My Morning Jacket + Lyenn in Trix 10/11 PDF Afdrukken E-mail
Live
door PJ Symons   
zaterdag 12 november 2011 15:58

Circuital heet de nieuwste plaat van Jim (of is het Yim?) James (of Yames?) en die stelde hij met zijn ochtendjapon furieus voor in Trix donderdag. Met nog een adembenemende aftershow van Lyenn werd het een hoogst aangename avond.


Jim James hoort u te kennen van My Morning Jacket, maar ook van zijn alterego Yim Yames en de bijhorende plaat als ode aan George Harrison (glansrijke cover van My Sweet Lord) en zelfs Monsters Of Folk, het allstarbandje dat hij met onder andere Conor Oberst en M. Ward bevolkt. Maar donderdag dus in Trix met zijn eigen dolle bende.

MMJ 

Shall I compare thee to The Band? Wel ja, My Morning Jacket zijn de enige legitieme erfgenamen van de heren Helm, Robbertson en co. Vanavond op het podium, maar gisterennacht nog op de vleugels van moonshine repeterend in het licht van de maan in een rustieke romantiek uitademende blokhut ergens in de bossen rond Woodstock.

Edoch, met Circuital maakte James een kleine stap in de andere richting. Minder houthakkershemd, meer snakeskin boots. Niet dat hij plots de ketterende countryknakker is gaan uithangen, maar eerder dan The Band voelde je een zweem van The Allman Brothers Band zich als een zweverige nevel over Trix werpen.

Want zweverig was het. James rockte, liet elk nummer uitgroeien in een broeierige jam en bewoog woest over en heen het podium. En werd daar visueel nog wat bij geholpen door zijn ondertussen wel heel erg weelderige haardos.

Die uitgesponnen nummers klonken aanvankelijk nog fijn en fris en toonden een band die net op het juiste moment in het tourschema zit: lang genoeg onderweg alle knulligheden en ongemakjes uit de set gewerkt te hebben maar ook niet zó lang dat het een verplicht nummertje werd. Van afstompende routine was geen spoor te vinden, maar mocht het alsjeblief iets minder zijn?

Met onder andere zijn ode aan black metal (Holding On To Black Metal), het titelnummer van de nieuwe plaat en een schitterend ploeterende versie van I'm Amazed plezierde hij ons met een uitgebreide set die niettemin iets te veel van het zelfde laken ochtendfrakskes maakte.

Dan was de aftershow van Lyenn toch beter. Intiemer. En hoewel intieme concerten mij vaker in een comateuze slaap wiegen dan dat ze me boeien, zogen Lyenn en zijn band de zaal tot een vacuüm - ondanks de bar. Vowels Fade First heet zijn nieuwe EP die, zoals EP's dat plegen te doen, zijn nieuwe plaat aankondigt. Als wellicht de sterkste songschrijver van ons kleine land sneed hij met zijn stem de slagaders over, kneep hij je keel dicht en maakte hij zo je hoofd helemaal vrij voor het zowel zalvende als scheurende gamma aan ritmes en toonaarden die zijn nummers rijk zijn.


Naar Ornette Coleman leunende figuurtjes die voor de gelegenheid op gitaar gespeeld worden in combinatie met stukjes Bryter Layter, stiltes die een plaats krijgen en hier en daar een gewelddadige uitspatting om je bij de les te houden: ik daag iedereen uit het hem na te doen. Lof en dank aan Lyenn.


Een interview met Lyenn verschijnt binnenkort.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: