RONES in AB Club 9/12 PDF Afdrukken E-mail
Live
door Cultus   
donderdag 22 december 2011 16:05

The Rones werden met hun nieuwe titelloze plaat gewoon RONES maar wisselden de ‘the’ in voor een enorme verrijking aan sound die hun voorgaande stonergeluid voorzag van een shot electronica die zo mogelijk nog meer punch aan het al zo bronstige collectief gaf. Onder de noemer ‘beter laat dan nooit en zeker als het goed was’: het verslag van hun cd-voorstelling in de AB Club.

RONES 


De eerste geruchten rond de livereputatie van Rones logen er niet om: ondanks de storm op Pukkelpop die het hele terrein met de grond gelijkt maakte, bleef het uit verschillende uithoeken van ons Vlaanderland afkomstige septet noest doorspelen. Goed, de waarheid was iets genuanceerder, het stond als een paal boven water dat ze ook de gezellige AB Club met een voorhamer zouden verbouwen.

Meteen opvallend: dit zijn allemaal fucking uitstekende muzikanten die met een zuivere oprechtheid hun ego’s wegcijferen ten voordele van het grotere geheel. Moet ook als je met z’n zevenen op het podium staat, maar vanzelfsprekend is het niet. Een klassieke drum en een elektronische, een sax, een synth, een bass en twee gitaren: om dat allemaal tot een samenhangende sound te melangeren is vakkennis een absolute vereiste maar voor RONES lijkt het een fluitje van een cent.

Naast de sound die nog steeds vurige riffage in een mal van electronica giet, dient ook zanger Lenn Van Meeuwen geprezen: zuivere, enorm krachtige stem die het midden houdt tussen James Hetfield van Metallica (maar dan zonder diens ticks) en Dave Gahan van Depeche Mode. Prachtig ook hoe Van Meeuwen’s bronstige roep een katalysator vindt in lichtere operettestem van E-drummer Marcus Deblaere.

Songs als Leftover, Sweet Hangover, She’s A Dancer en het heerlijk stompende Walk gaan er in als zoete koek en lijken geschapen voor grote festivalweiden. Bovendien zorgt de sax van [sic]-lid Maarten Jan Huysmans voor een welgekomen rustpuntje in elk van die songs. Puntjes van kritiek? Eigenlijk niet. Behalve dan keyboardisten eigenlijk altijd zouden verplicht moeten worden een cape te dragen.

RONES maakten een plaat waar zowel de luiere muziekfan in zijn sofa laag na laag kan afpellen als de woeste punker die live graag omvergeblazen wordt. Hoog tijd dat ook de rest van de wereld dat eens gaat inzien. Deze band verdient uw onversneden aandacht.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: