(Un)finished monkeys @ kavka PDF Afdrukken E-mail
Live
door Evi Maveau   
dinsdag 04 oktober 2011 16:34
Afgelopen vrijdag bood Kavka onderdak aan laatste editie van Unfinished Monkeys, een nacht vol heterogene muziek en videoprojecties. Deze editie was weliswaar minder multimediaal dan de vorige editie, waar feesten gecombineerd werd met beeldende kunsten en poëzie, maar daarom niet minder cultureel verantwoord. In de line-up was het multi-aspect wel nog prominent aanwezig. Denk daarbij aan artiesten die buiten de lijntjes kleuren door verschillende muziekgenres, gaande van IDM, acid en breakcore tot post rock en glitch hop, harmonieus samenbrengen.

Cordyceps 
De avond begint voor mij met Cordyceps. Hoewel ik niet echt zeker ben of hun performance al dan niet al bezig is. Naast het podium staan twee kerels met elektrische basgitaren terwijl experimentele klanken de zaal vullen. Pas wanneer hun gitaren lijken uit te barsten weet ik het zeker, dit is geen soundcheck (meer). Het publiek bestaat onterecht slechts uit een koppeltje dat zich in een desolaat hoekje heeft gevestigd. De muziek van Cordyceps klinkt als een mix van IDM, noise en post rock. Met mondjesmaat vermenigvuldigt het publiek zich.

Next Monkey is organisator Christoffel Hendrickx aka Dustrickx. The man himself speelt een kort IDM-setje.
Rob 'Alkaloid' Kanters 
Daarna wordt Kavka overheerst door explosieve klanken afkomstig van de tweehoofdige elektronische gitaren van de gasten van Alkaloid. Rob Kanters, de man achter de scheikundige naam is net als zijn voorgangers ook niet vies van het combineren van verschillende muziekgenres. Psyrock én melancholische melodieën én breakcore? Het kan, blijkbaar allemaal. Op het podium wordt Kanters bijgestaan door  gitarist Thomas van den Reydt. 

Een groot contrast met zijn voorganger is Spongemagnet. Zijn bevreemdende loops en glitchy breaks hebben zo nu en dan een hypnotiserend effect op me. Spongemagnet omschrijven is geen makkelijke taak. Eén ding is zeker: Spongemagnet is funky. En dat zal het publiek geweten hebben. Een zwoele exotische schone kan duidelijk niet blijven stilstaan op deze uiterst dansbare muziek. Daarbij verzamelt ze niet enkel een horde mannen om zich heen, maar moet ze zelfs geslachtsgenoten vriendelijk van zich af slaan.
Frog Pocket 
Plots stroomt de zaal (half)vol. Het is tijd voor de headliner: Frog Pocket. Wanneer de bizarre Schot eindelijk het podium betreedt, juicht het publiek hem toe als een bende opgewonden boeren wiens stier het net tot prijsbeest van het veekamp heeft geschopt. Frog Pocket zijn muziek klinkt even vreemd als de man zelf: van destructieve breaks gaat hij naadloos over naar zwaarmoedige strijkpartijen, vrolijke breakcore en dromerige Keltische deuntjes, waarbij zijn viool haast als een bagpipe gaat klinken. Kortom, Frog Pocket klinkt als een manische depressie, maar wel eentje waar je graag nog even in wilt blijven steken. Nu en dan mompelt hij wat door zijn microfoon. Geen idee of het publiek de boodschap begrijpt, maar ik versta er geen snars van. Maakt ook niet uit, want Frog Pocket is subliem! Met of zonder duiding.

Na Frog Pocket stroomt de zaal even snel leeg als een pint aan de lippen van Michel Daerden. Waarschijnlijk wil het publiek deze abnormaal hete oktobernacht op onbedektere oorden doorbrengen. Jammer voor zij die er niet (meer) bij waren, want Boys With Toys brengt een uitstekende set, doorspekt met vrolijke jungle en beenharde breakcore. Chonsoe zorgt voor het bijbehorende beeldmateriaal. In zijn visuals zien we hoe Jesus zingend in zijn onderbroek de straat oversteekt en…omver gemaaid wordt door een bus en zien we een stel koeien zich in de meest ondenkbare posities vermurwen, om vervolgens te transformeren tot een buitenaardse vogelspin met hoeven. 

Eén van de meest markante figuren in de zaal is een zware zwetende punker van over de dertig wiens blik verraad dat hij ofwel net de duivel heeft gezien of zich schuldig heeft gemaakt aan het gebruik van één of meerdere scheikundige substanties. Nu en dan danst hij als een hondsdolle gek om dan weer tegen het podium aan in de prak te vallen. “Ik ben al enkele dagen wakker”, vertelt hij me. Lang zal dat ook niet meer duren, denk ik, wanneer ik zie dat het zwaartepunt van zijn lichaam als maar dichter bij de begane grond komt. 
Boris 'HLG' Uytterhaegen 
Wanneer Hlg aan zijn liveset begint is de zaal haast leeg. Toch is nog niet iedereen uitgedanst. Eén kerel gaat er nog volledig voor. Zijn ongecontroleerde wilde armbewegingen kunnen de ruimte in de zaal goed benutten. Hlg brengt erg cleane acid. Zijn sound klinkt haas vloeibaar. Zo liquid…dat ik er zelfs dorst van krijg. Plots voel hoe gedehydrateerd ik ben en besluit dat dit maar één ding kan betekenen: Dorst! Een beetje zoals het verhaal van de druppende kraan en de plotse drang om de eerste de beste toilet binnen te stormen. 

Vanavond zagen we gerne-overschrijdende artiesten die in geen enkel hokje passen. Spijtig van de lage opkomst, want dit feest verdiende ongetwijfeld een veel groter publiek.
Tekst: Evi Maveau  
Foto's: Stijn Theus 
 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: