Dylan & Knopfler in het Sportpaleis: Dylan and the Napalm Death PDF Afdrukken E-mail
Live
door PJ Symons   
donderdag 20 oktober 2011 09:07

Twee grootheden in een al even grote muziektempel die helemaal ontworpen lijkt om de geschiedenis van beide heren te huisvesten. Mark Knopfler (die ene van Dire Straits) en Bob Dylan op een double bill om van te duizelen. Op papier dan toch.

 

 

 

 

Dylan

 

 

Je moet het Mark Knopfler nageven dat een deel van zijn solowerk best te pruimen valt. Oké die stijloefeningen zijn maar zelden of nooit op het niveau van de solostuff van pakweg Robert Plant, maar het kan er net door. Behalve dan die Ierse folkstuff… Druilerige Lord Of The Dance muzak die het muzikale equivalent lijkt van je balzak in een kommetje ijswater dippen. Het bluesy Song For Sonny Liston viel best te smaken maar hoe hij er in sloeg Brothers In Arms te verknoeien (vooral door de overtollige balast aan instrumenten) doet ons toch aan zijn genie twijfelen. Zo ook die overenthousiaste fluitist: alleen Ian Anderson komt ermee weg op één been te spelen. Bovendien is Jethro Tull de enige band die màg rocken met een fluit. Stuur die man alsjeblieft terug naar het laver bread producerende gat waar hij vandaan komt.

 

 

Dat hij So Far Away in een ander jasje durfde te spelen was mooi, maar songs op die manier herpositioneren is een kunst waar Dylan zich van bedient, en dus een beetje flauw. Doe normaal, Mark.

 

 

Tijd voor de grootmeester dan. De man op wiens songs volgens kenners alle andere songs gebaseerd zijn. Nog volgens kenners: je eerste Dylan concert suckt altijd. Gelukkig zijn wij al even geen Dylan-maagden meer en weten we waaraan we ons mogen verwachten: gebricoleerde songs, onherkenbaar gemaakt en Dylan die zijn meest geschuurde grunt bovenhaalt. Alsof je naar de Seeger Sessions van Napalm Death kijkt, ongeveer.

 

 

Teleurstellend, voor vele fans. Geweldig voor ons. Love Sick werd meesterlijk opgeschud en kwam nog donkerder en rauwer uit Dylan’s keel dan op plaat en bij Not Dark Yet werd er zelfs een heuse sterrenhemel achter ome Bob geprojecteerd.

 

 

De brave man kreeg de laatste jaren ook commentaar op zijn performance: hij zou steeds wat nukkig achter zijn orgeltje blijven staan. Niet zo woensdag in het Sportpaleis. Dylan speelt gitaar, blaast wat op zijn mondharmonica en durft al eens een dansje uit zijn roestige knieën te persen. Kortom: het was geweldig.

 

 

Maar niet zo geweldig dat we een optreden van Dylan verkiezen boven een nieuwe plaat. Hij mag dan wel nog steeds aan die Never Ending Tour bezig zijn, ons doet hij op deze gezegende leeftijd veel meer plezier met nog een handjevol steengoeie platen dan optredens waar alleen de echte afficionados aan hun trekken komen. Please Bob, nog een kerstplaat!

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: