R.I.P.: Jay Reatard PDF Afdrukken E-mail
Interview
door *   
donderdag 14 januari 2010 14:33

Jay Reatard legde gisteren het loodje. De omstandigheden van zijn dood zijn nog niet bekend. De man was nog geen dertig jaar, maar had al een bijzonder goed gevulde discografie van cultplaten, van poppunk tot noisepop. Reatard's laatste plaat, het vorig jaar uitgebrachte Watch Me Fall, haalde geen enkel eindejaarslijstje, maar is toch een bijzonder aanstekelijke rockplaat. Naar aanleiding van die plaat, en zijn Europese concerttournee, interviewde Cultusreporter Jasper Verleyen enkele maanden geleden de notoir lastige en rotverwende rocker in het AB-café. Tijd om het stof van dat interview te blazen: een laatste hulde aan Jimmy Lee "Jay Reatard" Lindsey Jr.


REATARD

 

 

Jay Reatard is geen eenvoudige jongen. Nu, dat zou ik ook niet zijn als ik na anderhalve dag reizen en zo mottig als een krab in AB café zit voor een interviewmarathon. Maar wees nu eerlijk, er zijn toch ergere dingen in het leven dan gratis en voor niets naar Brussel vliegen om over jezelf te mogen lullen (met of zonder jetlag). Eigenlijk zou Jay bekend moeten zijn om zijn blitse Buzzcockspunk, maar spijtig genoeg kent de meerderheid van de planeet hem als de kerel die op YouTube een onschuldige crowdsurfer vol op het gezicht mept. De prijs voor sympathiekste homie zal hij nooit winnen, maar dat had je wel al gemerkt aan de foto hierboven. Anyway, klik door om te lezen hoe een interview met iemand die er echt geen zin in heeft eraan toe gaat.

 

 

Ze vroegen me om dit interview grondig voor te bereiden voor jou. Waarom vind je dat zo belangrijk?

 

Jay Reatard: Weet je, ik kom net overgevlogen uit Amerika en ik ben helemaal ondersteboven gekeerd door de jetlag. Als je dan een paar dagen na elkaar interviews moet geven en iedereen stelt dezelfde vragen, dan kan ik even goed een antwoordapparaat meenemen waarop de journalisten kunnen drukken om een standaardantwoord te krijgen.

 

 

OK, ander onderwerp. Je komt uit Memphis, de thuisstad van het Staxlabel en de plaats waar Elvis begraven ligt. Wat voor een stad is het om te wonen?

 

 

Memphis is de op één na gevaarlijkste stad van de VS, na Detroit, maar ik wil er zeker niet over klagen. Niet dat ik het tof vind dat er dagelijks mensen worden neergeschoten door bendes, maar het is spannender dan een Zweeds boerendorp en het houdt me scherp. Ik hou ervan om na een lange tour terug thuis te komen in Memphis, maar ik ben ook blij als ik er terug kan vertrekken.

 

 

Wat deed je als veertienjarige in Memphis om je te amuseren?

 

Wel, ik ben op mijn veertiende gestopt met school, dus ik had geen vrienden. Het enige wat ik deed was thuis muziek opnemen op mijn 4-track. Memphis is de stad van country, blues en rockabilly. Genres waar ik niet zo dol op ben, dus ben ik muziek beginnen spelen om daartegen te rebelleren. Elvis en Mickey Mouse, dat is Memphis in een notendop.

 


Wat zou je zeggen tegen iemand van veertien die op het punt stond te stoppen met school om alle dagen muziek te kunnen spelen?

 

Wees voorbereid om hard te werken. Harder dan heel de dag op een bureau zitten en op een computer typen. Ik ben ondertussen al meer dan tien jaar bezig en het is heel zwaar werk. Ik ben vaak vier uur per dag bezig met e-mails beantwoorden en dan moet ik nog tijd vrijmaken om muziek te kunnen spelen en opnemen. Dat vreet energie.

 

 

Als je mensen ontmoet die wel naar school zijn geweest, merk je dan dat zij een andere manier van denken hebben dan jij?

 

Ja, een school vernietigt je persoonlijkheid, je dromen en je verlangens. Je leert er je leven geven voor een bedrijf in plaats van iets te doen waar je zelf trots op kan zijn. In zekere zin ben ik wel blij dat ik daaraan ontsnapt ben.

 

 

Toen je vijftien jaar was, heb je een duwtje in de rug gekregen van de kerels van Oblivians. Help jij jonge muzikanten?

 

Het is niet eenvoudig om als tiener muziek te maken. Je kan wel een paar klotenummers op je MySpace zetten, maar geen kat luistert ernaar. Daarom is het wel belangrijk dat je iemand kent die ergens een voet tussen de deur heeft en je raad en advies kan geven. Als ik vind dat de muziek die iemand maakt puur is, ben ik bereid hen ook te helpen. Zo breng ik regelmatig muziek uit van jonge bands, zoals Useless Eaters, op mijn label Shattered Records. Maar er is niets vervelender dan mensen die dolgraag beroemd willen worden en mij vragen naar het magische recept om een ster te worden. Had ik dat recept maar.

 

 

Je geeft ook regelmatig aan dat je niet graag tourt. Hoe komt dat?

 

Vroeger had ik echt de pest aan touren. Toen was een tour echt een dagelijkse strijd om de volgende gig te halen. Bovendien was het nooit echt comfortabel. Nu is het veel eenvoudiger geworden, waardoor ik er ook meer van kan genieten. We krijgen lekker eten, kunnen in een hotel slapen en douchen. Ik speel misschien wel punk, maar ik heb het nooit tof gevonden om als een zwerver te leven om toch maar geen sellout te zijn. Ik kan niet als een beest leven en ik haat het om op een vuile vloer te slapen. Ik heb het allemaal wel gedaan, maar ik vond het niet leuk. Het suckt.

 

 

Maar je speelt wel graag live?

 

Soms denken mensen dat ik niet graag live speel als ik zeg dat ik touren haat. Maar live spelen is juist het aangenaamste moment van de dag tijdens een tour. Het zijn die andere 23 uur die verschrikkelijk zijn. Ik zit gewoon niet graag opgesloten in een metalen doos, of het nu een vliegtuig is of een bus.

 

 

Begrijp me niet verkeerd, maar tijdens optredens lijk je de problemen wel aan te trekken. Zoals die keer dat je in Kroatië een Servische nationalistische groet bracht om het publiek op stang te jagen. En in Nederland ben je dan weer tegen je publiek beginnen roepen omdat je vond dat ze er te apathisch bijstonden. Waarom doe je dat?

 

Tja, als ik me verveel tijdens een optreden heb ik de neiging om mezelf vijandig op te stellen tegenover het publiek. Ik snap gewoon niet waarom sommige mensen 15 of 20 euro betalen voor een show om dan gewoon maar wat bij te staan of vervelend tegen mij te beginnen doen.

 

 

Maar die Kroaten revancheerden zich wel op jouw Flying V.

 

Ze wisten misschien dat die gitaar voor mij een belangrijke symbolische waarde heeft (toont tatoeage van twee gekruiste Flying V’s op zijn boven arm). Ik weet nog dat ik toen na het inpakken van mijn materiaal iets was gaan drinken aan de bar met de mensen die er werkten. Toen ik terug naar de zaal ging, zag mijn gitaar er nog perfect uit, maar toen ik ze oppakte, viel ze helemaal uit elkaar. Achteraf kreeg ik een mail van de kerel die dat geflikt had. Hij verweet me dat ik zoveel geld had gekregen voor die show. Blijkbaar verdiende ik daar op één avond wat een boer in Kroatië op een hele maand verdient, maar eerlijk gezegd, dat is mijn probleem niet.

 

 

Wat doe je eigenlijk nog buiten muziek opnemen en touren? Ik las iets op Twitter dat je op bed lag met je hond die scheten laat?

 

Ja, eigenlijk ben ik een heel normale jongen. Ik hou ervan om thuis te chillen met mijn hond die scheten laat, in mijn tuin te zitten en te koken.

 

 

Wat kook je dan?

 

Ik ben dol op Vietnamees eten, vooral omdat het zo eenvoudig is om te bereiden en omdat ik het dagen na elkaar kan eten.

 

 

Wat is je favoriete eten en met welk geluid zou je het vergelijken?

 

Dat is een weirde vraag ...

 

 

Ik ben dan ook goed voorbereid.

 

Ja. Wel, ik hou ongelooflijk veel van spek. Dan heb ik het over echte Amerikaanse bacon die druipt van het vet en die als boter op je tong smelt. Niet dat rare Europese gedoe zoals prosciutto of whatever. Amerikaans spek zou klinken als een vette overstuurde gitaar die door een gigantische versterker wordt geblazen. Heerlijk.

 


 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: