The Wall van Pink Floyd staat er nog steeds PDF Afdrukken E-mail
Flashback
door PJ Symons   
vrijdag 25 juni 2010 06:59

Flashback naar Alan Parker’s duister en donkere interpretatie van Roger Waters’ meesleepende meesterwerk. Voor een keer maakt het ons eens niets uit dat het om een conceptalbum gaat. En voor één keer is Youtube zo vriendelijk om ‘m in zijn geweldige volledigheid online te zetten.

 

 

Er werd nooit aan getwijfeld dat The Wall ‘a major motion picture’ zou worden, ondanks de nogal twijfelachtige voorgeschiedenis van rock ‘n’ rollfilms. Ook al omdat Roger Waters zijn archetypisch grimmige concept bedoelde als album én stageshow én film. Nadat ze het album opnamen – waarbij de andere leden van Pink Floyd gewoon deden wat hen opgedragen werd – ontwierp Waters samen met vriend en animator Gerald Scarfe de grote(ske) stageshow. Voor de film haalde hij de jonge, getalenteerde Alan Parker binnen, die ondertussen al een fijne reputatie had opgebouwd door films als Bugsy Malone en Midnight Express.

 

Pink Floyd - The Wall

 

Zeggen dat er spanningen waren tijdens de opnames van de film, is een beetje als zeggen dat het laatste Guns N’ Roses album lichtjes vertraging opliep. Gigantische ego’s botsten en Parker vond het niet zo eenvoudig Waters’ meisterwerk (misschien niet het geschikte woord, maar kom) te verfilmen. Maar die opschudding is misschien wel de kleine spark die van The Wall zo’n meedogenloze verzameling memorabele beelden maakt. En het zijn net die beelden die het verhaal van rock ster Pink’s afdwaling tot dolheid moeten dragen, want er is weinig tot geen dialoog.

 

Pink’s vervreemde achtergrond leidt tot een serie muzikaal bombastische scènes: de vader die hij nooit kende, die stierf in WO II; zijn versmachtende moeder; zijn gefaalde huwelijken; zijn gemene, autoritaire leraren; de leegheid van het leven on the road; de cocoon die hij rond zichzelf optrekt; de waanbeelden dat zijn concerten in fascistische bijeenkomsten veranderen.

 

Pink Floyd - The Wall

 

Parker is vooral enorm sterk in visuele punchlines, zoals bijvoorbeeld de abstracte, bijna gladde tirade tegen opvoeding die ‘Another Brick In The Wall Part 2’ vergezelt, alvorens te veranderen in een koud beeld waar kinderen de worstendraaier worden ingeduwd. Spijtig genoeg gaat hij minder succesvol om met die andere topper op de plaat, Comfortably Numb, waar Pink in de film op een vreemde manier wordt afgeschilderd als een soort ontbindende alien omringd door mensen die er iets om geven, terwijl de actie rondom hem het geheel nog wat verwarder maakt. Parker’s beelden wisselen af met de animaties van Scarfe. Potente animaties wel, die zwaar sexueel van aard zijn: het paar flirtende bloemen die muteren in een kronkelend, copulerend koppel – sexy, totdat het vrouwtje het mannetje oppeuzeld natuurlijk. En dat lijkt dan een terugkomend thema te zijn. Maar toch, de animator maakte een meesterwerk met de marcherende fascisten-hamers (zoals u kan zien in de video bij Another Brick In The Wall).

 

Pink Floyd - The Wall - Bob Geldof

 

Met zijn acteerdebuut (en tot vandaag is The Wall zelfs zijn enige deftige rol), overtuigt Bob Geldof als Pink, de opgebrande rockster die zit opgesloten in zijn hotelkamer, televisie kijkend, terwijl flashbacks te pas en te onpas doorheen de kamer zweven. Het is niet zo dat Geldof de karakteracteur moet uithangen want het is bijna onmogelijk een karakter op het hoofd van de hopeloze Pink te plakken. Maar hij is heel erg goed in ‘katatonisch zijn’, samen met het uitbeelden van de verschillende afwijkingen in zijn persoonlijkheid die Pink uiteindelijk van de afgrond duwen. De scene waar hij zijn wenkbrauwen afscheert is niet voor de teergevoelige zielen onder ons, u weze gewaarschuwd. De rest van de rollen zijn weinig meer dan cameo’s, hoewel het toch uitkijken is naar de jong ogende Bob Hoskins (Mussolini And I, Who Framed Roger Rabbit), die Pink’s manager speelt. Waar de film wat vastloopt is in de vergelijking tussen de stage show en het album met Pink’s persoonlijkheid – of het gebrek daaraan. Je ziet hem nooit in een normale setting – behalve dan de flashbacks naar zijn jeugd – wat het moeilijk maakt enige sympathie voor hem te voelen. Ook op het einde bij het proces, waarna de muur wordt neergehaald, gaat het op de film (waar je toch geconcentreerder naartoe kijkt dan naar het album of de show) wat ongestructureerd lijken.

 

But then again, The Wall zou nooit een gemakkelijke film worden. Maar vandaag, 28 jaar na datum, lijkt het er toch op dat Parker anticipeerde op de korte tijdspanne dat een publiek nog aandachtig blijft. Zelfs het ergste geval van ADHD kan zich in de film gaan inleven, en wel net omdat de meeste hoofdstukken niet langer duren dan de gemiddelde videoclip. Meer dan de moeite.

 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: