The Ex-Idols: No hit wonders PDF Afdrukken E-mail
Flashback
door PJ Symons   
vrijdag 28 augustus 2009 07:30

Het mag een raadsel zijn waarom sommige albums in onze platenkast gesukkeld zijn. Ergens tussen Europe (jaja..) en Extreme diepte ik Social Kill van The Ex-Idols op. Een eigenlijk onvoorstelbaar slechte plaat die ik toch moést hebben…

 

Weet je, we worden tegenwoordig zodanig overspoeld met marketingstrategieën van platenmaatschappijen dat het lijkt alsof elk nieuw groepje dat de studio mag induiken ‘het nieuwe Metallica’ of ‘de reïncarnatie van Guns ’N Roses’ zal worden en voor altijd platenkasten en eindejaarslijstjes overal ter wereld zal aanvoeren. Zou er ooit een eind komen aan de wereldheerschappij van emo-blaaskaken My Chemical Romance? Onmogelijk, je ziet ze ongeveer elke vijf minuten op MTV of TMF opduiken. Maar ja, is het dan zo lang geleden dat het vuilnis van nu-metal zielenpoten hoogtij vierde, en Limp Bizkit, ongeloofwaardig genoeg, hét van het waren? Weet je nog toen The Manic Street Preachers absoluut, honderd procent zeker, THE next best thing waren? Of zelfs The Electric Six?

It’s a madly spinning wheel, this game of rock ’n roll, zoals een wijze oude Amerikaan ooit zei. Zwerven doorheen mijn platencollectie zorgt altijd voor enkele verrassende ontdekkingen van amusante shoulda-coulda-never-were groepjes die in de gespecialiseerde pers wél de hemel in geprezen werden, met vaak zelfs een plaatsje op de leuning van de gouden troon waarop heren als Hendrix, Bonham en Morrisson gezeten zijn.Neem nu bijvoorbeeld The Ex-Idols. In 1994 waren ze niets meer dan een nederig poppy rock ’n roll groepje uit California, hun tijd nuttig spenderend met meisjes scoren, surfen, hun haren blond verven en hun jonge ogen in zwarte mascara soppen.

ex-idols social kill

En dan, uit het niets, neemt Sony hen onder de arm en roept hen uit tot The New Big Thing. Ze brachten een album, Social Kill, uit en zagen hun totaal gerestylede zelf op covers van glossy magazines (waaronder zelfs muziekmagazines) over de hele wereld prijken. Radiostations speelden hun nummers, de plaat ging een slordige 25.000 keer over de toonbank en alles zag er geweldig uit voor The Ex-Idols.

Tot dat stopte. Even serieus, wanneer je een rockband samenstelt, geef jezelf dan geen naam die zich zo gemakkelijk laat vertalen naar een self-fulfilling prophecy. Ik bedoel maar, ze waren écht Ex-idolen binnen het jaar. Social Kill bleef ter plaatste trappelen, Sony liet hen vallen en ze dropen allemaal af naar ongure, (nog) mindere groepen. En dat was dan meteen het einde van het verhaal. En nu, wanneer iemand het over hen heeft, hoor je steeds: “Gast, die hadden het eigenlijk écht moeten maken!” Dat moet vast ook een beetje aan de groepsleden knagen. Rock ’n Roll kan een serieuze bitch zijn.

Langs de andere kant blijft hoop vaak uit een belachelijk oneindige bron ontspringen en The Ex-Idols kwamen in 2007 terug samen in een poging op hun vroegere succes te teren. Ze maakten zelfs een tweede plaat. Het mocht niet baten uiteraard.

Check nog wel hun website voor het nummers Pillpopper, de titeltrack van hun EP die ze nog releasten net voor Sony hun leven verpestte. Terwijl ik er niet helemaal zeker van ben dat The Ex-Idols het nodige potentieel voor werelddominantie hadden, had deze song dat in zekere mate wel. De feel good non-hit van 1994, zonder twijfel. (Mensen die evenals mezelf toch niet aan de drang kunnen weerstaan om ze te checken: vanaf heden zijn àl hun nummers gratis te downloaden op hun site.)

ex-idols

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: