Peter Deckers: 'Voor Elliott Smith: àlles!' PDF Afdrukken E-mail
Interview
door Siska Baeck   
zaterdag 07 november 2009 07:21
Artikelindex
Peter Deckers: 'Voor Elliott Smith: àlles!'
pagina 2
pagina 3
pagina 4
pagina 5
pagina 6
Alle pagina's

Zes jaar is het ondertussen geleden dat Elliott Smith zijn laatste adem uitblies. Ter herdenking aan deze grootmeester onder Singer-songwriters zat Cultus aan tafel met Peter Deckers; AB-man, gitarist bij de Fixkes en de grootste fan van Elliott Smith.

 

Hoe kwam je in aanraking met Elliott Smith?

Peter: Ik werkte vroeger bij Universal en voor zijn derde plaat had Elliott een deal gesloten met Dreamworks, het label dat daaronder viel, voor een wereldwijde release. Maar de eerste keer dat ik hem gehoord heb, was met Either/Or. Toen de plaat uitkwam, kregen we op het label een soort van kleine CD met allerlei liedjes van Elliott Smith op, An Introduction To Elliott Smith, zeg maar. Het was een beetje verzameld werk, een demo CD eigenlijk. Dit was net voordat XO zou uitkomen. Dus dat was de eerste keer dat ik in contact kwam met zijn muziek. Ik had Either/Or wel al eens gehoord, maar het was pas bij deze compilatie CD dat ik de microbe te pakken kreeg. Ik heb dat plaatje zot gedraaid: ik vond het gewoon fantastisch goed.

"En van het een, kwam het ander…"

Daarom nodigde ik hem uit voor een promotietour doorheen Europa. Hoewel ik de exacte data niet meer goed weet, waag ik een wilde gok op ’98? Toch kunnen we het makkelijk opzoeken, want Elliott speelde toen een showcase in de Rotonde van de Botanique, juist op dezelfde dag dat The Smashing Pumpkins in de Botanische Tuin hun nieuwe CD kwamen voorstellen. In elk geval: ’s middags kwam hij binnen en meteen bemerkte ik hoe verlegen hij wel niet was. Hij zat daar in alle simpliciteit en heeft meteen een aantal nummers gespeeld. Het was ongelofelijk. In alle eerlijkheid: ik was helemaal van mijn melk, hoe straf dat wel niet was. Het toppunt van de zaak is dan nog dat er op die showcase nog geen 40 mensen aanwezig waren. Hij zat daar in zijn eentje, met zijn gitaar op het podium. Bloedmooi…

 

Hoe vaak heb je hem live kunnen meemaken?

Nadien heb ik hem nog vaak ontmoet, aangezien ik het promotiewerk deed voor XO en Figure 8. Dan heb ik hem ook nog gezien op concerten in Nederland, London, Werchter, Botanique, nog eens tijdens Les Nuits, hier in de AB, op Pukkelpop en de laatste keer dat ik hem gezien heb, was in de Vooruit in Gent.

 

Vanwaar kwam dan opeens zijn succes oplaaien?

Het is een moeilijk verhaal, hé! Hij was dus een junk, die veel op straat leefde. Zo reisde hij van Portland naar New-York om daar in de metro’s te spelen. Maar zijn succesverhaal begon pas bij het ontmoeten van Gus Van Sant (regisseur van o.a Good Will Hunting, Elephant, etc.). Via via kenden zij elkaar, waarop Gus hem had gevraagd om enkele nummers te mogen gebruiken voor op de soundtrack van Good Will Hunting. Daar is ook een compilatie van uitgekomen, met vijf nummers van Elliott erop. Waardoor Elliott met Miss Misery dan weer een Oscarnominatie mee verdiende. Daarom is hij, heel breekbaar als altijd, het nummer ook gaan spelen op de Oscars. Net na Céline Dion (kan je het je al voorstellen?!), kwam hij gehuld in een wit kostuum het podium op. Vanaf dan is het eigenlijk heel snel gegaan. Plots staat hij daar voor een miljoenenpubliek te spelen. Ja, er heerste toch wel een bepaalde hype, toen. Zo is hij dus min of meer bekend geworden.

 



 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: