MARS RED SKY, RADAR MEN FROM THE MOON en CAT CLAW @ KAVKA 13/4 PDF Afdrukken E-mail
Live
door Evi Maveau   
vrijdag 20 april 2012 10:42

Vrijdag de dertiende staat garant voor kranten doorspekt met foto’s van zwarte katers en nietszeggende artikels over bijgeloof, banale grapjes aan de bushalte over de buitengewone toevalligheid dat die vertraging net vandaag valt en de obligate grote lottopot die bomma’s aller steden (die plots blijkbaar geen hinder meer ondervinden van hun gebroken heupen) in de lokale krantenwinkels verenigt, waardoor een half uur aanschuiven voor uw pakje Marlboro de nieuwe standaard is. Kavka was die bewuste vrijdag de plek om zich te onttrekken aan al die kommer en kwel. Althans, voor de muziekliefhebber met gedistingeerde smaak. Het jongerencentrum wasemde er de walmen uit van stonerbands afkomstig van eigen en naburige bodem, met als grootste gemene deler: een stevige homp psychedelica.

 

Spelen in je thuisstad is altijd een beetje op voorhand winnen. Maar het impliceert ook dat je zeker niet mag afgaan. Over dat laatste moest het Antwerpse stonerduo Cat Claw zich geen zorgen maken. Jana en Jasper zijn tijdens hun set soms tegenpolen, maar wel van het soort dat elkaar mooi aanvult.  En in het echte leven delen ze wellicht meer dan enkel hun liefde voor muziek en eigenzinnige viervoeters. Eerder bestegen ze podia her en der in de Vlaanders onder de demonische naam Calcifer. Vandaag gaan ze door het leven als Cat Claw, maar weker zijn ze er niet op geworden. Kletterende gitaarsolo’s en strakke drums wisselen af met Jana’s delicate en diffuse zang en kabbelende melodieën die het schuim van menig pint doen opborrelen. Opmerkelijk hoe een tweekoppige band toch nog een rijke sound kan produceren. “Het volgende nummer is een heel kort nummer”, kondigt drummer Jasper aan. Dat blijkt dan ook meteen de afsluiter te zijn en zoals het betaamt, moet die knallen. Jasper gaat er stevig tegenaan en wanneer hij zijn keel opentrekt, klinkt hij even bloeddorstig als de kannibalen achter hem op het grote scherm. Deze zien een lekkere barbecue verschijnen, wanneer ze plots oog in oog komen te staan met een stelletje zombies die in de fik schieten. Waardig geslaagd, dus.

Nederland is niet meer wat het geweest is. Terwijl het er bij onze noorderburen almaar strakker aan toegaat, broedt het land af en toe toch nog een mooie psychedelische parel die niet in gripzakjes verpakt is. Radar Men From The Moon ontleent zijn naam aan een oude science fiction B-film en in die sfeer gaat de band van start: met een sample die uit de controlekamer van Nasa lijkt te komen (of in dit geval wellicht uit een cheape duistere Hollywoodstudio). Het publiek wordt tot aspirant-ruimtereizigers gepromoveerd en Radar Men From The Moon zet met een brandende bas de lancering in naar de hoogten van de psychedelische dampkring. Toegegeven, de sample heeft iets clownesk en doet een beetje denken aan de lancering van een nieuwe thrill ride in een pretpark, maar duidt wel op een gezonde dosis zelfrelativering. Achter het trio uit Tilburg flikkeren beelden van David Lynch’s Eraserhead. Radar Men From The Moon klinkt net zoals deze film als een surreële droom met een donker kantje. Broeierige bassen omarmd door spacy en van tijd harde riffs zorgen voor een beklijvende damp van psychedelische tonen. Stonerrock wordt meestal meestal geassocieerd met onguur gespuis van allerlei formaten en gedaanten. Toch lijken de jongens van Radar Men From The Moon dit archetype niet te belichamen. Ze zien eruit alsof ze van het type zijn waaraan moeders zorgeloos hun tienerdochters zouden toevertrouwen. Zij het dat ze hun plaat niet van tevoren hebben beluisterd. Radar Men From The Moon deelde eerder al het podium met White Hills en worden soms vergeleken met  Kyuss en Colour Haze. Als u het mij vraagt zijn ze de vergelijking meer dan waard.

 

Mars Red Sky’s gelijknamige debuutalbum klinkt als een melancholische reis naar de rode toendra van Mars. Zij het dan aan hogere temperaturen. De band uit Bordeaux is minstens een decennium ouder dan hun voorgangers en dat reflecteert zich ook in hun sound: wazige oldskool riffs, uitgesponnen bluessolo’s en een zware bas, in een laidback vibe. Sinds twee weken spelen ze met een andere drummer, die moeiteloos zijn voorganger eer aandoet. De drie fransozen zetten in met het nummer Curse, dat gedragen wordt door de vocalen van zanger-gitarist Julien Pras. Zijn etherische stem klinkt als die van het ongeboren kind van Thom Yorke en een koorknaapje en congrueert wonderbaarlijk goed met de zware gitaar en idem bas. Het geheel klinkt breekbaar en hard tegelijkertijd en komt binnen als een verpletterende slag van een zijdezachte hamer, wat ook het geval is bij het volgende nummer: A Strong Reflection. Bij Falls krijgen we de hamer weer in zijn ongebreidelde versie recht in ons gezicht. Denk daarbij aan een schurende bas en zotte gitaarsolo’s met veel wah-effecten. Live klinkt het minstens even goed als op plaat. Bij Marble Sky klinkt bassist en occasionele vocalist Jimmy Kinast als de duistere tegenhanger van Pras’ ijle stem. Het nummer zou zo op de soundtrack kunnen van een roadmovie die zich in de woestijn afspeelt en waarin de whisky overdadig vloeit. Blijkbaar is deze vergelijking nog niet zo ver gezocht, want later verneem ik dat het album werd opgenomen op de semi-woestijnachtige gronden van Bardenas Reales, een Spaans natuurpark. Kortom, een strakke set die voor herhaling vatbaar is.

Bij bands die op plaat geweldig klinken, bestaat altijd het risico dat ze live sucken en u ze nooit meer met dezelfde bewondering kan beluisteren. Maar op deze Grote Dag der Ongeluk was dat zeker niet het geval. Al zullen er daags later wel enkele donkere katers zijn opgedoken. 

 

 Foto’s: Stijn Theus

 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: