Codasync's Pan Aroya: "Afsluiting van een hoogdstuk" PDF Afdrukken E-mail
Albumreview
door Stijn Theus   
donderdag 26 september 2013 16:48
We zijn terug van weggeweest en nemen de draad weer op waar we die waren kwijtgespeeld, meerbepaald op het concert van Plankton Wat nu al bijna een jaar geleden.  We liepen toen Codasync tegen het lijf in de Scheld'apen en zij duwden ons daar, bovenop Plankton Wat's Spirits en Edibles' Other Minds meet Inner Space, een extra plaat in handen. Ze hadden blijkbaar alles gegeven en hadden nood aan een pauze. Wel, wij ook, maar nu ze terug aan 't spelen zijn, haalden we de review van onder het stof. 
 
Je zou het niet zeggen als je de roze plaat uit de hoes haalt -  er bestaat ook een groene versie, maar wij gaan in al onze mannelijkheid voor pink. Een sereen stilleven van de bandleden in hun natuurlijke habitat siert de duistere cover en een spat roze en groene verf lijken te verdwalen in een zwarte leegte. Dit zou het magnum opus zijn van een groep die koste wat kost tegen alle commercialiteit  hun eigen weg verkiest en ze hebben het zichzelf daarmee niet gemakkelijker gemaakt. Wat belangrijker is, ze hebben hun eigen sound gecreëerd én verschillende muziekmedia waren er ineens wél weg van, in tegenstelling tot hun vorige platen. Niet dat ze meer toegankelijker zijn geworden, dit is gewoon een muzikale bom. 
 
En we moeten toegeven, deze plak steekt met kop en schouder boven het toch al indrukwekkende oevre van het Antwerpse viertal. Ik zeg het niet vaak en ik neem de woorden niet graag in de mond, maar Pan Aroya is een eigentijds meesterwerk, dat volledig z'n eigen ding doet met de muziekgeschiedenis en net daarom ook zo origineel klinkt. We gaan ons voor één keer niet verlagen tot vergelijkingen met andere bands of genres, want we kunnen nu wel met zekerheid zeggen dat ze hun eigen genre gecreëerd hebben. Noem het fusion, artock of mathrock, je komt altijd meer dan één woord tekort als je Codasync in een vak wilt rammen.
 
 
Bram Vanhoutte, één van de twee gitaristen van de band, houdt het vrij sober als ik hem in de Scheld'apen tegen het lijf loop tijdens het nogal exclusieve concert van Plankton Wat. "We hebben gewoon weer een plaat bij elkaar gespeeld, meer moet je er niet achter zoeken," antwoordt hij sereen op de vraag wat het onbewuste thema van de plaat zou kunnen zijn. Matthias Meersman, de drummer en ook van de partij op het concert, weet het zoals altijd beter te verbloemen. "Dit is echt de plaat waar we naartoe hebben geleefd, een afsluiting van een hoofdstuk in het leven van Codasync. We zijn dringend toe aan en pauze en die gaan we ook nemen." 
 
Pan Aroya zet zijn woorden kracht bij. Begrijp hem niet verkeerd, dit is geen einde van Codasync, ze hebben een enorme berg beklommen die ze voor zichzelf hebben opgeworpen en nu is het tijd om het  zelfgecreëerde landschap te overschouwen. En ook dat zit in de plaat wanneer luttele momenten voor het einde de stilte je de nek omdraait, terwijl je eigenlijk net adem kan halen na de immense uppercut die ze met de voorgaande nummers hebben gegeven. Stilte is nog nooit zo oorverdovend geweest, laten we hopen dat er snel een nieuw en even bijzonder hoofdstuk begint voor Codasync, want wij zijn bijlange nog niet uitgeluisterd.
 
Check de plaat in z'n geheel op hun site en, indien goedgekeurd, bestellen die handel! 
 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: