Coco Avant Chanel: op zoek naar de emo-factor PDF Afdrukken E-mail
Ciné
door Peter Heyns   
woensdag 29 april 2009 08:43

Er zijn zo van die films waarbij wij ons afvragen waarom ze eigenlijk gemaakt worden.  Coco Avant Chanel is daar een voorbeeld van.  Zit de wereld nu echt te wachten op een biopic over een Franse modeontwerpster zonder het over haar leven als modegoeroe te hebben?  Wel wij alvast niet.  Ook van hoofdrolspeelster Audrey Tautou zijn wij geen fan meer sinds ze ons shockeerde door net iets te uitbundig haar anorectische lichaam te tonen in het misbaksel Hors de Prix.  Een beetje bevooroordeeld en met een frisse pint sloten wij ons op in de cinema om uit te pluizen wat de Fransen zo ver gedreven heeft.


 

Laten we even bij het begin beginnen ; Coco heet nog Gabrielle en wordt samen met haar zus afgezet bij het weeshuis.  Haar vader keert niet meer terug en jaren later is Gabrielle een arme hoedenmaakster die een centje bijverdient door kinderachtige variéténummertjes te brengen in bruine kroegen.  In de bar krijgt ze niet enkel haar bijnaam Coco maar komt ze ook in aanraking met rijke mannen die neerkijken op het werkende volk en meer geïnteresseerd zijn in haar lichaam dan haar verhaal.

 

Stilaan wordt Gabrielle meer en meer Coco, de ietwat franke stoute uit het café.  Gabrielle was een braaf meisje, maar in deze verdorven wereld moet ze zich kunnen weren.  Ze praat zichzelf binnen bij de onsympathieke maar rijke Etienne Balsan.  Hij ziet in Coco wel een leuke gezelschapsdame die bovendien best in de smaak valt op de talrijke feestjes die hij geeft.

 


Coco blijft echter Gabrielle, het weeskindje dat nergens bij hoort.  Haar asociale gedrag brengt haar al snel in moeilijkheden bij haar gastheer en bovendien gooit de liefde roet in het eten.  Dat Coco ook nog eens leuke hoedjes kan maken en zonderlinge kleren draagt die ze zelf maakt op basis van mannenkleren mag natuurlijk ook niet onuitgesproken blijven.  Kortom: een goede mix van biografische elementen en liefdesperikelen.

 

Hoewel deze film maar een halve biopic is (hij eindigt bij de eerste successen van Coco als couturier) bevat het verhaal genoeg drama en opwinding voor een volledig mensenleven.  Coco vecht tegen zichzelf, vooroordelen, haar achtergrond en het establishment.  De venijnig harde Coco wordt voortreffelijk gespeeld door Audrey Tautou, al hebben we haar al meer dit typetje zien bovenhalen.  En daar komen we bij de zwakte van de film; de film komt nooit los van de typetjes en speelt te weinig op het gevoel.  Bijgevolg zagen we ook maar weinig zakdoeken verschijnen in de zaal.  Regisseuse van dienst Anne Fontaine houdt het bij een verhaaltje vertellen en vergeet soms waarvoor mensen betalen, namelijk emoties.  De interactie tussen de verschillende karakters is conform de tijdsgeest koel en afstandelijk, maar zelfs voor de ware liefde bleek Coco spaarzaam met haar enthousiasme.  Wat Coco avant Chanel te kort heeft aan emoties maakt het echter ruimschoots goed met mooie beelden van prachtige kastelen, balzalen en decadente feestjes.  Voor de modefreaks valt er maar weinig te rapen buiten mooie maar vooral kitcherige jurken en corsetten.

 

Coco avant Chanel is degelijke Franse Cinema van het soort dat je eens per jaar in de cinema ziet; een gedoodverfde blockbuster, knap gemaakt, groot publiek en enkele prijzen maar geen plaats in het collectief geheugen.  De verwachtingen worden wel grotendeels ingelost, en voor de fans van Tautou is dit een van de betere films sinds Amelie Poulain, maar het is zoals de Fransen zeggen: Des goûts et des couleurs on ne discute pas, en laat dit nu net niet onze smaak zijn.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: