Religulous: donderpreek van een ongelovige PDF Afdrukken E-mail
Ciné
door Wim Van Acoleyen   
maandag 26 januari 2009 01:50

De komiek Bill Maher – hier een nobele onbekende, maar in Amerika blijkbaar een superster – verlaat de comedyclubs op zoek naar het waarom achter religie.

Of zoals hij het zelf uitdrukt: Je hebt volledig normale, rationele mensen, die, als het over geloof gaat, plots de gekste dingen als feit beschouwen: een zwangere maagd, water in wijn veranderen en gesplitste zeeën. Ik wil weten waarom mensen daarin kunnen geloven.

 

 

Een goede verstaander heeft ondertussen al wel begrepen dat Maher een atheïst is, en dat bovenstaande zin slechts een excuus is om een freakshow te kunnen opvoeren.  Daarin stelt Religulous zeker niet teleur: een Amerikaanse senator die zonder verpinken verkondigt dat volgens hem de aarde maar 6000 jaar oud is, een educatief pretpark waarin kinderen wordt aangeleerd dat mens en dinosauriër ooit samen in harmonie leefden, een trucker die doodleuk beweert dat hij vroeger "very much into satanism" was: het eerste halfuur van de film bevat meer zotten dan een uitzending van Het Zesde Zintuig.  

 

Maar Religulous wordt spijtig genoeg nooit meer dan een rariteitenkabinet, en de fout ligt voor de volle 100 procent bij Maher.  Elk interview verloopt volgens hetzelfde stramien: Maher stelt zich beleefd voor, maakt een innemende indruk en boort vervolgens de respondent volledig de grond in.  Hij gunt zijn respondenten nooit de kans om een redenering af te maken of iets verder uit te leggen, hij verknipt de interviews tot minuscule soundbytes, monteert er vervolgens wat archiefbeelden tussen en maakt ze volledig belachelijk door in de ondertiteling hun uitspraken te weerleggen.

 

Grappig?  Soms wel, zoals wanneer hij een rijke predikant confronteert met het contrast tussen zijn levensstijl en de leer van Christus.  Maar meestal gaat Maher voor de gemakkelijke lach: bij een interview met een ‘bekeerde homo’ monteert hij homoporno, bij een interview met een christelijke leerkracht monteert hij een foute, gedateerde christelijk-educatieve film.  Lachen!

 

Halverwege verliest de film dan ook nog eens zijn invalshoek: de komiek laat het christendom voor wat het is, verlaat Amerika en reist de wereld rond om gelovigen eens goed te kakken te zetten.  Bij een gesprek met een imam maakt hij in de ondertiteling wat grapjes over terrorisme, terwijl de man eerder gematigd overkomt: dat is gewoon laf.  Verder praat Maher nog met Geert Wilders, die weer eens zijn gebruikelijke litanie over de islamisering van Europa mag komen opvoeren – Maher neemt hem volledig serieus.  Ook in Nederland: een compleet begaaide neohippie die blijkbaar een marihuanageloof heeft opgestart, en er in slaagt om tijdens het interview per ongeluk zijn eigen haar in brand te steken: het enige écht grappige moment van Religulous, en Maher slaagt er niet in er munt uit te slaan.  Waar is die man eigenlijk bekend mee geworden, ginds in Amerika?

 

Echt tenenkrullend wordt Religulous pas in de laatste tien minuten: een lange, vollédig serieus bedoelde monoloog waarin Maher de kijker oproept om als niet-gelovige in actie te komen.  Religie, zo leert hij ons, is de bron van alle ellende, en wij atheïsten mogen niet langer zwijgen.  Genant: die man méént het. Blijkbaar was het voorbije anderhalf uur dan toch geen rariteitenkabinet, maar een propagandafilm, met Maher als messias voor de ongelovigen.

 

Misschien is een film zoals Religulous inderdaad nodig in een land als Amerika, waar veel fundamentalistische groeperingen de Bijbel letterlijk interpreteren, en door lobbywerk ook daadwerkelijk een invloed hebben op het beleid van het land.  Maar in Vlaanderen loopt het zo’n vaart niet, en hebben we dus geen behoefte aan het gepreek van een flauwe komiek.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: