Doubt: een begrafenis van anderhalf uur PDF Afdrukken E-mail
Ciné
door Haik Guevorkian   
zondag 15 februari 2009 10:52

Doubt overstelpt je met twijfelachtige raadsels die je geen moer interesseren.  Gelukkig weten de acteerprestaties de pijn te verzachten.

In hartje Bronx opent de nieuwe priester Father Flynn (Philip Seymour Hoffman) zijn preek in een overvolle parochiekerk.  De film speelt zich af in de roerige jaren '60, kort na de moord op president Kennedy.  Terwijl de kinderen tijdens zijn gepreek sluimeren, zijn de ouders één en al oor.  De gelovigen kunnen met hun verstand geen touw aan de huidige gebeurtenissen vastknopen, met gevolg dat twijfel stilaan de overhand over hen krijgt.  Priester Flynn neemt de zware taak op zijn schouders om de twijfelaars te overtuigen dat “twijfel net zo krachtig is als zekerheid”.

 

Maar er zijn ook andere soorten van twijfel (wie het nog niet door had; de film gaat over twijfel). Father Flynn is verbonden aan het katholieke St. Nicholascollege, waar Sister Aloysius (Meryl Streep) met ijzeren hand de orde in de school handhaaft.  Vrij snel wordt duidelijk dat zowel de kinderen als de priester niet hetzelfde gedachtegoed koesteren als de strenge Aloysius.  Het verhaal overstelpt je met twijfels over de gelijkheid van de verschillende partijen.  Tussen oud en nieuw, conservatisme of verandering, dwaling en zekerheid, …  Op basis van een vermoeden van zuster James (Amy Adams), de jonge beschermeling van Aloysius, beschuldigt zij Father Flynn van ontucht met een zwarte koorknaap.  Maar de waarheid blijft doorheen de film verborgen en je wordt als kijker wederom in twijfel gebracht.

De film stelt op veel vlakken teleur.  Om te beginnen speelt de film zich bijna anderhalf uur af op dezelfde grauwe katholieke school.  De donkergroene muren lijken na een tijd op je af te komen.  Dit alles zorgt ervoor dat doorheen de film een bedrukte sfeer in de lucht hangt.  Alsof dit niet genoeg is muggenzift Meryl Streep over letterlijk alles: "je gebruikt je teveel suiker in je thee" , "je vingernagels zijn te lang", "leerlingen mogen geen balpen gebruiken", .... Na een tijd kan je het niet meer uithouden en wil je gewoonweg in de film springen om Meryl Streep eens goed door elkaar te schudden.

 

Tijdens de film wordt geen enkel zinnig woord gezegd.  De dialogen zijn ondermaats en weten je op geen enkel moment te boeien.  Op een bepaald moment wordt vijf minuten uitgeweid over het onderwerp Frosty the Snowman.  Father Flynn wil met het kerstlied Frosty the Snowman het kerstschouwspel vernieuwen, maar dat is buiten de strenge Aloysius gerekend die dat natuurlijk een afschuwelijk idee vindt.  Je stelt je als kijker de vraag wat regisseur John Patrick Shanley met deze discussie eigenlijk wil bereiken.  Misschien moeten wij het aan Frosty the Snowman zelf vragen.

 

Gelukkig zijn de acteerprestaties niet te vergelijken met het verhaal.  Vooral Meryl Streep en Amy Adams weten je te bekoren voor negentig minuten.  Maar hiermee is ook alles gezegd.

 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: