The Cosmos Rocks, het debuut van de Queen & Paul Rodgers PDF Afdrukken E-mail
Flashback
door Rogier Barberien   
donderdag 18 februari 2010 07:59

Toen Paul Rodgers in 2004 samen met Brian May en Roger Taylor op U.K Music Hall of Fame speelde, beseften de drie dat het wel klikte en besloten ze dan ook meteen als Queen & Paul Rodgers te gaan toeren in 2005. Ze speelden vooral Queen nummers en de bekendste nummers van Paul Rodgers. In 2006 toerden ze ook in de V.S en speelden ze ook voor het eerst een nieuw nummer ‘Take Love’ dat Rodgers geschreven had.

The Cosmos Rocks album cover

Vervolgens kondigden ze aan dat de samenwerking niet beperkt bleef tot optreden, maar besloten ze ook de studio in te trekken om een nieuw album op te nemen. Twee jaar later verscheen dan ‘The Cosmos Rocks’, het debuut van deze supergroep. Het grote probleem met supergroepen is dat de verwachtingen in vergelijking met anderen nog een pak hoger liggen. Zeker als de groepsnaam Queen bevat, wat één van de grootste en succesvolste band aller tijden is. De groepsnaam zorgde ook voor veel polarisatie binnen de Queen-fanbase omdat het onrespectvol zou zijn tegenover Freddie Mercury, de legendarische zanger en songwriter in Queen, die in 1991 overleed aan de gevolgen van aids, omdat die dan vervangen werd door Paul Rodgers.

 

Wat was nu het resultaat? Ik moet meteen zeggen aan diegenen die een Queen album verwachten, dat ze bij The Cosmos Rocks voor het merendeel bot zullen vangen. Het album zou het best omschreven kunnen worden als een mix van de verschillende invloeden van de bandleden. Cosmos Rockin’ is het eerste nummer van het album en heeft een intro die sterk gelijkt op ‘One Vision’. Daarna verandert het nummer in een stevig rock ‘n’ roll nummer dat hommage brengt aan de rock ‘n’ roll artiesten van hun jeugd. Het nummer heeft een catchy refrein en the Red Special (Brian Mays Gitaar) klinkt zeer goed in deze song.

 

Dan hebben we ‘Time to Shine’ wat net als het vorige nummer een hoogtepunt vormt. De frisheid en vitaliteit stralen van de song af. Ook de Oosterse invloeden en het krachtige refrein die al de troeven van Rodgers stem uitspelen, dragen bij tot de kwaliteit van dit nummer. Still Burnin’ is meer een jam nummer dat zich vooral laat opmerken door de zeer speciale gitaar slide solo van Brian May (waarschijnlijk één van de beste solo’s die hij ooit gespeeld heeft). Small is ook weer een hoogtepunt, maar dan om heel andere redenen: dit nummer heeft een zeer mooie backing track met een goede gitaarsolo en een zeer goed refrein. Ook de opvallend goede productie maakt dit nummer uitstekend.

 

Wat opvallend is, is dat het album wordt gekenmerkt door een zeer grote diversiteit: enerzijds heb je de bluesachtige ‘Voodoo’ die doet terugdenken aan Pauls dagen in Free. Dan heb je ook tracks zoals het epische ‘We Believe’ dat gemakkelijk op Made in Heaven had kunnen staan (qua sound dan toch) en de catchy ‘Call Me’ met een Red Special die doet terugdenken aan Queen tijdens de jaren ‘70.

 

Natuurlijk heeft dit album zijn mindere sterke kanten. Naast de verschrikkelijke album cover (maar dit is natuurlijk minder belangrijk), zijn er ook mindere nummers op het album. Warboys was een track dat Paul Rodgers al een tijdje geleden had geschreven, maar voor dit album heeft opgenomen. Hoewel het goede elementen bevat, ontbreken er toch bepaalde dingen waardoor het minder goede track is. Say It’s not True had één van de beste tracks van het album kunnen zijn (hoewel het nog steeds goed is) ware het niet dat Brians en Rogers stem verpest worden door digitale effecten waardoor het heel fake klinkt. Ook C-Lebrity (de single van het album) die de deelnemers van realityprogramma’s bekritiseerd is minder goed: het nummer heeft weliswaar een goede riff, maar de slechte lyrics en het vreemde refrein zorgen ervoor dat het nummer minder memorabel is.

 

Tenslotte is het ook jammer dat Roger en Brian nauwelijks op dit album zingen. Het absolute hoogtepunt van het album is echter ‘Some Things that Glitter’. Deze ballad heeft een zeer mooie piano begeleiding, goed gitaarwerk van Brian, maar vooral een zeer ontroerende performance van Paul die met dit nummer nogmaals bewijst waarom hij één van de beste zangers aller tijden is.Surf’s Up, School’s Out is misschien wel het vreemdste nummer van het album, maar het is ook één van de betere nummers. Dit omwille van de verschillende dynamische secties en er is ook een mooie tussengedeelte naar het einde van het nummer toe.Het album eindigt met een herneming van Small en bevat nog zeer mooi en aangrijpend gitaarwerk van Brian May.

 

The Cosmos Rocks is dan misschien geen Queen album (hoewel sommige elementen er toch doen aan denken) en is verre van perfect, maar bewijst toch dat Queen & Paul Rodgers een zeker potentieel hadden (de samenwerking is ondertussen stopgezet) en het is een zeer degelijk en divers album dat door fans van de drie heren zeker geapprecieerd kan worden.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: