Voice Of The Seven Thunders: Een onbekende moderne klassieker PDF Afdrukken E-mail
Albumreview
door Stijn Theus   
dinsdag 17 augustus 2010 08:03
Hoe vaak denken we niet “was ik maar 60 jaar eerder geboren”? Zeker als we voor de zoveelste maal een prachtschijf uit de jaren ’60 en ’70 opleggen en dat vergelijken met de crap die tegenwoordig de radiogolven verziekt, lijkt de nood aan een nieuwe psychedelische revolutie het hoogst. Dat je niet in die periode geboren moet zijn om het publiek met muzikale psychedelica rond de oren te slaan, bewezen de Jefferson Airplane klonen The Black Angels en The Warlocks al eerder met hun bezwerende, doch ontgoochelende, gitaarklanken. Maar nu Voice Of The Seven Thunders met hun debuut op de proppen komt, lijken die verloren jaren weer even helemaal terug. 

Voice of the Seven Thunders is het geesteskind van gitaarvirtuoos Rick Tomlinson. De jonge Engelsman bewees al in 2007 met Voice of the Seven Woods dat hij een bijzonder talent heeft voor psychedelisch gitaargetokkel en ook zijn eerste EP’s nestelen zich na talloze luisterbeurten gemoedelijk in je bewustzijn. Voice Of The Seven Thunders is het logische vervolg op de eerste pareltjes en nu tilt de Brit zijn psych-folk van voorheen naar een nieuw, met scheurende gitaren doorweven niveau. Tomlinson kan met zijn meesterlijke, gitaarstrelende vingers , in tegenstelling tot andere hedendaagse psychedelische rockbands, wel opboksen tegen de gevestigde waarden van de goeie ouwe sixties.
Voice Of The Seven Thunders

Vanaf de eerste tot de laatste noot waaien de psychedelische klanken je in vlagen tegemoet. Soms in de vorm van een geestesverruimende elektrische wervelwind die gedragen worden door akoestische gitaren (Kommune). Dan kalmeert de storm onverwachts en waan je je in het oog van de storm, als Tomlinson even teruggrijpt naar zijn akoestische gitaargetokkel en heel sereen zijn stem laat horen (Out Of The Smoke), om daarna opnieuw de psychedelische gitaarstorm te trotseren (The Burning Mountain). Zonder elektronische hulpmiddelen en met enkel een gitaar in de hand, betoverd hij zoals Jefferson Airplane met Embryonic Journey heeft betoverd (Dry Leaves), om na een snel en scheurend hoogtepunt (Set Fire To The Forest) uit te doven in een bloedmooi folksong.

De kwaliteit waarmee Tomlinson zijn gitaarspel levert, is van zo’n hoog niveau dat hij nu al een plaats in het rijtje van de grote gitaargoden als Jerry Garcia en Douane Allman verdient. Zijn gitaarstukken, die doorheen het album je ziel - of beter pijnappelklier - beroeren, drijven perfect mee op de golvende melodieën zonder in te boeten aan intensiteit en vrijheid. Voice of the Seven Thunders is nu al een moderne klassieker.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: