Het Wilde Westen in Rome: 8 essentiële spaghettiwesterns PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Wim Van Acoleyen   
zondag 28 december 2008 00:04
Artikelindex
Het Wilde Westen in Rome: 8 essentiële spaghettiwesterns
Meer essentiële spaghettiwesterns
Alle pagina's

Een scene uit Kill Bill.  Uma Thurman loopt eenzaam door de woestijn met een revolver in de hand,  belust op wraak.  Op de achtergrond galmt een gitaarlijn van Ennio Morricone.
Waar haalde Quentin Tarantino de mosterd voor deze scene?  Bij spaghettiwesterns, natuurlijk.

In de jaren ’60 produceerde Italië deze films aan de lopende band.  De economie boomde, de consument had veel geld over voor entertainment, dus de filmindustrie bloeide.  Italië specialiseerde zich vooral in het namaken van Amerikaanse succesfilms: eind jaren ’50 werden tientallen sandalenfilms gemaakt na de goede ontvangst van Ben Hur.  Maar het grote succes kwam er met de westerns: tussen ’64 en ’73 werden er honderden van gemaakt.
De critici waren oorspronkelijk niet erg enthousiast over deze films: ze bestempelden ze als goedkoop B-amusement of geweldverheerlijkende pulp.  Pas jaren later kwam de kentering: weinig genres zijn bij nader inzien zo invloedrijk geweest.  Recente westerns zoals 3.10 To Yuma en The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford zouden er helemaal anders uitzien zonder de invloeden van deze 'Italiaanse pulp'.

Wat maakt een spaghettiwestern nu zo speciaal?  Door de meestal kleine budgetten waren regisseurs genoodzaakt te experimenteren met inventieve technieken.  Zo gebruikten ze extreme close-ups om te maskeren dat een acteur in een studio stond, en niet eenzaam in een woestijn.  Ook lieten ze sommige scènes erg lang duren, en monteerden ze die lange aanloop naar gevechten op muziek.  De lange duur van een scène zorgde ervoor dat er minder scènes in een film nodig waren, en bijgevolg minder sets en verplaatsingen.
Typisch is ook de muziek, meestal van Ennio Morricone: hij gebruikte vooral galmende gitaren en schallende trompetten, zoals in de toen populaire surfmuziek.  Dit was voordien ongehoord.  Al deze trucs werden het handelsmerk van de spaghettiwestern, en zijn nu bijna synoniem met het westerngenre in het algemeen.

Toch was niet elke spaghettiwestern een schot in de roos.  Tussen de vele honderden zitten enkele parels, maar ook veel bagger.  Wij sorteerden voor u de absolute must-sees.

1. Once Upon A Time in the West (1968, Sergio Leone)
Once Upon A Time in the West
Hét absolute meesterwerk van spaghettigrootmeester Sergio Leone met Charles Bronson en Henry Fonda in iconische rollen.  Een western over het einde van het Wilde Westen, met de komst van een spoorweg als metafoor voor vooruitgang.  Het begin alleen is al legendarisch: één lange scène van meer dan 15 minuten, waarin geen woord gesproken wordt.  Ook de muziek behoort tot het beste van componist Ennio Morricone: het harmonicadeuntje dat Bronson begeleidt, werd in het collectieve geheugen synoniem voor ‘westerns’.  De film duurt meer dan 3 uur, maar verveelt geen seconde: dit is niet enkel een van de beste westerns, maar één van de beste films tout court.  


2. The Great Silence (1968, Sergio Corbucci)
The Great Silence
Als Once Upon A Time in the West het meesterwerk van Leone is, is The Great Silence het magnum opus van die ándere Sergio. Corbucci is ook één van de grote namen uit het spaghettiwesterntijdperk: hij regisseerde meerdere klassiekers.  The Great Silence is vooral bijzonder omdat het in zowat alle opzichten de anti-western is: Corbucci neemt ongeveer alle clichés uit het genre en draait ze zonder scrupules om.  De film speelt zich níet af in een hete woestijn, maar in een helwit sneeuwlandschap.  Premiejagers worden níet voorgesteld als helden, maar als genadeloze lijkenpikkers.  Géén opzichtige muziek, géén typisch happy end: The Great Silence is even hard en genadeloos als zijn personages.  Klaus Kinski, een habitué in spaghettiwesterns, speelt één van z'n beste rollen ooit als de gevaarlijke, gestoorde antagonist.  De Franse karakteracteur Jean-Louis Trintignant, toen een superster, geeft zich volledig als het zwijgzame en naamloze hoofdpersonage.  Een absolute topper.

3. The Good, The Bad and The Ugly (1966, Sergio Leone)
The Good, The Bad and The Ugly
De film waarmee Clint Eastwood een ster werd.  The Good, The Bad and The Ugly, het derde deel van Leone’s ‘dollar-trilogie', speelt zich af tijdens de Amerikaanse burgeroorlog.  Eastwood, Lee Van Cleef en Eli Wallach spelen de titelpersonages, die op de zoektocht naar een verdwenen oorlogsbuit middenin de burgeroorlog verzeild raken.  Legendarisch is de scène waarin Wallach wordt afgetuigd door Van Cleef.  Lee Van Cleef, “The Bad”, beveelt zijn legercompagnie om een triest deuntje te spelen terwijl Wallach genadeloos in elkaar wordt geslagen.  De muziek is wederom van de alomtegenwoordige Morricone, en is wééral ronduit fantastisch.
Zowel een spannende western, als een gepeperde aanklacht tegen de waanzin van oorlogen: The Good, The Bad and The Ugly staat terecht in zowat elk ‘beste films-lijstje'.



 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: