Cultus Breaking Borders (Crossing Border 18/11) PDF Afdrukken E-mail
Live
door Marcel H. Core   
maandag 19 november 2012 23:54
Afgelopen zondag stonden er enkele waanzinnige bands op het programma van Crossing Borders. Spiritualized en Toy knalde met welgemeende gitaardreunen de katers uit je kop en de doortrekkers werden goed wakker geschud in de Arenberg Schouwburg. We kwamen eigelijk voor de muziek en Jason Pierce, maar we zijn onverwacht toch op een opmerkelijke schrijver gestoten.

Het had in de verste verte wel iets weg van een muzikale Nacht van de Poëzie, overal literaire snolletjes, mooie én hoger opgeleide grietjes die de trappenhal afspeurden en zalen doorkruisten op zoek naar bekende en minder gekende literaire meesters en muzikale grootheden. 
 
 
Cultus zette z'n oogkleppen op en baande zich een weg door het schoon volk, voorbij al het geleuter en gesigneer, recht naar de Grote zaal met de fluffy rode zetels om de kater nog even solitair uit te zweten. I Am Kloot stond ginds geprogrammeerd na een zekere auteur van Vloed, die leuke, post-apocalyptische beelden rondstrooide van een ondergelopen stad. Lekker. Even wegdromen over hoe het allemaal zou moeten zijn. Uiteindelijk kwam Kloot gezwind het podium opgedalkt, volledig onbewust van het feit dat ze zichzelf naar het Nedelandstalige scrotum genoemd hebben. Ze deden in elk geval hun best om er niet aan te denken, hoewel, het stonk er mijns inziens wel naar rotte vis. Kloot stond voor de eerste maal in Antwerpen, maar hoge ogen hebben ze niet gegooid. Ik droop na de eerste twee nummers dan ook met volle plezier af, me verstoppend achter m'n fototoestel en het excuus dat ik enkel de twee eerste nummers mag schieten. Misschien klinkt het allemaal wat leuker als je wat verder in je pensioen bent gevorderd en je zonder problemen een shot kan zetten of je dagelijkse fles whisky binnen hebt.
 
Waarom ik niet op m'n gat ben blijven zitten voor het podium van Liesa van der Aa, God - we noemen hem voor de gelegenheid Jason Pierce - mag het weten. Liesa heeft sinds de laatste keer dat we haar zagen, sprongen vooruit gezet en haar experimenten met de 'loopstation' minuscuul vormgegeven tot grootse, bombastische uitbarstingen waar je kippenvel van krijgt. En wij konden er enkel van genieten als er even iemand de deur van de grote zaal liet openstaan. Jason-zij dank voor dat!
 
 
Dan maar neerwaarts richting Punch Brothers, hopende dat zij hun naam waar konden maken. Toch nog even snel de boekenstand checken en m'n oog laten vallen op 'Narcopolis'. Misschien dan toch later op de dag die man een keer gade slaan en zien wat hij zoal te vertellen heeft.
Punch brothers, aan m'n foto's te zien zag het er goed uit, maar muzikaal is me van die band geen zak bijgebleven. Een mengeling van Balkan en meer gemakkelijk verteerbaar gezwans, dingen die vooral niet blijven hangen.
 
 
Toy, daar bleven we wel met iets meer plezier wat langer staan. Rough Trade en de gehele mainstream media prees de jonge band reeds de hemel in. En zoals verwacht dweepten ze met de neo-psychedelica maar bleven toch über Brits en trashy. Niet moeilijk ook, met een zanger die lijkt op de jongere, vooral onzekere versie van Robert Smith van de Cure, inclusief strakke broek en oogschaduw. Het was een wel gekome verfrissing, hoewel we toch niet volledig overtuigd afdropen richting de grote zaal, alwaar Jason Pierce met Spiritualized z'n doortocht ging maken.
 
 
Breekbare, existentiële songs over leven en mortaliteit, liefde en hartzeer, maar vooral recht uit het hart en door het hart. Muren van geluid afgewisseld met breekbaar gitaargetokkel en een Jason die onverstoorbaar z'n partituren afleest zonder ook maar een oog aan het publiek te gunnen. En dat hoeft zelfs niet! Dit is muziek waar je jezelf in verliest en je omgeving vergeet. Even wegzijn van deze planeet en toch volledig met beide voeten op de grond staan en de grote vragen van het leven uitschreeuwend. Dat wist de oude garde die er in de jaren '80 al als adolescenten bijstonden even goed als de volgende lichting ado's die integraal recht sprongen voor een staande ovatie, de één al wat sneller als de ander.
 
 
Met knikkende knieën en een gevuld gemoed kwam ik ongemakkelijk de zaal uit gestrompeld, neerzijgend voor het kleine podium alwaar Jeet Tahyil z'n introductie kwam doen voor het Belgische publiek. De man heeft een zware geschiedenis van drugsmisbruik en alcoholisme achter de rug, een perfecte fundering dus voor jaren creatief schrijverschap. Jeet Thayil goochelde met woorden en liet de grote beatniks door de wandelgangen van de Arenberg weergalmen als de nooit vergeten geesten van een subcultuur van rebellerende schrijvers en poëten. Als ik hem achteraf even apart neem voor een handtekening en een gesprek, blijkt hij ook opgegroeid te zijn met Burroughs, Ginsberg en Kerouac. In boekvorm, welteverstaan. Hij stond begin jaren nul zelfs nog in de rij voor een signatuur van Hunter S. Thompson. "Een lieve, respectvolle man" zoals alleen Thayil hem kan omschrijven,"eerst wandelde er een dikke fles Chivas naar binnen, bijgestaan door twee buitenwippers. Daarna pas volgde Hunter."
  
Jason Pierce was ondertussen nergens te bespeuren, ik stootte op een muur van onzekerheid en ongeïnteresseerde stewards aan de backstage en sloeg het op een zuipen. Het leeuwendeel van het volk hoorde ruim te laat dat er nog iets in de Arenberg te zien viel en kwam in grote getale binnengevallen. Wie het overige verloop van de avond te weten wil komen, moet z'n licht daar maar gaan opsteken. 
 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: