Anarchie op het grote scherm: 7 geweldige punkfilms PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Wim Van Acoleyen   
zondag 28 december 2008 14:23

Binnenkort op het onderste schap van uw videotheek: “What We Do Is Secret”, een biografie over Darby Crash, zanger van de legendarische LA-punkband The Germs.

 

De film haalde in België de cinemazalen niet. Niet volledig onterecht: The Germs hebben dan wel een cultreputatie, maar hadden nooit mainstreamsucces. En belangrijker: ‘What we do is secret’ is gewoon niet erg goed. Zoals in de meeste tweederangsbiopics probeert de film te veel alle acties uit het leven van de protagonist toe te schrijven aan een onverwerkt trauma. In dit geval: de onderdrukte homoseksualiteit van Darby Crash.

Toch is ‘What We Do Is Secret’ geen volledige flop:  de film geeft een mooi beeld van de punkscene in Los Angeles eind jaren ’70. Een mooie aanleiding om zeven punkfilms die wél goed zijn voor te stellen.

punkfilms

The Decline of Western Civilization (1981, Penelope Spheeris)

Documentaire over de vroege punkscene in Los Angeles. De film volgt zes ondertussen legendarische punkbands, waaronder Black Flag, Fear, Circle Jerks én The Germs. Vooral het stuk over The Germs is de moeite waard: het gefilmde optreden is pure anarchie, waar een straalbezopen Darby Crash verschrikkelijk tekeer gaat. Ook de interviews met bandleden Don Bolles, Lorna Doom en Pat Smear (die later nog bij Nirvana speelde) zijn fantastisch, met hilarische verhalen over een manische Crash. Zo zie je direct waar ‘What We Do Is Secret’ de mosterd haalde.

Jubilee (1977, Derek Jarman)

De Britse kunstenaar Derek Jarman maakte met ‘Jubilee’ een volstrekt unieke film, waarin nooit duidelijk is of hij de punkscene verafgoodt of te kakken zet. Het verhaal is volledig van de pot gerukt en dient enkel als omkadering voor wat losse stukjes. De Britse koningin Elizabeth I reist vooruit in de tijd van 1600 naar 1980. Engeland is ondertussen een postapocalyptische vuilnisbelt geworden, waar groepjes punks wat rondhangen, vechten, moorden, muziek maken en politieke pamfletten voordragen. De acteurs zijn bijna allemaal grote namen uit de toenmalige Britse punkscene: Siouxsie and the Banshees, Adam Ant,… Soms lijkt het alsof Jarman de punkbeweging met zichzelf wil confronteren: hij plaatst vraagtekens bij haar oprechtheid, toont de gevolgen van het baldadige geweld en laakt het anti-intellectualisme. Maar een beetje later lijkt hij oprecht sympathie te hebben voor de rebellen die het conservatieve establishment een stamp onder de kont geven. Wat Jarman’s bedoelingen ook mogen zijn, ‘Jubilee’ is zeker het bekijken waard.

Burst City (1982, Sogo Ishii)

Wat ‘Jubilee’ voor het Verenigd Koninkrijk is, is ‘Burst City’ voor Japan. Cultregisseur Sogo Ishii maakte een op het eerste gezicht nonchalante mix van exploitation, dystopische toekomstfilms, een punkconcert en yakuzadrama’s. De film volgt een groepje punkers, een motorbende en yakuzagangsters. Het verhaal is ondergeschikt aan de sfeer: de desolate verwoeste stadslandschappen zijn in een adembenemend mooie grove korrel in beeld gebracht, de snoeiharde Japanse hardcorepunksoundtrack klinkt fantastisch en de acteurs lijken eerder geselecteerd op hun punkgarderobe dan op hun acteertalent. Spijtig genoeg niet verkrijgbaar op DVD; geïnteresseerden zijn verplicht om te importeren of te downloaden. Importeer dan ook ineens mee de soundtrack: die staat vol met vergeten Japanse punkbands zoals ‘The Rockers’ of ‘The Roosters’ en is minstens even goed als de film.

Another State of Mind (1984, Adam Small & Peter Stuart)

1982. Twee piepjonge punkbands (Social Distortion en Youth Brigade) kopen een aftandse bus en besluiten volledig zelf een tour te organiseren. Onderweg gaat er ongeveer alles mis wat er mis kan gaan: de bands worden niet betaald voor optredens, de bus valt om de honderd meter stil en begeeft het uiteindelijk volledig, de groepsleden worden overal bedreigd en soms zelfs in elkaar geslagen door rechtse rednecks, en de onderlinge spanningen in de bands lopen hoog op. ‘Another State Of Mind’ is een fantastische documentaire over vriendschap, de liefde voor muziek en de vroege hardcorescene.

The Filth and the Fury (2000, Julian Temple)

Documentaire over de opkomst en de ondergang van The Sex Pistols. De film bestaat vooral uit archiefbeelden voorzien van commentaar door de nog levende groepsleden. Het grote voordeel van deze film is tevens zijn grootste handicap: de tijd. Aangezien ‘The Filth and The Fury’ meer dan 20 jaar na het uiteenvallen van The Sex Pistols gemaakt is, praat iedereen honderduit over de succesperiode. Oude vetes worden vergeten en genante momenten worden zonder schroom opgerakeld. Dat zou nooit gelukt zijn als de feiten nog maar pas gebeurd waren – dan waren de wonden nog te diep. Het nadeel is dat iedereen de neiging heeft om de dingen rooskleuriger voor te stellen. De invloed van de band wordt zwaar overschat, simpele anekdotes worden opgeblazen tot legendarische momenten. Als kijker ben je dus verplicht alles met een korrel zout te nemen.

New York Doll (2005, Greg Whiteley)

De New York Dolls worden algemeen beschouwd als één van de absolute grondleggers van de punk. Hun vettige, nonchalant gespeelde rock ’n roll zorgde in de vroege jaren ’70 voor een aardverschuiving. Niet veel later splitte de band: drugsmisbruik en gigantische ego’s zorgden voor de ondergang. ‘New York Doll’ volgt ex-bassist Arthur ‘Killer’ Kane, die, na volledig aan lagerwal geraakt te zijn, zich tot het mormonisme bekeerde. Kane werkt in een mormoons studiecentrum wanneer hij de aanbieding krijgt voor een eenmalige New York Dollsreünie. De documentairecrew volgt de voorbereidingen voor die reünie. Slaagt Kane erin zijn oude nummers op tijd terug onder de knie te krijgen? Hoe reageren zijn oude bandleden op zijn nieuw geloof? Accepteren de fans een mormoonse punker? Zelden was het leven van een saaie bibliothecaris zo spannend.

Suburbia (1984, Penelope Spheeris)

Regisseuse Penelope Spheeris, bekend van het eerder genoemde ‘The Decline of Western Civilization’, volgt in deze fictiefilm het leven van enkele punkers in een kraakpand in Los Angeles. De cast zijn voornamelijk van de straat geplukte punkers (waaronder Flea, toen bassist van Circle Jerks en nu bekend van de Red Hot Chili Peppers). De groep krakers, die zichzelf ‘The Rejected’ noemt, krijgt te maken met politiebrutaliteit, drugsverslaving en andere Grote Sociale Problemen, maar toch blijft de film amusant, tot het volledig nihilistische einde de dromen van de hoofdrolspelers vakkundig aan diggelen slaat. Zonder twijfel de beste film die begint en eindigt met een overreden peuter.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: