Rangda - False Flag PDF Afdrukken E-mail
Albumreview
door Stijn Theus   
donderdag 16 september 2010 08:11
Mensen vragen me weleens “Hoe the F* vind je nieuwe en goeie muziek?” Simpel: Op maandag, sluitingsdag bij uitstek van de betere onafhankelijke platenzaak, word je tegen beter weten in gedwongen om een grote keten binnen te stappen. Je gaat op zoek naar je gewenste cd’s, de nieuwste van Brian Jonestown Massacre bijvoorbeeld, hoewel je op voorhand al weet dat die niet te vinden is op die godvergeten plaats. Als je, met een gevoel van wanhoop en terroristische plannen smedend tegen desbetreffende platenzaak, de rijen cd’s een laatste keer doorwandelt, valt je oog op een donkere, psychedelisch ogende plaat: Rangda’s 'False Flag'. Et voilà! Een verdomd goeie plaat heeft soms niet meer nodig dan een eerste oogopslag. Van liefde op het eerste gezicht gesproken.
Rangda is toevallig een samenwerking van psychedelische grootmeesters in de ondergrondse muziekwereld. Sir Richard Bischops kennen we van de Sun City Girls, Ben Chasney heeft zich al bewezen met zijn soloproject Six Organs of Admittance en als gitarist bij Comets on Fire (!) en drummer Chris Corsano verzorgde reeds de ritmesectie van ontelbare bands. Het trio had er amper één oefensessie, één concert en één studiosessie voor nodig om tot dit grensverleggende pareltje te komen. Talent in overvloed dus, en dat zie je niet aan de hoes, dat weerklinkt vanaf de eerste, schijnbaar geïmproviseerde klanken die je als een gitaarstorm meesleuren naar een duistere wereld van psychedelica. 
De plaat ramt je compleet onverwacht in die nieuwe wereld met opener ‘Waldorf Histeria’. De gitaar van Bischops regeert de chaos, die alle conventionele opvattingen van het woord ‘muziek’ vernietigt, om op die ruïnes van uitgewiste vooroordelen ‘Bull Lore’ op te bouwen. Echo’s van Six Organs weerklinken door het gitaarspel van Chasney, die een mentaal gevecht levert met de vernietigende klanken van Bischops. Op ‘Fist Family’ verschuift dat gevecht van gitaar versus gitaar naar gitaren versus Chris Corsano’s drums. Die laatste komt met verve als winnaar uit de strijd door een overdonderend drumspel dat de zwevende gitaren aan gort lijkt te slaan. Op ‘Sarcophagi’ verontschuldigt Corsano zich voor zijn voorgaande destructieve geweld en stelt hij zijn drums in dienst van de melancholische gitaarklanken. De destructieve krachten nemen echter opnieuw de overhand met ‘Serrated Edges’, waarna de plaat zijn innerlijke rust herontdekt met het prachtige  ‘Plain of Jars’.
Rangda is opnieuw het bewijs dat een supergroep gevormd uit vaste waarden in een genre niet veel meer nodig heeft dan enkele sessies om tot een mooi en grensverleggend resultaat te komen. De pracht van False Flag schuilt in de improvisaties van de drie grootmeesters en meer oefening zou het resultaat enkel negatief beïnvloeden. De plaat lijkt je een blik te geven op de eerste jamsessies van een waanzinnige groep, die in de toekomst meerdere heilige huisjes omver zal schoppen met hun sound. En die eerste momenten zal je blijven koesteren.
 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: