Flashback: White Noise – An Electric Storm PDF Afdrukken E-mail
Flashback
door Wim Van Acoleyen   
woensdag 04 maart 2009 06:00

Midden jaren ’60 verrichtten enkele sound engineers van de Britse radio-omroep BBC baanbrekend werk.  De zender maakte toen nog luisterspelen, waarvoor uiteraard geluidseffecten nodig waren.  Dus richtte de omroep een geluidslaboratorium op, waar enkele tech wizards naar hartelust konden experimenteren met tapeloops, vroege synthesizers en zelfgebouwde gadgets.  Zo maakten ze alle futuristische effecten voor luisterspelen en TV-series als Doctor Who.

Enkele van die BBC-geluidsknutselaars besloten in 1968 hun opgedane ervaring mee te nemen naar de muziekwereld.  Zo werd White Noise geboren, een project voor experimentele elektronische muziek. Hun debuutplaat, An Electric Storm uit 1969, is de eerste echt volledig elektronische plaat.

An Electric Storm was indertijd geen groot succes: de verkoopcijfers vielen tegen.  De appreciatie kwam pas later: White Noise wordt nu bekeken als de grondlegger van alle elektronische muziek.  De invloed van de plaat valt moeilijk te overschatten: hoewel op psychedelische rockplaten eind jaren ’60 al duchtig werd geëxperimenteerd met tapeloops en andere vroege effecten, gebeurde dit nooit zo uitgebreid als op An Electric Storm.  Elektronica werd toen gezien als een aanvullend effect op psychedelische platen.  Voor White Noise haalde niemand het in zijn hoofd om zo een volledige plaat op te nemen.

 

Op An Electric Storm experimenteert White Noise met het vervormen van klanken, maar de nummers blijven relatief toegankelijk.  Opener Love Without Sound zou een braaf popnummer kunnen zijn, maar halverwege deconstrueert de band het nummer volledig.  De vervormde celloklanken, geloopt en volledig onherkenbaar, klinken plots als een aanval van gemuteerde krekels.  Op My Game of Loving zorgt de band voor een klein schandaal door het geluid van een orgie te samplen. Firebird is het meest catchy nummer op de plaat.  Met wat fantasie zou het op een typische psychedelische sixties-rockplaat kunnen staan, buiten dat er geen gitaren in voorkomen: elk geluidje, elke noot is het gevolg van tapemanipulaties.

 

An Electric Storm moet een monnikenwerk geweest zijn: alle klanken zijn enkel gemaakt door celloklanken te vervormen of door zelfgebouwde synthesizers te manipuleren.  De band deed er dan ook meer dan een jaar over om de plaat te voltooien.  Het geduld van de platenfirma raakte uitgeput, en toen na een jaar nog maar zes nummers klaar waren, eiste de firma dat de plaat binnen een dag klaar zou zijn.  Radeloos besloot de band dan maar op een namiddag een nummer volledig te improviseren. Het resultaat: afsluiter Black Mass, een donker nummer met kerkgezangen en drumsolo’s.  Hoewel je duidelijk het verschil in kwaliteit met de vorige nummers hoort, is het zeker niet misplaatst op het album.

 

Jaren later zou White Noise proberen om hun tour de force te herhalen.  Helaas: door de populariteit van de Moog-synthesizer en de opkomst van seventiesrockgroepen, Krautrock en bands zoals Kraftwerk, klonk de volgende White Noise-plaat helemaal niet meer zo baanbrekend, maar zelfs erg gedateerd.  Het project werd stopgezet, en de platen raakte in de vergetelheid.  Pas jaren later kwam de erkenning, en kreeg White Noise de reputatie van elektronicapioniers.  Terecht: An Electric Storm is een baanbrekende plaat die zeker een tweede kans verdient.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: