Freudiana, een musicale ontleding van Freud PDF Afdrukken E-mail
Flashback
door Rogier Barberien   
donderdag 12 november 2009 07:28

Toen Eric Woolfson en Alan Parsons in 1987 het album Gaudi uitbrachten en zo hun platencontract met hun label vervulden, startten ze meteen met wat het 11de Alan Parsons Project album zou moeten worden. Net zoals alle vorige albums ging Eric Woolfson op zoek naar een concept voor het nieuwe album.

 

Freudiana

 

Toevallig was op dat moment zijn vrouw een cursus psychologie aan het volgen en kwam hij op het idee een conceptalbum rond Sigmund Freud en zijn theorieën te ontwikkelen. Maandenlang deed hij onderzoek naar Freud en bezocht zelfs de twee musea die aan hem gewijd waren om nadien met genoeg potentiële ideeën de studio in de duiken.

 

Het zou enige tijd duren voordat het album af zou zijn: The Alan Parsons Project stond weliswaar bekend dat ze veel tijd in de studio doorbrachten om een plaat af te werken, maar in het geval van Freudiana duurde het bijna drie jaar en kwamen er veel gastmuzikanten aan te pas.

 

De vraag is nu: wat is het resultaat? Ik moet zeggen dat Freudiana gewoonweg geniaal is. ‘The Nirvana Principle’ is het eerste nummer op het album en grijpt je al meteen bij je nekvel. Het is ook een van hun betere instrumentele tracks die perfect een spanning weet op te bouwen.Dan volgt het titelnummer dat ingezongen is door Eric Woolfson zelf en is één van de vele hoogtepunten door de unieke instrumentatie en de diepgang van het nummer. Ook de fantastische (die zeker voor kippenvel zorgen als je ze hoort) backing vocals van Chris Rainbow dragen bij tot kwaliteit van dit nummer.

 

Het album is ook zeer divers qua stijlen: van Beatlesque pop in ‘Little Hans’, tot rock nummers zoals ‘You’re on Your Own’ (trouwens de eerste keer sinds ‘Eve’ dat er nog eens zangeressen meededen) tot pure musicalnummers zoals ‘Funny You Should Say That’, Far Away From Home’ en ‘Sects Therapy’.  De tweede helft van het album wordt ingeleid door een instrumenteel nummer dat door Alan Parsons is geschreven en hoewel het misschien minder indrukwekkend is dan de opener, zorgt het voor een mooie overgang. The Ring is nog een ander hoogtepunt met een zeer aanstekelijk refrein en is gezongen door niemand minder dan Eric Stewart van 10cc.  ‘No One Can Love You Better Than Me’ vormt nog een ander hoogtepunt en verleent het zoveelste bewijs dat Eric Woofson ook een zeer getalenteerd tekstschrijver is.


Uiteindelijk werd het album toch niet het 11de APP, maar het eerste solo album van Eric Woolfson, omdat hij tijdens de opname van het album benaderd werd door iemand die hem ervan overtuigde om er een musical van te maken, wat hij uiteindelijk ook gedaan heeft. Hoewel er vele argumenten te bedenken zijn waarom dit een APP album zou kunnen zijn, zijn vele nummers geschreven in een musical stijl die nooit echt gehanteerd geweest is door APP.

 

Jammer genoeg verkocht het album nauwelijks iets doordat Eric Woolfson voor het grote publiek een nobele onbekende was en is het album daarom één van de best bewaarde geheimen van de popgeschiedenis. Als je graag een album hoort dat je kunt spelen van de eerste tot het laatste nummer met een enorme diepgang en van hoogstaande kwaliteit dan zit je bij Freudiana op het juiste adres!

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: