Eric Stewart overtuigt vriend en vijand met zijn derde solo album PDF Afdrukken E-mail
Albumreview
door Rogier Barberien   
zaterdag 14 augustus 2010 08:08

Toen Eric Stewart en Graham Gouldman weer besloten om 10cc op te starten, ging dit niet van een leien dakje. Al meteen met de opnames van ...Meanwhile werden de twee boezemvrienden geconfronteerd met allerlei hindernissen die zorgden voor spanningen tussen hen twee. Helaas was dit het begin van het einde en groeide de twee verder en verder uit elkaar. Op het einde was het zo erg dat het laatste 10cc album ‘Mirror Mirror’ eigenlijk twee solo projecten op één cd waren (beide heren konden niet meer samenwerken in één studio).

Do Not Bend album cover
Eric Stewart had hier genoeg van en besloot dan ook een punt te zetten achter 10cc. Buiten zijn bijdrage tot het tweede solo album van Alan Parsons ‘On Air’ was hij voor enkele jaren non-actief. In 1998 besloot hij echter weer de studio in te trekken om een solo album op te nemen. Voor een periode van enkele jaren zat hij er aan te werken en nam uiteindelijk ongeveer 18 nieuwe nummers waarvan 14 op zijn 3de solo plaat ‘Do Not Bend’ terechtkwamen.
Wat is nu het resultaat?
Eric Stewart heeft met ‘Do Not Bend’ een degelijk plaat afgeleverd. De toon wordt al meteen gezet met de catchy openingstrack ‘You Can’t Take it With You’ met zijn opzwepende synthesizerpartij. Ook heeft het nummer een interessante gitaarsolo die mooi ingebed is in de rest van de backing track.
‘A Friend in Need’ is waarschijnlijk één van de ontroerendste nummers op het album door de prachtige melodie waarbij de piano mooi verweeft is met de gitaar. De gitaarsolo is een ander hoogtepunt en laat zien hoe een getalenteerde en unieke gitarist Eric Stewart wel niet is.
Het beste nummer op het album is zonder twijfel ‘The Gods are Smiling’. Dit reggae geïnspireerd nummer heeft een zeer mooie intro, maar het is vooral het refrein dat er boven uitsteekt door de mooie en ontroerende zanglijn. De vrouwelijke backing vocals gaan goed samen met zijn stem en dragen extra bij tot de speciale atmosfeer van het nummer.
‘Sleeping with the Ghosts’ is een magische en ontroerende ballad die naar het einde toe een onverwachte wending kent waarbij Eric’s stem zeer breekbaar klinkt wat nog extra bijdraagt tot de melancholische atmosfeer van het nummer.
Alle nummers hebben een rijke sound en het album is ook zeer divers. Naast pop nummers heb je ook rock ‘n’ roll nummers zoals ‘No No Nettie’, het hilarische reggae inspireerde ‘Norman Conquest II’, een poging tot rap op ‘Rapping’ With Yves’ (waar ook weer een pluim mag gaan naar de vrouwelijke backing vocals), etc…
‘Mr. Decadent’ heeft een interessante groove en de brasssectie maakt het nummer extra interessant.
‘A Human, Being’ is een ander catchy nummer dat speciale gitaareffecten heeft en een aanstekend refrein.
Het enige nummer op het album dat minder goed is ‘Set In Blancmange’. Het nummer heeft interessante ideeën, maar ze zijn minder goed uitgewerkt waardoor het nummer niet echt van de grond komt.
Ondanks dit minpuntje is ‘Do Not Bend’ een mooie plaat van een muzikant die al lang voorbij zijn hoogtepunt is, maar nog steeds een meester is in de kunst van schrijven van intelligente en catchy pop songs en nog steeds gedreven is door zijn liefde voor muziek.


 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: