Diablo Blvd: "wij zijn grote fans van vrouwen slagen"
Diablo Blvd: "wij zijn grote fans van vrouwen slagen" - pagina 2 PDF Afdrukken E-mail
Interview
door Jasper Verleyen en Christophe van Eysendyck   
dinsdag 31 maart 2009 12:44
Artikelindex
Diablo Blvd: "wij zijn grote fans van vrouwen slagen"
pagina 2
Alle pagina's

 

 

 

Is het een voordeel om met een BV als Alex in een groep te spelen?

 

Dave: Nee, het is al erg genoeg (maakt gebaar van een dikke nek en barst in lachen uit).

 

Agnew: Het is voor- en nadeel.  Aan de ene kant raak je sneller aan optreden omdat er een bekende naam in de groep zit.  Mensen zijn daardoor benieuwd en boeken ons. Maar als je het dan niet waarmaakt krijg je het dubbel zo hard terug.  Ze staan klaar om ons af te schieten.  Daarom moet je er ook harder voor gaan, en daar zijn we niet bang van.

 

Jullie zijn ondertussen groter geworden en hebben een voorprogramma, Bliksem en DeadFatso. Wat vinden jullie ervan?

 

Agnew: Cool, zij zijn ook vrienden.  Jeroen van Bliksem kennen we al heel lang en de bassist van DeadFatso speelt in de O’haras.

 

Dave: Ik heb met de Jerre nog in een groep gezeten, ThunderHeartMachine.

 

Agnew: We wilden het ook gezellig houden.  Daarom dat we vrienden erbij betrekken.  Het zijn ook 2 groepen waarvan ik vind dat de mensen ze moeten kennen.  Ze zeggen zo vaak dat Vlaanderen geen rockland is en dat klopt ook, zeker in de media.  Maar er zijn wel genoeg bands die de moeite waard zijn.  Veel van de mensen hebben ook met elkaar samen gespeeld: onze drummer Chris heeft nog in ThunderHeartMachine gespeeld en in Bliksem, Tim speelt in A Brand.  Als je als muzikant in Vlaanderen van je muziek wil leven moet je gewoon veel dingen doen.  Ruben Block van Triggerfinger moet ook kunstige wank gaan doen met één of andere actrice (Isabelle A, red.) omdat hij er geld voor krijgt.  En daar is ook niks mis mee, want hij is een coole kerel.

 

Is het moeilijk om metal in België te maken?

 

Agnew: Dat is niet moeilijk wanneer je het niet erg vindt dat de radiostations je zelfs met een riek niet willen aanraken.

 

Maar een alternatieve jongerenzender zoals Studio Brussel draait nauwelijks metal.  Is dat niet vreemd?

 

Dave:  Iedereen vindt dat!  Het verbaast me dat jij dat ook zegt, want je bent toch een pak jonger dan mij.  In de jaren ’90 draaide Studio Brussel volop metal en hard rock zoals Faith No More, The Red Hot Chili Peppers, Nirvana en dergelijke.  Vroeger luisterde je naar Studio Brussel als je gitaren wou horen, tegenwoordig hoor je enkel mainstream bitches.

 

Maar het schoentje wringt niet alleen bij de radiozenders: een magazine zoals Humo heeft nauwelijks aandacht voor hard rock en metal.

 

Agnew:  Laten we vooral niet beginnen over Humo, want die moeten allemaal dood!  And you can quote me on that oneDat is gewoon een hopeloos blad.  Allez, die maken zichzelf wijs dat ze de waarheid in pacht hebben als het over cultuur en muziek gaat.  Ten eerste, het is geen muziekblad, ten tweede: als ze al iets goed vinden is het altijd dezelfde art wank.  Als je in een rockgroep speelt, moet je een tweedehands kostuum dragen met een viool en een rasp daarbij, zeggen dat je ook weleens iets zou willen doen in de beeldende kunst, fotografie studeert en dat je samen met Antje De Boeck de soundtrack wilt verzorgen voor een zwart witte Duitse expressionistische film uit 1927.  En dàn pas ben je rock in Vlaanderen.  In mijn ogen ben je rock als je je gitaar aansluit en er iets ontploft op het podium.  Wij proberen ons niet te verschuilen achter één of andere pretentie zoals zeggen dat je rock brengt met dat ietsje meer.  Wat moet een nummer nu meer doen dan rocken? Bij groepen die dat zeggen heb ik altijd de indruk dat er wel dat ietsje meer is, maar dat ze vergeten te rocken.  Engeland, Amerika en Duitsland; dat zijn rocklanden waar veel mannen met neklappen en moustachen rondlopen.

 

Zijn dat plaatsen waar jullie willen spelen?

 

Agnew: Zeker, het is niet dat we geen ambitie hebben.  Wij hebben meer merchandising dan Metallica, maar nog geen fans.  Je moet het groots zien.  Shoot for the moon and you might land on a star.  Dat is onze mentaliteit, we gaan zover als we kunnen gaan.

 

Stel: jullie zijn over x aantal jaar headliner op Graspop.  Wat zou jullie gedroomde stageset zijn?

 

Agnew: Veel vlammen, in ieder geval.  En kooien met wijven in, maar wel wijven waar het publiek op mag slagen.  Die hangen we dan over het publiek en daar mogen ze dan op kloppen (lacht).  Vrouwen aframmelen, daar zijn wij grote fan van (sarcastisch).  Uiteindelijk is de stageset niet het belangrijkste voor mij, zolang het maar goed hard klinkt en we alles kunnen opentrekken.  Een simpele set kan ik ook appreciëren.  Zoals Mastodon, die in de AB stonden met felle lichten achter hen zodat je enkel de silhouetten van de muzikanten zag.

 

 

Zijn jullie het soort kerels die de moshpits onveilig maken op optredens?

 

Agnew: Zeker en vast.  Ik heb er zelfs littekens aan over gehouden.  Na een optreden van The Bruisers (vroegere groep van de zanger van The Dropkick Murphy’s, red.) ben ik buitengekomen met een bloeduitstorting op mijn borstkas in de vorm van een combat-afdruk.  Ik weet niet hoe dat gebeurd is, er moet iemand over mij heen gelopen zijn denk ik.

 

 

De favoriete metalplaten van Diablo Blvd.

 

Alex: Danzig van Danzig.   Die ziet er om te beginnen al megagraaf uit met die schedel op de cover.  Als je dan de binnenkant bekijkt en ziet hoe die  mannen er uit zien, denk je direct: fuck, dat zijn ruige gasten.  Het is een typische Rick Rubin-productie, heel droog en basic.  De muziek is harde, donkere bluesrock met een fantastische stem en het rockt als de beesten.  Ik kan het nog altijd opzetten en die openingsriff van Twist of Cain klinkt direct alsof de trein vertrokken is.

 

Dave: Appetite For Destruction van Guns ’n Roses.  Onlangs heb ik van Alex nog de versie met originele hoes gekregen met dat verkracht wijf erop.  Ik weet nog toen ik 14 was en we aan het skaten waren: gasten op straat waren allemaal bezig over MTV.  Ik snelde naar binnen en vroeg aan mijn pa of hij die zender kon zoeken op onze aftandse tv. En ineens verscheen daar Paradise City.  Ik weet nog dat ik aan mijn vader vroeg wat dat was en dat hij antwoordde: amai Meatloaf is mager geworden!

 

Tim: Rust in Peace van Megadeth.  Een heel interessante plaat voor gitaristen en gewoon een beestig goede plaat!  Live ook altijd een feestje!  Het is een tijdloze trashmetalplaat.

 

Chris: Meddle van Pink Floyd.  De eerste helft is rustig en akoestisch, maar op de b-kant staat een nummer van 25 minuten, Echoes.  Dat is echt een trip, het begint rustig met wind en een ping-geluid en groeit uit tot een bombastisch nummer.  Staat ook op de plaat Live in Pompei, opgenomen in een amfitheater.  Een minder bekende plaat van Pink Floyd maar artistiek én inhoudelijk wel hun beste werk.

 



 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: