Gold & Gouldman maken een overtuigende carrièrewending als Wax met Magnetic Heaven PDF Afdrukken E-mail
Flashback
door Rogier Barberien   
zaterdag 04 september 2010 08:03

Toen 10cc in 1983 de brui aan gaf, had Graham Gouldman niets om handen en besloot dan maar contact op te nemen met Andrew Gold. Beiden werden aan elkaar voorgesteld door 10cc’s Amerikaanse label in 1982. Andrew Gold moest met 10cc enkele nieuwe nummers schrijven om hun ‘Ten out of 10’ album meer geschikter te maken voor het Amerikaans publiek. Dit was niet echt een groot succes, maar zowel Goldman als Gold waren zeer tevreden over het resultaat en genoten van de samenwerking.

Magnetic Heaven album cover

Daarom stelde Graham voor dat Gold naar Engeland kwam om wat tijd met elkaar door te brengen en samen wat nummers te schrijven. Uiteindelijk bleef Gold meer dan 7 maanden en hadden ze genoeg materiaal voor een album. Toen zowel de singles die ze uitbrachten als World in Action en Common Knowlegde flopten, besloten ze het album dat ze hadden opgenomen niet uit te brengen en een nieuw album op te nemen onder de naam Wax. Dit werd uiteindelijk Magnetic Heaven en werd het eerste van drie albums.
Wat is nu het resultaat?
Wax heeft een voortreffelijk debuut neergezet. De toon wordt al meteen gezet met ‘Right Between the Eyes’ (hun eerste succes als Wax) die een opzwepende melodie heeft in het begin. Het vers is dan veel rustiger en wordt zeer mooi gezongen door Gold. Het refrein is dan weer heviger met catchy backing vocals en een goede brasssectie.
Hoewel beide heren vooral bekend zijn geworden in de jaren ’70 met nummers die meer rock based en organisch zijn, slaagt het duo er zeer goed in de stijl die op dat moment heerste tot zich te nemen en hun eigen twist aan te geven. ‘Hear No Evil’ bijvoorbeeld wordt gedragen door een catchy en zware syntheziserriff. Voor de rest is het nummer redelijk minimalistisch (naast wat gitaarbreaks, wat synths en de zang). Bij het refrein worden echter alle registers opengetrokken en komen er weer backing vocals bij en een dominant orgelgeluid.
Het nummer ‘Ball & Chains’ past ook perfect in dit plaatje, maar neemt epische proporties aan en heeft een veel dreigende atmosfeer (vooral door agressieve synths en de gitaar) in vergelijking met het vorige nummer.
Het album is weliswaar divers en heeft ook rustigere nummers zoals Shadows of Love dat door een eenvoudige keyboardakkoordprogressie en de gitaar wordt voorgedragen. Het nummer is ook zeer ontroerend gezongen door Andrew Gold vooral dan in het refrein.
Een ander hoogtepunt op het album is ‘Only a Visitor’ een traag nummer doordrenkt van de melancholie, maar dat enorm krachtig en ontroerend is in het refrein.
Natuurlijk is het album verre van perfect en laat zien dat zowel Gold als Gouldman nog op zoek zijn naar hun sound. ‘Breakout’ wordt geplaagd door teveel herhaling van het refrein en het nummer ‘Rise Up’ heeft een minder interessante melodie waardoor de kwaliteit ervan minder is.
Niettemin, het album sluit af met een instrumentele titeltrack en behoort tot de betere nummers van het album. Het nummer heeft een dreigende ondertoon en maakt goed gebruik van een koor (gegenereerd vanuit een synth). De synthriff van ‘Ball & Chain’ wordt op een bepaald moment even gebruikt en de track eindigt rustig.
Magnetic Heaven is dus een interessant, divers en catchy album dat zeker niet moet onderdoen aan platen van hun tijdgenoten. Gold en Gouldman bewijzen met dit album nogmaals hoe getalenteerde songwriters en multi-instrumentalisten ze wel niet zijn.
 
 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: