Blood, Guts and Gore: 7 essentiële zombiefilms PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door *   
vrijdag 30 januari 2009 01:00
Artikelindex
Blood, Guts and Gore: 7 essentiële zombiefilms
Page #
Alle pagina's

Meer nog dan weerwolven en vampiers zijn zombies een oneindige inspiratiebron voor films, games en comics. Meer dan 70 jaar na White Zombie, de allereerste film waarin een halfdode de kijkers de stuipen op het lijf jaagt, zijn er talloze spin-offs gecreëerd op het genre.

Zo trok I Am Legend onlangs nog massa’s volk naar de cinemazalen terwijl het, zoals The Last Man On Earth (1964) en The Omega Man (1971), een herinterpretatie is van het boek van schrijver Richard Matheson uit 1954. Maar waarom blijven we zombiefilms dan herkauwen zoals een stuk rauw vlees? Omdat er uiteindelijk niets leuker is dan naar de ondergang van het menselijke ras te kijken. Wie CNN ondertussen beu is, kan zich de volgende zombiefilms aanschaffen.

 

     

1. Night of The Living Dead (1968, George A. Romero)

     

 

Als je deze zombiefilm gezien hebt, heb je ze eigenlijk allemaal gezien. Zombie godfather George A. Romera creëerde in Night of The Living Dead een blauwdruk voor het genre en definieerde het begrip zombie als geen ander. Hij kwam op het idee dat zombies niet kunnen lopen en dat je ze enkel kan terugsturen naar de eeuwige jachtvelden door hun hersenen uit te schakelen. Hij brak ook met een aantal taboes in de cinema. Niet alleen door ingewanden en bloed lustig te laten vloeien, maar ook door voor het eerst een "unhappy end" te introduceren waarbij alle protagonisten het loodje leggen. Romero schets een maatschappij die ineenstort en die ook elk besef van waarden en normen verliest. Zo wordt in de film meermaals verwezen naar de hypnotiserende invloed van massamedia. Night of The Living Dead was de eerste commercieel succesvolle zombiefilm. En dat is geen understatement. Romero maakte de film met een budget van 140.000 dollar terwijl Night of the Living Dead al meer dan 40 miljoen dollar opbracht.

 

     

2. Dawn of The Dead (1978, George A. Romero)

     

 

Het apocalyptische meesterwerk van Romero waarin hij de ondergang van onze samenleving toont. De terugkeer van de doden veroorzaakt een massahysterie en de regels en structuren die onze samenleving in stand houden vallen in elkaar zoals een kaartenhuis. In die chaos slagen enkelen erin zich te verschansen in een shoppingcentrum. Het symbool van de Amerikaanse consumptiemaatschappij wordt al snel een gevangenis voor de bewoners. Ook de levende lijken strompelen rond in de "mall" op zoek naar iets wat ze nooit zullen vinden. In de film probeert Romero de kijker duidelijk te maken dat niet de zombies, maar de mens zijn eigen ergste vijand is. In 2004 maakte Zack Snyder, regisseur van o.a. 300 en binnenkort The Watchmen, een remake van Dawn of The Dead. Een entertainende film, maar ondanks de ultra ranzige special effects, blijft het origineel beter.

 

     

3. Day of the Dead (1985, George A. Romero)

     

 

In Day of the Dead is het menselijk ras volledig opgevreten door de zombieplaag. Enkele wetenschappers en militairen zoeken in ondergrondse basis koortsachtig naar een remedie. Een zoektocht die hen langs diepe dalen van paranoia en angst leidt. In het sluitstuk van de trilogie werpt Romero een blik op de psyche van de zombie. Een wezen dat puur op instinct leeft en dat blijft eten zelfs als het geen ingewanden meer heeft. Desondanks hebben deze levende lijken ook een herinnering van een vroeger leven en even wordt de notie opgehangen dat ze gedomesticeerd kunnen worden. Deze thema’s werden nog verder uitgewerkt in Land of the Dead (2005) en Diary of The Dead (2008). Ook al kunnen deze twee films niet tippen aan zijn drie cultklassiekers, toch zijn ze verplichte kost voor elke zombieliefhebber. Momenteel werkt de 68-jarige grootmeester aan het zombie-epos Island of The Dead.

 

     

4. Zombie Flesh Eaters (1979, Lucio Fulci)

     

 

Deze film van Italiaans regisseur Lucio Fulci was één van de eerste Europese zombiefilms. Zombi Flesh Eaters speelt zich af op een tropisch eiland waar de doden terug tot leven komen door voodoorituelen. Lucio speelt in de film met de oorsprong van het woord zombie dat aanvankelijk wordt gebruikt in de Caribische voodoocultuur. Het succes en de cultstatus van de film zijn te danken aan een legendarische scène waarin een zombie de strijd aan gaat met een uit de kluiten gewassen tijgerhaai. Fulci bedacht ook de "eye ball gag", een scène waarin een weerloos slachtoffer een scherp voorwerp door zijn oogbal geboord krijgt. Iets wat later in vele horrorfilms gekopieerd werd. In tegenstelling tot Romero’s films besteed Fulcio weinig aandacht aan het verhaal en de uitwerking van zijn personages. Dit wordt ruimschoots goedgemaakt door de braakverwekkende special effects.



 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: