Suicide Club: bloed met inhoud PDF Afdrukken E-mail
DVD
door Peter Heyns   
zaterdag 04 april 2009 07:00

 

Wat gebeurt er als mensen zich volledig overgeven aan een sekte?  Wat als de emo-cultuur gemeengoed wordt?  Plegen mensen zelfmoord om bij de groep te horen?  De Japanse regisseur Shion Sono vraagt zich in Suicide Club openlijk af wat er mis is met de Japanse tieners.

 

 

De film wordt op gang getrokken door 54 schoolmeisjes die zich voor de metro gooien.  De toon is gezet, als een lopend vuurtje verspreidt het zelfmoordvirus zich.  Detective Kuroda gaat op zoek naar de bron van de zelfmoorden.  Storten mensen zich van daken omdat dit ingefluisterd wordt door een onbekende meester, of zitten er geheime boodschappen in kinderliedjes?  Kuroda is ervan overtuigd dat de zelfmoordplaag een aanwijsbare  oorzaak heeft en volgt het spoor dat leidt via een bizarre website.

Suicide Club is een van de zwaarste horrorfilms van de afgelopen jaren.  Het is niet zozeer de hoeveelheid bloed die misselijk maakt, maar het samengaan van de geheimzinnige sfeer, de bizarre, angstaanjagende personages en vooral het gedurfde onderwerp.  Regisseur Sono  betrekt kinderen, jongeren en gezinnen in het verhaal. Soms is de realiteit angstaanjagend dichtbij.  In Suicide Club is elke relatie ontwricht en niemand is wie hij lijkt te zijn.

 

 

Na het kijken van de film kunnen we niet anders dan ons vragen stellen bij de huidige maatschappij.  De film geeft een extreem beeld van wat jongeren er voor over hebben om bij een groep te horen.  De film werd opgenomen in 2002, Japan kende een gigantisch hoog zelfmoordcijfer en de emo-cultuur begon aan een revival.  Na de eerste vertoningen in de Benelux stortten twee meisjes zich samen van een dak, een derde sprong in navolging hiervan van het Gravensteen.  Even werd gevreesd dat de film mensen op slechte ideeën bracht en stierf hij een stille dood nog voor hij goed en wel in de zalen kwam.  Onder sociologiestudenten werd deze film echter een instant klassieker.

In tegenstelling tot wat criticasters beweren brengt Suicide Club helemaal geen rooskleurig beeld van zelfmoord.  Het hoofdpersonage Kuroda ziet zijn omgeving toegeven aan de druk van de massa en zelf blijft hij zitten met de pijn van het verlies.  Langzaamaan begint hij zelf te twijfelen, en hoe dichter hij bij de bron komt hoe moeilijker hij zich kan verzetten.  Iedereen in de film gaat de confrontatie met zichzelf en zijn omgeving aan, en ook de kijker wordt hiertoe gedwongen.

Suicide Club is een film die je rustig moet laten bezinken en dan nog een tweede keer moet zien.  Pas door mee te gaan in het verhaal wordt het duidelijk dat de verklaring voor de golf van zelfmoorden niet eenduidig is en dat iedereen wel een reden kan bedenken om mee te doen.  Het verhaal lijkt soms mager, maar veel wordt overgelaten aan de interpretatie van de kijker.  Suicide Club is vooral een beklijvende horrorfilm die niemand onberoerd laat.

Sore de wa minasan, sayonara [Well then, goodbye everybody.]

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: