The MC5 - Big Bang PDF Afdrukken E-mail
Flashback
door PJ Symons   
donderdag 24 december 2009 08:36

Met maar drie albums op hun naam, is de opnamecarrière van The MC5 erg gelimiteerd. Maar trek u daar niets van aan (Jeff Buckley nam maar 1 album op!) en geniet van de enorme kwaliteit. Nevermind The Sex Pistols, here’s The MC5.

 

 

Omdat er de laatste jaren bijna boeken vol teksten over The MC5 werden geschreven, kunnen we het u vergeven als u dacht dat ze in hun tijd een soort supersterrenstatus hadden van Metallica-niveau. De waarheid is dat… wel, ik wilde zeggen dat ze niet gestopt konden worden, maar, helaas voor Brother Wayne Kramer was dat niet het geval wanneer hij in de gevangenis belande. Ja, ze waren een waarlijk schitterend proto-punk/ proto-metal/ proto-jazzrock groep en bij reputatie een van de meest waanzinnige livebands die ooit op het podium hun ass shaketen. Maar naast het kruim van de rockpers, een klein groepje hardcore fans en de agenten van de FBI en de CIA (die hen onophoudelijk in het oog hielden in de sixties), trok de wereld zich hoegenaamd niets van deze vijf uit Motor City aan en nog veel minder van hun revolutionaire oproep tot… revolutie!

 

Op deze Big Bang, mooi geremastered, krijgen we de vroege singles, rariteiten en songs van alle drie de albums. The MC5 hebben nu eenmaal geen duidelijk oeuvre: net als The Stooges, The Velvet Underground en The 13th Floor Elevators, bestaat er buiten die drie albums niets behalve wat rommel en slechte bootlegs. En het is op deze albums dat de reputatie van The MC5 berust. We krijgen de eerste helft van Kick Out The Jams; zeven van de elf songs op Back In The U.S.A.; en het beste – Miss X, Sister Anne en Skunk – van hun verwaarloosbare zwanenzang High Time.

 

The MC5 zorgen voor de blauwdruk van een genre waarin later groepen als The Clash, The Jesus & Mary Chain, Primal Scream, Bad Religion en ontelbare anderen zich in zouden gaan voortbewegen. Het moet dan ook heel erg leuk geweest zijn wanneer Wayne Kramer in 1994 bij Epitaph Records een deal tekende onder de creatieve begeleiding van Brett Gurewitz van Bad Religion. Die laatste hielp Kramer dan de nieuwe versie van The MC5 op te richten waarin gasten als Howlin’ Pelle Almquist van The Hives en Nick Royale van The Hellacopters mochten opdraven.

 

The MC5

 

Het is met scherpe kantjes, het is onafgewerkt, het lijkt alsof ze straalbezopen zijn, maar zelfs wanneer het een totaal zootje van razendsnelle riffing is, zoals op het explosieve Ramblin’ Rose, of uitgekakte moedeloosheid zoals op Thunder Express, The MC5 weet een verbazende klaarheid te scheppen die blijft natrillen als de stervende feedback van een gitaar die in een versterker geramd wordt nadat ze van het podium gaan. Waarom het hippie publiek de opgeblazen, pseudo-soulrock van vroegere grote groepen als Vanilla Fudge, Iron Butterfly of Grand Funk Railroad boven de energetische rock ’n rage van The MC5 koos, is ons een totaal mysterie.

 

Hopelijk zien de laatste overlevers – zanger Rob Tyner en gitarist Fred ‘Sonic’ Smith zijn volop bezig molotov cocktails te gooien op de anti-oorlog protestactie in de hemel – hun in ere gestelde status als een allerlaatste overwinning op het establishment.

 

Tegenwoordig is het in de mode om over klassieke bands die groot moesten worden maar het net niet konden waarmaken, te zeggen dat ze totaal overschat werden. Wanneer iemand zoiets zegt over The MC5, grijp je die persoon bij de keel en klop je wat gerechtvaardigde politieke her-educatie zijn schedel.

 

 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: