Avenged Sevenfold - Hail To The King PDF Afdrukken E-mail
Albumreview
door Bandäna Pete   
zondag 25 augustus 2013 20:40
Met een meer dan behoorlijke tweede plaat al op zak (Waking The Fallen) zette Avenged Sevenfold zich in 2005 met de megaplaat City Of Evil naast Mastodon en Trivium in de frontlinie der opkomende metalgrootheden. Vreemd genoeg leek de band zichzelf op die plaat nog niet helemaal gevonden te hebben, met als gevolg dat Avenged Sevenfold (2007) en Nightmare (2010) meer collage dan meesterwerk waren. Doe daar nog het overlijden van drummer The Rev bij en je krijgt een band die gedoemd lijkt om een eeuwige belofte te blijven. Maar metal zou metal niet zijn als het publiek niet onophoudelijk kansen zou blijven geven aan een band die een glimp van zijn talent heeft laten zien – één megaplaat is in de metalwereld, thank god, ruim voldoende om een aardige carrière op te bouwen (voorbeelden? Megadeth. Whitesnake. Soulfly. Twisted Sister. Danzig. ). Uiteindelijk is het natuurlijk de bedoeling dat de band opnieuw laat zien dat ze dat onvoorwaardelijke vertrouwen en ons doorworstelen van matige tot slechte platen verdiend hebben. Voor Avenged Sevenfold is dat moment nu aangebroken. Hail To The King is misschien niet hét meesterwerk waar we op zaten te wachten maar het laat wél een band zien die meer dan ooit klaar lijkt om de polepositie te veroveren. 
 
7 


Moderne, of op z’n minst eigentijdse heavy metal. Hoe klinkt het? Bestaat het eigenlijk wel? In 2005 zou ik gezegd hebben dat als er zoiets bestaat, het gespeeld wordt door Trivium en Avenged Sevenfold. Ondertussen weet ik beter. Trivium ging na Ascendancy met The Crusade belachelijk hard op z’n bek omdat iedereen hen het nieuwe Metallica noemde en ze dat op den duur nog zelf begonnen te geloven ook. Opvolger Shogun was voor de helft gevuld met topsongs en bangelijke riffs (de andere helft was filler) maar met In Waves brachten ze in 2011 dé plaat uit waar iedereen sinds Ascendancy op zat te wachten – zo wordt er des te meer uitgekeken naar Vengeance Falls, hun in oktober te verschijnen nieuwe plaat. 


Avenged Sevenfold werd ten tijde van City Of Evil plots algemeen aangenomen als de richting die moderne heavy metal zou uitgaan – een touch metalcore, het refrein was niet langer de kern van de song, melodie was belangrijker dan een killerriff en centraal stond een gitaarsolo die steevast klonk alsof de gitarist per noot betaald werd en dus bijna Dragonforce-style loco ging. Observe:


Terwijl de song Bat Country dan weer de uitzondering was met een meer dan behoorlijk refrein en een stijlvolle solo.


Maar bon, achteraf bleek dan toch dat de metalwereld zodanig hyper werd dat er nog eens frisse bands opstonden dat men een eerste aanzet tot een nieuwe sound verkeerdelijk aannam voor dé nieuwe sound. Thank god, want om drie verschillende City Of Evils na mekaar te kunnen beluisteren is een extreme vorm van ADHD een basisvereiste.

Het leven gaat door, ook voor metalheads. En zo maakte Avenged Sevenfold na City Of Evil twee te verwaarlozen platen waarop ze duidelijk niet weten of ze nu een beetje meer richting metalcore of een beetje meer richting klassieke metal wilden gaan. Plus dan een drummer die sterft – zo zijn ze wel, drummers. Ja… Zou het ooit nog goedkomen met A7X, of zijn ze gedoemd om een eeuwige belofte te blijven, festivals afschuimend in het kielzog van Papa Roach, Prong, Everytime I Die,…? 
 
77 


Neen.

Neen, want hier zijn ze met Hail To The King. Een plaat die alleen maar kan voortkomen uit een band alle watertjes doorzwommen heeft, een band die weet waarvoor ze staan, wat ze kunnen en wat van hen verwacht wordt. Hail To The King klinkt beheerst en volwassen. Het geheel staat voorop, er moet niet langer plaats gemaakt worden voor de bewijsdrang van de gitaristen of het uitpakken met overbodig complexe songstructuren en zanglijnen. Voor de hand liggende voorbeelden als Pantera, Maiden en Dream Theater klinken nadrukkelijk door, terwijl het merendeel van de songs qua opbouw, sfeer en structuur doet denken aan het meer epische Danzig-werk à la Am I Demon, Long Way Back From Hell en zelfs How The Gods Kill. 


Staan er op Hail To The King het soort songs dat uw kleinkinderen later letter per letter uit het hoofd zullen kunnen meebrullen? Not really. Maar Hail To The King klinkt als geheel zo sterk dat dat niet per se een afknapper hoeft te zijn. Laat ons vooral focussen op het goeie nieuws: met deze plaat laat Avenged Sevenfold zien dat ze er eindelijk in geslaagd zijn om een geheel eigen en uniek karakter te ontwikkelen. Ze zijn klaar om een bank vooruit te schuiven. En dat meesterwerk? Ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat we daar niet te lang meer op moeten wachten. En ondertussen genieten we van M Shadows, onverwoestbare frontmannen als hij zijn dun gezaaid tussen de stroming jonge bands.


Hail To The King komt deze week uit op Warner.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: