CAVE: Sudderende Hersens en Muzikale Kleuren PDF Afdrukken E-mail
Flashback
door Stijn Theus   
donderdag 27 januari 2011 15:00
Muziekjournalistiek is te braaf geworden. Omdat het niet altijd een subjectieve kritiek op muziek moet zijn, gaan we voor een keer voor de subjectieve beleving van een experimentele designer drugsliefhebber na een concert van Cave die vorig jaar in de Scheldapen passeerden. Voor de verandering een review die geen review is van een los-vaste medewerker van Vice. Te scheef voor Vice, perfect voor Cultus.
“Ik wordt niet echt zat van te veel zuipen, ik blijf alleen te lang wakker en ga naar huis als m’n geld op is.” En ik zeik teveel tegen onbekenden als ik gedronken heb. Vrijdagmorgen, vijf uur, nee, half zeven. In warme slaapkamers stoten wekkers met rode cijfers het irritantste geluid van de dag uit. Het werkvolk begint aan de laatste weekdag, maar mijn dag zit er nog niet op. Het is te zeggen, de ‘werkdag’ is noodgedwongen uitgelopen. Openbaar vervoer in Vlaanderen na twaalf uur is niet afgestemd op de uren van een vrijwillige muziekjournalist uit een boerengat. En in mijn oren geen irritante wekker, maar gekraakte trommelvliezen als herinnering aan een geslaagd concert.
 
Nu ik het zeg, concert. Welk concert heb ik in godsnaam gezien? Mercury Rev? 
“Nope die moeten nog spelen later dit jaar.” 
Een griet kijkt me aan alsof ik net iets dom heb gezegd. Blijkbaar dacht ik luidop. 
“Zegt CAVE je niets? Bende hippies met lekkere deuntjes?”
Ik zuig de kanker uit een sigaret terwijl ik de avond in gedachten terugloop. Achteruit het clandestiene café uit. Het trapje op naar het toilet. Een paar keer heen en terug.  Bier. De laatste keer spauwt er iets recht het wc uit m’n mond in. Halfweg. Achteruit de deur uit en op de fiets, daartussen een witte waas. Een appartementje. “Ngi-noe-cock”, het woord “cocooning” valt. De auto in naar het oude kraakpand en inderdaad, na wat bier terug in enkele glazen te spuwen zie ik een bende hippies op een podium met verdomd vette muziek. Te laat geboren of net op tijd om te surfen op een herboren psychedelische golf. Ik blaas de kanker terug uit. De avond herstart op het juiste moment en gedachten stromen opnieuw in de goede richting. Herboren psychedelische golf m’n gat! Ik ben hier weer aan het gaan op iets en vergeten wat ik hier doe. Een review schrijven van gisteren of gaan we dieper ondergronds, op zoek naar meer? Had ik niet betaald voor dat concert?
 
CAVE, op de afterparty in een clandestien café. Vette set, als ik het me goed herinner. De gast van achter de synthesizer ziet er niet alleen uit als een vintage hippie met baard en ongeknipt haar, maar zet hier even het principe van vrije en grensoverschrijdende liefde om in de praktijk met een intense omhelzing met een al even ongewassen hippie met haarband. Zet de synth een hoed op en je hebt de reïncarnatie van Allen Ginsberg, recht voor je fucking ogen in Antwerpen! En al  even gay als de echte dooie Ginsberg. Als ie nu niet zo aan het plakken was met meneer Janes Joplin, had ik achter zijn gedichten gevraagd. Hoewel, een pot achter zijn gedichten vragen is sowieso geen goed plan. Niet als je met een griet op café zit, anders maakt het geen reet uit welke nicht je om zijn gedichten vraagt. 
 “Je hebt gelijk. CAVE. Met de neo-Ginsberg,” antwoord ik met vertraging. Ze kijkt me weer aan alsof ik een debiel ben, maar de uitdrukking op haar gezicht maakt haar minstens zo debiel als ik. Ik ken haar van ergens. Coke snuiven smeedt soms rare banden. En ik snuif geen coke! Zeker niet als ik er voor moet betalen. En de kans is klein dat een griet mij mee naar het toilet vraagt.
 
CAVE, op de afterparty in een clandestien café. De gast van achter de synths… overtuigde hippie…
“Cirkeldenken…!” 
Dank u trip, voor de wederkerende denkpatronen! Ik heb even dat ultieme moment van nuchterheid! De herinnering van alles wat je herinnert, inclusief dat witte poeder van daarnet. En ik haal alles door elkaar: Er wordt geen review verwacht, ik was hier op vrijwillige basis en heb nog betaalt ook. Omdat ik op vrijwillige basis research verricht naar ongekende chemicaliën, dacht ik de psychedelische deuntjes van CAVE verder te zetten in kleurtjes. Het noodzakelijke met het onvermijdelijke combineren, zeg maar. En tegelijkertijd een persoonlijke psychedelische revolutie meemaken. Misschien dat die vreemde band met die griet  -die me trouwens blijft aanstaren alsof ik niet goed bij mijn hoofd ben- hier iets mee te maken heeft.
 
“Alles goed?” Stomme vraag, zo midden in een gesprek over een vergeten groep, maar een logische vraag halfweg je trip.
“Ja, ca va.” 
Haar ogen draaien omhoog alsof ze haar eigen gedachten wil lezen. Mooie ogen die gedachten lezen. 
“Ik zit op mijn plateau, denk ik.” 
Kan veel zeggen. Plateau van wat? Dit is triptaal voor zover ik weet. Ik stel haar nog een voorzichtige vraag.
“Kleurtjes?” 
Nog altijd geen vraag om ongewild door de mand te vallen als tripper. Aan het aantal lege flessen bier te zien, kunnen we even goed roze olifantjes voor onze ogen zien dansen. En nu het woord ‘kleurtjes’ is gevallen dansen de blauwroze kleuren van onder mijn oogleden naar haar helderblauwe ogen.
“Kleurtjes? Ja, nu je het zegt…Met momenten. En soms vergeet ik waar ik ben en wat ik hier doe. Dan komt alles terug als een cirkel die verduisterd wordt door de schaduw in mijn hoofd.” 
Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen. Dit is een uit de hand gelopen experimentje. Ik snap de verwarring. Ik snap waarom ik deze review niet had moeten schrijven.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: