Gaudi, the Musical PDF Afdrukken E-mail
Flashback
door Rogier Barberien   
maandag 25 januari 2010 07:54

 

Tijdens de sessies van Freudiana werd Eric Woolfson benaderd om rond de thematiek van Freud een musical te maken. Hij hapte toe. In 1990 kwam naast het album ook nog de musical uit (waar alles wel in het Duits werd gezongen). Deze musical was zeer succesvol en zou 3 jaar lang zalen doen vollopen. Omdat Alan Parsons Project verleden tijd was, en musical ook een grote passie was van Woolfson, besloot hij om nog meer musicals te schrijven.

Album  cover Gaudi the musical

De eerste musical die na Freudiana verscheen was Gaudi. Het verhaal gaat niet over Gaudi zelf, maar gaat over een jonge getalenteerde schrijver die door manipulatie van een impresario een wedstrijd wint waardoor hij een literaire prijs in ontvangst mag nemen. De impresario wil graag een contract afsluiten met de schrijver om zo veel geld te kunnen verdienen. Overdonderd door het onverwacht succes en de belangstelling trekt hij zich terug in La Sagrada de Familia van zijn grote voorbeeld Gaudi om tot rust te komen. Ondertussen wordt de knappe assistent van de impresario op hem afgestuurd om hem te ‘overtuigen’ het contract te tekenen. Als zij de schrijver beter leert kennen wordt zij verliefd op hem. De schrijver staat nu voor een verscheurende keuze: valt hij voor de verleiding van het grote geld, geeft hij zich over aan de liefde van Isabelle of kiest hij regelrecht voor zijn kunst zoals zijn grote voorbeeld Gaudi.

In tegenstelling tot Freudiana heeft Eric Woolfson slechts enkele nieuwe nummers geschreven, terwijl de rest afkomstig is van het gelijknamige APP album.

 

Wat is nu het resultaat? Dit is zijn eerste echte solo project (Freudiana was eerder een overgangsalbum), dus het is altijd afwachten wat het resultaat is, maar ik kan zeggen dat Gaudi de musical (muzikaal gezien dan toch) goed is. Eerst hebben we ‘What Are Going to Do Now?’ die meteen de toon zet en een goedde backing track heeft. Het nummer is ook meteen een bewijs van het getalenteerde ensemble. Dan hebben we 'Tango Guëll' wat eerder als een soort van intermezzo dient, maar daarom niet minder goed is. Het nummer heeft een mooie orchestratie en het orkest speelt een zeer zwoele tango. Na dit nummer volgt 'Parca Guëll' wat een zeer mooi en ontroerend duet is tussen de twee hoofdpersonages. Andere hoogepunten zijn Work Song die het dilemma voor de schrijver op een zeer effectieve manier verduidelijkt en ‘Puppet Master’ is een dreigende, maar wel catchy nummer met goede samenzang van het ensemble. Natuurlijk zijn er ook mindere nummers: het nummer 'Forbidden Fruit' is op zich niet slecht, maar een te lange intro en te veel herhaling van het refrein maken dit nummer minder interessant, maar gelukkig is dit het enige nummer van de nieuwe nummers dat minder goed is.Het absolute hoogepunt is echter ‘Lonely Song (Love Can Lonely Too)’. Dit nummer is zo aangrijpend gezongen dat het je ontroert. Ook de magistrale orchestratie van dit nummer kan een gevoelige snaar bij de luisteraar raken. Zoals ik al eerder zei is er ook sprake van nummers die afkomstig zijn van het gelijknamige APP album uit 1987. Gelukkig zijn deze nummers niet klakkeloos overgenomen, maar hebben ze allemaal een nieuw arrangement gekregen en soms ook nieuwe lyrics om beter in het verhaal te passen. Hoewel bestaande nummers in een nieuw kleedje stoppen niet altijd even goed werkt, moet ik toch zeggen dat de meeste nieuwe arrangementen goed geslaagd zijn. Vooral ‘Too Late’ profiteert hiervan, want hoewel het een degelijk nummer was (maar toch een van minder sterke nummers op Gaudi) komt dit nummer in zijn huidige vorm veel beter tot zijn recht. Ook ‘Inside Looking Out’ (wat al een prachtig nummer was) komt zeer goed tot zijn recht (vooral in het refrein) in zijn nieuwe versie. ‘La Sagrada Familia’ en ‘Closer to Heaven’ behouden hun kracht in hun nieuw kleedtje. ‘Money Talks’ is al iets beter in zijn nieuw arrangement, maar het blijft tot een van de zwakkere nummers op de cd. Het enige nummer waarvan het nieuwe arrangement minder goed is, is ‘Standing on Higher Ground’. Toegegeven, de samenzang is zeer mooi op de nieuwe versie, maar het origineel had een veel mooiere opbouw en was veel aangrijpender dan deze versie. Tenslotte heb je nog de digitale bonustrack ‘Visions’ wat een vreemde, maar goede instrumentele track is.

Hoe dan ook, Gaudi de musical is zeer geslaagd omwille van de memorabele nummers, de goede zangprestaties van de acteur en het ensemble en de mooie orchestratie.

 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: