgrond.
Het moet natuurlijk niet altijd complex zijn voor een goed nummer te schrijven en dat is precies wat de band bewijst op ‘Even Yours’. Het grootste deel van nummer is gewoon John Wetton die zingt met een keyboardbegeleiding van Geoff Downes. Het is een zoveelste bewijs dat Wetton’s stem nog niks aan kwaliteit heeft ingeboet en dit in combinatie met de eenvoudige, maar mooie melodie vormt dit één van de hoogtepunten van het album. Ook is er plaats voor hard rock nummers zoals ‘Light the Way’ of catchy pop ballads zoals ‘Emily’ dat enkele gelijkenissen vertoont met ‘Too Late’ van Foreigner. Het is dan ook vreemd dat deze track slechts een bonustrack is op de eerste editie van het album, omdat één van de betere (en één van hun meest catchy) nummers op het album is.


'The End of the World’ is een ander episch nummer dat een interessant contrast bevat. Eerst begint het nogal bombastisch om dan gevolgd te worden door rustige gedeeltes. Het refrein is ook zeer mooi.
Maar de echte hoogtepunten van het album zijn de volgende nummers: I’m Still the Same is waarschijnlijk één van hun beste en meest catchy songs. Het begint zeer somber, maar verandert dan in een zeer catchy pop song dat makkelijk de kwaliteit van de nummers haalt van hun eerste album. Vooral het gitaarwerk van Howe, de mooie backing vocals en de orgel van Downes dragen bij tot de kwaliteit van het nummer.Het ander hoogtepunt is ‘There Was a Time’. Een zeer atypisch nummer voor Asia, maar daarom niet minder goed. Het nummer wordt ingezet door een fluitmelodie met piano. Nadien komt er nog een akoestische gitaar bij. De pianomelodie is zeer ontroerend, maar het is vooral de zanglijn van Wetton die het nummer tot een hoger niveau tilt. Tenslotte heeft nummer een zeer mooie outro.Heeft het album zijn beperkingen? Ja, zeker wel. Het is jammer dat de band de prog invloeden die meer prominent waren op Phoenix niet verder ontwikkelt, omdat deze waarschijnlijk tot hun meest memorabele momenten behoren. Ook had het nummer ‘I Believe’ beter gekund.Dit gezegd zijnde is Omega één van de interessantste en mooiste releases van 2010 tot nu toe. Elke fan van Asia en mensen die houden van rock met pop invloeden zullen kunnen genieten van dit album dat gemaakt is door vier getalenteerde en zeer ervaren muzikanten die gedreven worden door hun liefde voor muziek.
 

 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: