Appelsap Festival, Oosterpark Amsterdam - 22/7 PDF Afdrukken E-mail
Live
door *   
maandag 23 juli 2012 12:13

Nope, geen appelsap te verkrijgen op het Appelsap Festival in het Amsterdamse Oosterpark. Muziek die klinkt als de fris- en versheid van een vruchtensapje, daar draait het om. Sinds de eerste editie van het festival in 2000 was Appelsap voor tal van internationale hip hop en experimentele electronica-acts de allereerste kennismaking met de Benelux en soms zelfs Europa. Met onder meer Danny Brown, AB-Soul, Rustie, Redinho én een welgekomen stralende zon beloofde ook editie 2012 een degelijk alternatief te worden voor een dagje Madame Tussaud’s Amsterdam.


Appelsap

 

 

 

Stonden in het verleden al op Appelsap: beat scene pionier Dimlite, rappers Pharoahe Monch en Theophilus London, Gilles Peterson- en Jazzanova-poulain Ben Westbeech en BBC Radio 1-DJ Benji B, verantwoordelijk voor het in Europa lanceren van onder andere Flying Lotus en Dâm-Funk. En veel meer. Zodanig verse DJ’s en producers dat ze hun vervaldatum nog niet eens opgeplakt kregen en enkele rising stars van de hip hop aangevuld met the best of die two worlds dat we in België en Nederland te bieden hebben: Appelsap is een festival voor fijnproevers die de betere beats en rhymes wel weten te smaken. Fijnproevers, en hipsters. Uiteraard trek je met deze line up ook Pitchfork etalagefiguren aan die zich nagenoeg perfect hebben verkleed als ofwel Vampire Weekend ofwel als een, op de hoog opgetrokken witte kousen na, volledig in het zwart gekleed lid van de posse van ASAP Rocky. Het festival zelf maakt er bovendien net zo min een geheim van dat ze enige ‘swag’ van hun bezoekers eisen, gezien alleen dat woord een keer of twintig op de polsbandjes gedrukt staat. Gelukkig zit het met ons swag-gehalte wel snor. Nu die snor nog.

 

Damn, net wanneer we op het punt staan naar Amsterdam te vertrekken lezen we de melding dat BadBadNotGood moet afzeggen voor Appelsap. Het Canadese trio piepjonge producers was een must omwille van hun verfrissend verhakken van post-bop jazz met hip hop en zalvende mellow soundscapes. Hun covers (hoewel dat weinig respectvol klinkt tegenover de manier waarop ze de tracks herschapen hebben) van onder meer Guru en Nas leverden hen al snel een opgestoken duim op van MF Doom én ze werden bij de kraag gevat door Tyler, The Creator en (vandaag de hottest shit in muziekland) Frank Ocean. Bovendien is hun dreigende en in een sfeer van sluimerend gevaar gedoopte instrumentale versie van Limit To Your Love het perfecte tegengif voor de wat pathetische cover van James Blake die vooral leek te zeggen ‘ik werd vroeger gepest en daar doet mijn hartje nog altijd pijntjes van’. BadBadNotGood, dus. Rain check?

 

 

Eerst even op prospectie gaan dan. En eens je in het openbare gedeelte van het park de schakende en dammende gehandicapten en de gebruikelijke Cara-pils zwelgende daklozen bent gepasseerd, word je meteen overvallen door en overladen met de uitzonderlijke gezelligheid van de locatie. Appelsap begon als een kleinschalig en gratis festival en ondanks het feit dat een kaartje vandaag 30 euro kost, doen ze er alles aan om het zo intiem en aangenaam mogelijk te houden. Hoewel ze volledig uitverkocht waren had je op geen enkel moment dat gevoel. Ruimte zat om je aan een dansje te wagen, nooit moeten wachten aan de bar en uitermate vlotte verbindingswegen tussen de drie podia: het soort luxe die je de laatste jaren nog maar zelden mag meemaken op Belgische festivals. Cuddos voor de cocktailbar trouwens, die (eveneens in tegenstelling tot Belgische festivals) de Gin Tonic Grapefruit à la minute én met vers sap prepareerden.

 

Eerste stop is de Main Stage die niets meer of minder is dan het prieeltje van het park. Dat dat prieeltje als podium wordt gebruikt zorgt sowieso al voor een verfrissender uitzicht. Doe daar dan nog bij dat de hip hop acts op deze unieke stage geprogrammeerd staan en het zou wel eens een interessante dag kunnen worden. De Nederlandse/Poolse rapper Mr. Polska mag dan awards verzamelen en records breken bij onze noorderburen, de Waardevolle Gezelligheid die de titel van zijn jongste plaat belooft leek nergens te bespeuren – behalve dan bij het nogal flink mee springende hoopje jonge Nederlanders net voor het podium. Het kan ook aan onszelf liggen. We hebben namelijk nooit kunnen vatten waarom Nederlandse hip hop zo enorm populair is in Vlaanderen. Ok, De Jeugd Van Tegenwoordig is niet slecht en best lachen, maar doe ons toch maar Halve Neuro. Any time.

 

Verder verdwalen door het park dan, over het bruggetje over de vijver met eendjes en langs struiken met een overvloedigheid aan in fiere bloei staande roze bloemen: zelfs hardvochtige biobashers als wijzelf kunnen niet anders dan er lyrisch van worden. Met de stralende zon op onze bol even passeren langs de Colors Stage (die er meer uitziet als een main stage en aangekleed werd met lichtgroene banners. Niet van het niveau Tomorrowland, maar toch) alwaar de ‘Appelsap-veteraan’ Vic Crezee onze aandacht niet weet vast te houden. Lefties Soul Connection dan maar, en wel op de achter nog meer bloemenstruiken verstopte en schattig kleine Live Stage. Bekijk Lefties als het Nederlandse antwoord op de muzikanten van de Daptone-stal, maar dan zonder het wat ver gedreven inslagje van vintage dat wij net zo appreciëren aan de muziek van The Dap Kings, Sugarman 3, The Menahan Street Band, The Budos Band en alle varianten. De instrumentale soul met knipoogjes van funk die Lefties voortbracht klonk aanvankelijk zo braaf en clean dat het alleen maar kon werken ergens in een park op een zondag in de stralende zon. Het kwam dan ook goed uit dat het zondag was, we ons in een park bevonden en de zon schitterde. Interessanter werd het wanneer ze achtereenvolgens vervoegd werden door het Amsterdamse hip hop collectief Zwart Licht, de Nijmegense rappers Zo Moeilijk en MC Adje. Maar nogmaals: uitzonderlijk te degusteren op een lome en zonnige zondagnamiddag. Net iets te flets voor een zaterdag. En al zeker voor een woensdag.

 

 

 

Vervolgens vliegensvlug naar Danny Brown op de Main Stage, de tweede must see. De wat weirde rapper uit Detroit leverde vorig jaar met XXX wat ons betreft dé hip hopplaat van het jaar af, weet in zijn lyrics al eens aangenaam te verrassen en durft op zijn tracks al eens knipogen naar lekker old school boom bap. We hebben ondertussen al voldoende strakke en moddervette shows achter de rug om het cliché dat hip hop live altijd suckt van tafel te vegen maar Appelsap maakte het Danny Brown wel érg moeilijk. Hoe terecht de kritiek op het incompetente Schauvliegje ook is, dit is Wilders country. En dus: beats die zodanig stil stonden dat het wel leek alsof Danny Brown een rondje a capella rappen aan het afleveren was. Doodzonde, hoewel zijn energie verraadde dat het hemzelf weinig kon schelen. Perfecte score op inzet, een blaam voor het geluid. En voor Wilders.

 

 

 

 

Omdat Lefto vandaag twee keer speelt (allicht ter vervanging van BadBadNotGood) laten we zijn eerste set links liggen ten voordele van de Britse producer Redinho. Door Hudson Mohawke getipt als in het oog te houden talent en, zoals op Appelsap mocht blijken, terecht beschouwd als the next big thing van de funky electronica. Chille en relaxte set die alleen net niet genoeg prikte om superlatieven boven te toveren. Wat rondlummelen dan. Even langs de main stage waar ook Nebulon gebruik maakt van de diensten van Zwart Licht. De temperatuur opmeten bij de Ierse Krystal Klear op de Colors Stage. Teleurgesteld zijn dat hij old school funk en 90’s house beloofde maar dan toch koos voor wat nog het meeste leek op een aframmeling van de urban Ultratoplijst van 2005.

 

AB-Soul dan, de derde must see. Een van de paradepaardjes van de jongste generatie West Coast rappers, lid van supergroep Black Hippy en samen met Jay Rock en Schoolboy Q erelid van het gerespecteerde clubje rond Kendrick Lamar. Helaas werd AB-Soul net zoals Danny Brown genekt door het geluid. En zag hij er wat uit als de Animal Collective versie van Rick James. Mooi moment wanneer AB-Soul Danny Brown op het podium uitnodigde voor Terrorist Thread's – net de twee prinsjes van de hip hop – alleen hadden we er graag een beat bij gekregen. Nog wat rondlummelen dan maar.

 

 

 

En dan naar Breach. Breach, dat is Ben Westbeech die een beetje onnozel voor een andere naam heeft gekozen. Gehoopt op het soort set waarmee hij Jazzanova en Gilles Peterson mee wist op te vrijen, helaas getuige geweest van het soort platte en brave house die je rond 5u ’s morgens elke zaterdag in Café d’Anvers te horen krijgt. Bovendien stonden we ons mateloos te ergeren aan een Nederlandse Johnny die samen met een groot deel van het publiek op uitnodiging van Breach mee het podium was opgekropen. Denk aan een mix van Twitter-genie en prototypische johnny Pedro Poublon, Ninja van Die Antwoord en een of andere figuur uit Jersey Shore of Oh Oh Cherso. In bloot bovenlijf. Met opzichtige gouden ketting. In het midden net achter de DJ wild dansend, zwierend met de armen, het publiek opzwepend, briesend, alsof het zijn show was. Even binnensmonds gekotst.

 

Hoewel hij overtuigd op het podium bleef staan wanneer Breach had plaats geruimd voor Rustie, wist die laatste onze aandacht voldoende vast te houden om onze ergernis te overschaduwen. Met Glass Swords bewees de Schotse producer dat niet per se alles wat Warp uitbrengt een afkooksel is van Aphex Twin of Squarepusher. Strakke, agressieve set. Topper.

 

 

Afronden met de tweede ronde van Lefto, wat ons betreft de allerbeste DJ van België. Dat hij zowat alle soorten muziek waar wat soul, funk of jazz in zit door mekaar draait durft al eens een soort museumgevoel opwekken maar hij weet steeds zodanig te verrassen dat je hem dat makkelijk vergeeft. Lekker dat hij ook Opgezwolle nog eens van onder het stof haalde.

 

Kortom: Appelsap was zowat het aangenaamste festival dat we deze zomer al aandeden. Alleen hopen we dat ze tegen volgend jaar het geluid op punt hebben kunnen stellen.

 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: