Milk: Matige oscarwinnaar PDF Afdrukken E-mail
Ciné
door Peter Heyns   
woensdag 11 maart 2009 07:00

San Francisco begin jaren ’70: de stad is nog aan het bekomen van de Summer of Love met de zondvloed aan hippies en zijn normen en waardenverval. In dit klimaat reageert de overheid hard op elke bedreiging voor de Christelijke waarden, maar de stad blijft excentriekelingen aantrekken. Eén van hen zal de geschiedenis ingaan als de eerste openlijke homo die in de VS een openbaar ambt bekleedde. Zijn naam? Harvey Milk.


Op zijn 40e verjaardag stelt Milk vast dat hij na al die jaren nog niets betekenisvol gedaan heeft. Prompt beslist hij naar San Francisco te verhuizen, zich te outen en een gay community te starten. De inwoners van San Francisco zijn de hippies nog niet vergeten en sturen de politie er gewapenderhand op af. Om dit ongestraft te kunnen doen krijgt de politie steun van de Katholieke lobby die de homo’s beschouwen als een ziekte die bestreden moet worden. De homogemeenschap groeit echter en de macht van hun aantal neemt toe. Harvey neemt de leiding en besluit zich kandidaat te stellen voor supervisor van de stad San Francisco. Na enkele vruchteloze pogingen wint Milk en is hij de eerste openlijke homo in een openbaar ambt.

 

In de tweede helft van de film volgen we het parcours dat Milk aflegt eenmaal hij verkozen is. Zijn politieke tegenstanders proberen de homo’s hun rechten af te nemen en discriminerende regels te laten stemmen. Voor Harvey zit er niets anders op dan zwaar in de tegenaanval te gaan. Hoewel hij via de legale paden probeert zijn slag thuis te halen voelt hij dat de strijd met ongelijke wapens gestreden word.

Sean Penn kennen we reeds van sterke rollen in Dead Man Walking en I Am Sam. Voor zijn vertolking van Harvey Milk tapt Penn uit hetzelfde vaatje.  Niet alleen kregen we hier een deja vu gevoel van, we konden ons niet van de indruk ontdoen dat we die brede grijns al eens eerder op een affiche hadden zien staan. Ondanks het puike acteerwerk zagen wij geenszins een verdiende Oscarwinnaar aan het werk. Ook de tweede Oscar voor het beste script lijkt een beetje uit de lucht gegrepen.  Wij zijn geenszins fans van tearjerkers, maar dit verhaal vraagt om enkele dramatische hoogtepunten om de kijker tot ontroering te brengen of mee te zuigen in het verhaal. Over het algemeen blijft Milk nogal braaf en grijs. Daarnaast springt het verhaal soms van de hak op de tak en weten wij na twee uur film amper meer te vertellen over Harvey Milk dan voorheen.

 Wij vermoeden dat de oscarjury Harvey Milk postuum wilde belonen voor zijn strijd voor homorechten, maar een Oscar lijkt ons van het goede te veel. Wij wachten alvast ongeduldig af tot de Amerikaanse remake van Theo Van Gogh’s 06/05, een film over de moord op Pim Fortuyn, langs de oscarkassa mag passeren. Winst gegarandeerd!

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: