NEXT LEVEL SHIT: One level up! PDF Afdrukken E-mail
Live
door Evi Maveau   
dinsdag 11 oktober 2011 17:11
Laat Kavka, Furthur en Hertz de handen in elkaar slaan en je krijgt…Next Level Shit! Dit concept staat garant voor vernieuwende muziek. Alle dj’s en producers die Next Level Shit vrijdagnacht naar voren brachten serveerden ons een soort van futuristische mash-up van verschillende genres, zoals hiphop, electronic, funk, glitch, dub en skweee.

 

 

 Sixkill

Het feest ging van start met Sixkill. Hoewel er nog niet echt van een feest kon worden gesproken. De aanwezige vroege vogels waren vooral gecentraliseerd in het rokerskot. Kwestie van nog een beetje in het weekend te komen. Hoe dan ook, Sixkill stond voor hiphop, downtempo beats en breaks afgewisseld met dub-sounds. Ideaal om de avond mee te beginnen. Helaas waren er maar weinig zielen om te beroeren, maar dat is doorgaans nu eenmaal het tragische lot van de openingsact.

 

Leftchest Leftchest

Ongeveer dezelfde lijn volgt Leftchest. Zijn set valt moeilijk te omschrijven. Als ik dan toch een poging moet ondernemen zou ik het definiëren als een mix van dub, gebreakte dubstep, electronic en funk. Bizar, maar wel te smaken. Zo denken de aanwezigen er ook over. De zaal loopt stilaan vol met een al even gemixed publiek als de muziek: van scheve Walen (er zijn echt opvallend veel Walen trouwens!), tot hipsters en zelfs een rasechte john in een veel te groot maatpak.

 

 Pomrad

De muziek van Pomrad is te gestoord voor woorden. Weliswaar prettig gestoord! Een vrolijke mix van dub, glitch, hiphop, 8-bit, skweee en vooral veel breaks en bleeps. Ook al zou je dit maar kutmuziek vinden: hierop kan je niet blijven stilstaan! En dat is er ook aan te merken in de zaal. Bijna niemand staat nog stil en met een frisse pint de zaal doorkruisen zonder te morsen lijkt nu een hele uitdaging. Niets is te gek voor Pomradvan Afrikaanse ritmes naar Bollywoodmuziek, inclusief zang. Als eekhoorns zouden kunnen zingen, zouden ze waarschijnlijk zo klinken!

Het feest is nu een feit. Dat blijkt ook zo op de toiletten. Daar heeft de nacht haar eerste slachtoffer gemaakt. Een jong meisje dat eerder die avond nog vrolijk kwetterde over allerlei banale trivialiteiten ligt nu volledig in de prak tegen de WC-deur. Ze vertoont een gezichtsuitdrukking die maar één ding kan betekenen: grote lading spouw op komst! Een ridderlijke jongeman vlijt zich naast haar neer en vraagt hoe het met haar gaat. Een beetje een onnodige vraag, maar in zulke situaties vergrijpen mensen zich nu eenmaal vaker aan standaardzinnen.

 

 Halp

Terug in de zaal lijkt het feest flauw als de toon waarop de jongeman daarnet zijn beleefdheidsvraag had voltrokken. Je hebt dj’s die per sé een verhaal in hun set willen brengen. Je kent ze wel, ze beginnen traag en ingetogen en bouwen op tot het moment waarop de bom  barst. Toch zal Halp geen bom doen barsten. Hij komt traag op gang en wanneer zijn verhaal eindelijk een hoogtepunt lijkt te bereiken blijkt hij toch geen al te hoge toppen te scheren. “Het mag best wel wat harder van mij” roept een kerel die eruit ziet alsof hij recht uit Fear and Loathing in Las Vegas komt gestrompeld. “Geweetwel, zo DANGDANGDANG”, schreeuwt hij terwijl hij zichtbaar moeite heeft om zijn verse pint niet over zichzelf leeg te laten lopen. Halp klinkt als wat ik zou omschrijven als een mix tussen glitch-hop, dub en 8-bit. Lang niet slecht! Hij zou een prima opener kunnen zijn, maar in dit stadium van het feest wil de doorsnee doorwinterde feester nu eenmaal meer, hence: harder!  

 

 Slugabed

 VJ Natché

Slugabed zorgt dan weer wel voor de nodige explosieven: een uiterst dansbare crossover tussen dubstep, glitch en hip-hop. Slugabed is één van de nieuwere paarden van de Ninja Tune-stal, die doorgaans niets dan toppers herbergt. Zijn set wordt ondersteund door de kleurrijke visuals van Natché: psychedeliche abstractie die naadloos overloopt in cubische symmetrie.

 

 Coco Bryce

Giet wat skweee, dubstep, hip-hop en 8-bit in een elektronische blender en je hebt de sound van Coco Bryce. Lekkere mix! Dat vinden enkele kerels en een grietje er ook van. Ze kruipen het podium op en zetten daar het feestje voort. En Coco Bryce? Die vindt het allemaal prima!

 

 Wolf

Wolf zorgt voor een waanzinnige afsluiter. Deze sympathieke Antwerpenaar met dreads waarop menig Jamaicaan jaloers zou zijn brengt een set van raggacore, happy hardcore, jungle, rave en hardcore, doorspekt met de gekste samples: van Duitse kinderliedjes tot Southpark. Een ietwat klein uitgevallen kereltje ziet zijn kans en sleurt een grietje op het podium, waarop ze beiden wild beginnen te hakken. Wolf’s set werkt aanstekelijk. Dat voel ik aan mijn rechterwang, waarin ik net een elleboogstoot kreeg. Hoewel het er niet aan te horen was, had Wolf zich helemaal niet voorbereid op Next Level Shit. “Ik was vergeten dat ik vanavond moest draaien. Wanneer ik ging rondkijken wat er vanavond te doen was, kwam ik er plots achter dat ik op de line-up stond.” 

Next Level Shit was een nacht vol innovatieve muziek. We zagen artiesten die genres durven te combineren en overschrijden. Kortom, Next Level Shit bracht ons weer one level up!

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: