5 films zoals ze niet meer gemaakt (mogen) worden PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Peter Heyns   
woensdag 25 maart 2009 07:00
Artikelindex
5 films zoals ze niet meer gemaakt (mogen) worden
pagina 2
Alle pagina's
Sinds de komst van de film is werkelijk alles op beeld vastgelegd.  Dat sommige regisseurs daarbij wat minder kritisch waren in de keuze van hun onderwerpen maakt het aanbod enkel aantrekkelijker en gevarieerder.  Speciaal voor u lijsten wij vijf pareltjes van films op die nu aanleiding zouden geven tot mediarellen en volkerenoorlogen.

 

 1.      Mondo Bizarro (Lee Frost, 1966) 

 

Mondo Bizarro uit 1966 is een mengeling van documentary en mockumentary.  Een verteller leidt ons langs de eigenaardigheden van deze wereld.  We beginnen in de paskamer van een lingeriewinkel, passeren langs Duitsland waar een toneelstuk over nazi-sadisme best in de smaak valt en ook een echte circusartiest mag zijn talenten met spijkers tonen.  Mondo Bizarro voert freaks op om te shockeren en zoekt bewust grenzen op om ze te kunnen overschrijden.  De overdaad aan shock treatment  is snel uitgewerkt en al snel ga je mee op reis langs de meest bizarre plekken van deze planeet.

 

mondo

 

Het Mondo-genre dook voor het eerst op begin jaren '60 in Italië.  Doel is het publiek te shockeren.  Meestal presenteren ze zichzelf als een documentaire al draait het allemaal om sensatie. Mondo-films waren voor veel regisseurs uit het cultgenre een welgekomen excuus om zich eens volledig te laten gaan.  Onder meer John Waters (Mondo Trasho, 1969) en Russ Meyer (Mondo Topless, 1966) waagden zich aan aan het genre.

 

Mondo Bizarro zal zeker niet de goorste, bekendste of meest tekenende film in de Mondo-reeks zijn, maar voor wie niet bekend is met het genre zal deze prent een mooie inleiding zijn op wat je mag verwachten.  Mondo Bizarro is ook een van de weinige Mondo-films die momenteel op grote schaal verspreid word in de Benelux via mainstream kanalen.  In Mondo-films staat het taboe centraal.  Dat deze films vaak bedolven werden onder bakken kritiek mag dus niet verbazen.  Desalniettemin heeft men in de loop der jaren de grenzen toch wat strakker afgelijnd, en zo de gevoelige kijkertjes wat meer beschermd.

 

2.      Pink Flamingos (John Waters, 1972) 

 

John Waters staat bekend om zijn smakeloze, excentrieke stijl.  Na Hairspray (1988) is Pink flamingos waarschijnlijk Waters’ bekendste film.  Alles draait in de film om Divine, trotse eigenaar van de titel The Filthiest Person Alive, maar ze wordt  naar de kroon gestoken door Connie en Ray Marble die beweren zo nodig nóg verachtelijker te zijn.  De oorlog die daarop uitbreekt levert anderhalf uur walgelijke televisie op.  Beide partijen halen het onderste uit de kan om toch maar te bewijzen hoe marginaal ze zijn.  De cartooneske karakters zorgen ervoor dat je niet meteen toevlucht moet nemen tot de WC.  De film is naast een zieke prent ook zeer te genieten als komedie, voor zover u sex met kippen grappig vindt natuurlijk.

De perversiteit van de personages, de gratuite seksscènes, het flauwe verhaal…   Anno 2009 zou naast excommunicatie de maker van dergelijke film nog eens bestraft worden met enkele jaartjes cel wegens openbare zedenschennis en dierenmisbruik.  Wij prijzen de filmgoden voor de betere tijden.

 



 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: