Volbeat en Clutch in de Lotto Arena 14/11 PDF Afdrukken E-mail
Live
door PJ Symons   
dinsdag 15 november 2011 14:14

Toegegeven, ons was het ditmaal vooral om Clutch te doen. Volbeat kwam voor een tweede keer op dezelfde tour langs de Lotto Arena en dat lokte bij ons toch weinig meer dan een 'bwa' uit. Des te meer was het een gebeurtenis dat de ultieme jamband Clutch uit Maryland deze contreien nog eens bestreek - dat was toch al van in 2009 en hun tour met Kylesa geleden. En toch: de bwa van Volbeat werd een 'hell yeah' terwijl we Clutch genekt zagen door een wat minder geluid.


Volbeat




Het is een nogal misselijkmakend grapje dat wel vaker met voorprogramma's uitgehaald wordt: het geluid niet helemaal op punt stellen opdat de headliner helemaal kan shinen. Terwijl de moerassige mix van stoner, blues, funk, heavy metal en gospelpreken van Clutch toch een warme gloed nodig hebben, werd er door de technicus resoluut gekozen voor een blok beton. Dat maakte dat nummers als The Elephant Riders en Texan Book Of The Dead een beetje in zichzelf verzopen. Hoewel ze door de eerste rijen Volbeat-fans nauwelijks geholpen werden, legden de vier moonshiners wel de nodige professionaliteit aan de dag, met de donderpreken van Neil Fallon als voor de hand liggend hoogtepunt. De man leek wel bezeten wanneer hij zong over de reizen van Hannibal (The Elephant Riders), het groeiende aantal doodskisten met daarin Amerikaanse soldaten (The Mob Goes Wild) of het loopje dat hij nam met R.L. Burnside (Electric Worry).


Toch merktje je dat een zaal van dit kaliber een heel eind weg is van de kelder in een donker bos waar Clutch zijn muziek laat ontstaan. Misschien volgende keer toch maar weer in een donkere krocht - of gewoon een kleinere, warmere zaal.


Volbeat dan. Op enkele jaren tijd uitgegroeid tot de nieuwe grootmacht in het zwaardere genre. Terwijl wij eerst een halflege zaal hadden verwacht - geen nieuwe plaat, zelfde podium, zelfde tour, zelfde zaal - was het koppen lopen in de Lotto Arena. Metal- en rockfans van een danig verschillend pluimage: bikers, blackmetallers, rockabillies, punkers, cafébazen, annemiekes, rozemiekes en meenden wij daar zelfs een johnny opgemerkt te hebben? Zullen we Volbeat de Coldplay van de metal noemen? Nah, dat is een beetje kort door de bocht. Er valt natuurlijk wel een sterke gelijkenis op in veel van de nummers, ze halen hun inspiratie uit andermans' songs en hun live-optredens worden heel wat hoger ingeschat dan de platen die ze maken. Coldlay, dus. Om ons fanschap van Volbeat goed te praten halen we argumenten aan als 'ze verenigen verschillende soorten muziekfans van het zwaardere gitaarwerk' en 'misschien gaat er door Volbeat wel iemand op zoek naar gospel en countrysongs'.


Laten we het houden op ons eigenste guilty pleasure. Maar wat voor een! En je moet het hen nageven: Born To Raise Hell van Motörhead als begingeneriek gebruiken zet de toon meteen. Doe daar nog een mokerslag als begin met Hallelujah Goat en Guitar Gangsters & Caddilac Blood aan toe en de sfeer zit er meteen in. Een 'nieuwe' Volbeat-set konden we dit nauwelijks noemen, maar wat is er mis met de oude? Ze staan strakker en scherper dan ooit en camoufleren daarmee zelfs dat ze iets professioneler zijn geworden. Ze zijn niet langer die schattige Denen die spelen met luide gitaren en rockabilly, ze zijn rocksterren geworden.


Hoewel ook dat af en toe getemperd wordt. Wanneer frontman Michael Poulsen bijvoorbeeld een nummer opdroeg aan misses Poulsen en die plots uit de coulissen duikt om haar getattoeërde trots een tong te draaien. Of hoe ze stukjes We Will Rock You en I Want To Break Free van Queen in de set smokkelen.


Bovendien kregen we àlle Volbeat klassiekers te horen: van Heaven Nor Hell en The Garden's Tale tot A Warrior's Call en de laatste bis Pool Of Booze, Booze, Booza. Schattig ook hoe ze Thanks - een nummer opgedragen aan de fans (we thank you people for being around supporting Volbeat) - ook daadwerkelijk elke keer spelen. Je fans soigneren, hen een speciaal gevoel geven: het blijft werken.


Dus hey, wij hebben ons rot geamuseerd, gedronken, geheadbangt en als dolende wolven meegehuild met meneer Poulsen. Maar laat hen nu maar eerst een nieuwe plaat maken voor ze dit land nog eens bestrijken.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: