Taking Drugs to Write about Music to Take Drugs to PDF Afdrukken E-mail
Flashback
door Marcel H. Core   
dinsdag 13 november 2012 22:20
Godspeed! heerste in al hun tederheid, Acid Mothers Temple freakte als een troep psychedelische samourai in Kavka en de volledig over het hoofd geziene Indiër Charanjit Singh werd afgelopen zaterdag eindelijk gezien voor wat hij op ‘Ten Ragas to a Disco Beat’ in elkaar flanste: een levende legende die op z’n 76 lentes een volgepakte Scheld’apen liet gaan op de eerste acidlijnen OOIT!
 
 
Godspeed! passeerde voor de eerste keer sinds lang nog eens in België met een nieuwe plaat voor een vertederend en optreden met muzikale landschappen in Cirque Royale in Brussel. We deden het nuchter met onze ogen dicht, dus geen noemenswaardige review waardig, hoewel de groep de verwachtingen volledig inloste.
‘Taking Drugs to make music to take drugs to’ blijft één van de beste platen van Spacemen 3 en met een gelijksoortig moto beleefden we de volgende serie psychedelische parels, te beginnen met Acid Mothers Temple in Kavka georganiseerd door de psych-stoner-aanbiddende culturele hoogvliegers van Cultus! Om dat te vieren moesten we wel even naar buiten om onder het toeziend oog van de flikken in de OudaanToren, één – nee, twee of drie – “doe mij maar vier!” goedgevulde pijpen DMT naar binnen te hijsen en als twee volslagen debiele trippers die Jappen te checken. 
DMT. Noem het liever de Spirituele Molecule want iedereen heeft het ergens in z‘n lichaam steken, bij voorkeur in de pijnappelklier ergens in de voorste hersenhelft. Het goedje wordt je hersenen ingepompt bij extreme ervaring zoals de geboorte en de dood, maar daar gaan we dus níet op wachten. Je kan het ook gewoon door je longen in je bloedbaan lanceren en een niet-zo-bijna-doodervaring meemaken in Kavka. In de volksmond wordt het ook wel ’s de Working Man’s Trip genoemd, perfect om op een middag tijdens je werk lekker onderuit te zakken in het park en je geest het universum in te knallen. 20 minuten later ben je terug bij de mensen en zonder enige nawerking kan je met een hervonden energie opnieuw je werk aan. Dat is als je geen 4 pijpen achtereen binnen sleurt. 
Acid Mothers in Kavka op DMT
Op vier pijpen ben je toch minstens een half uur niet aanspreekbaar en wat je dan ervaart is – in tegenstelling tot vorige experimenten die niet echt inspeelden op m’n muzikale perceptie – zoiets als een waanzinnige psychedelische uitbarsting aangedreven op de ronkende gitaren van een uit de kluiten gewassen samoerai met bijhorende grimassen en een verheven Oosterse godheid met zo’n drie hoofden achter de synths. Zinderende kleuren opgewekt door de reverb van de gitaren, flarden gedachten van het universele bewustzijn en af en toe dat ongemakkelijke WTF-gebeurt-er-hier gevoel. Acid Mothers Temple was, zoals wederom verwacht en zeker op trip, indrukwekkend!
Na die twee optredens, smacht je naar een rustig weekend, maar als je maandagmiddag met knikkende knieën en trillende zweethanden in de bank staat voor een nieuwe bankkaart, weet je dat er ergens iets serieus is misgelopen. Het was ons ter ore gekomen dat de ondergewaardeerde maar niettemin legendarische Indiër Charanjit Singh het publiek in de Scheld'apen kwam verblijden met z'n acidlijnen. En wat voor acidlijnen! De grondlegger van de acidhouse die als eerste de Roland TR-808 en de TB-303 combineerde, nog voordat ze in chicago het underground feestfenomeen werden en iedereen volledig losging op toen nog volwaardige xtc-pillen. We schrijven 1982, 4 jaar voor de eerste acidhouse parties. En man, 't was een feest! Wel een feest waar meer dan één bankkaart werd kwijtgespeeld voor het goeie doel - onze neus verpoeieren met 2CB, weliswaar nadat de opa met z'n oude mit op een stoel achteraan het podium z'n doorgang had gemaakt.  
De man van Das Racist fleurde het boeltje nog even op met z'n sarcastische rapsongs vooraleer wij onszelf verloren in de fluo kleuren die ons brein teisterden en onze neus deed lopen. 
En dan was er zondag. Blijkbaar hadden de twee grootste schevo's een verbond gesloten om na enkele dagen zonder slaap me wakker te maken met de meest onsamenhangende conversatie ooit in m'n eigen slaapkamer. Met de haat van een welgemeende klootzak met een ochtendhumeur, werden ze onverdiend naar de Audio Plant gejaagd, ver van m'n stervende hersensellen. Daarmee werd de Plant voor mezelf uitgeroepen als no-go zone, om niet te kateren in het bijzijn van twee schizo's op mescaline en moest ik zelf constateren dat Al Doum & The Faryds voor m'n neus zijn gegaan. 
 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: