Renaissance op Les Nuits: Richard Hawley PDF Afdrukken E-mail
Interview
door PJ Symons   
vrijdag 09 april 2010 08:25

Cultusonline ging voor u in februari al kijken of alles nog wel snor zat met Richard Hawley en op 17 mei zal onze favoriete Brit wederom klaarstaan om de Brusselse Botanique te laten overstromen met een warme gloed nadat zijn lekker donkere stem onze oren bereikt heeft. Ter aankondiging van Les Nuits (met dit jaar weeral een fantastische affiche) sprak Cultus met de man die bruggen bouwt tussen Chuck Berry en Lee Hazlewood.

Richard Hawley interview

 

Zij die de kans hadden je in de Brugse Stadschouwburg bezig te zien, zagen een artiest die zowaar één werd met de concertzaal.

Richard Hawley: “De nieuwe plaat verdient het in zulke rennaissancetheaters gespeeld te worden. Van zodra je de zaal betreedt, word je overvallen door een diepe sfeer. Of daar nu een artiest op het podium staat of niet, het karakter van zo’n zaal blijft altijd overeind. De nummers van Truelove’s Gutter werken ook op een staand publiek, maar ik verkies een gezellige ruimte waar mensen volledig laidback zijn. Weet je, livemuziek wordt vaak erg klote behandeld terwijl het net de muziek levende houdt. Ik hou er niet van in zaaltjes te spelen die zijn opgetrokken uit een metalen geraamte en een plastieken dak, dan lijkt het wel alsof je in een vliegtuighangar speelt. Dat verdient mijn muziek niet, vind ik.”

 

Heel wat artiesten stoppen hun politieke visie in hun werk, ambities in die richting?

RH: “Absoluut niet! Mensen die dat doen zijn er gewoon veel beter in dan ik, ik zou een verschrikkelijke politieke tekstschrijver zijn. Je zal niet snel ‘Richard Hawley For President’ op uithangborden langs de weg zien staan, ik geloof niet in leiders. Lijders, misschien. Ik wil maar zeggen: er zijn geen goden in de hemel, dus we hebben ze al zeker niet op aarde nodig.”

 

Voor veel fans ben jij wel een god natuurlijk.

RH: “That’s just silly. Het mooie aan muziek, kunst en literatuur is dat het gemaakt wordt door gewone mensen. Neem nu Shakespeare: die at, sliep, rookte, kakte en neukte net zoals wij allen dat doen. Jimi Hendrix, de allerbeste gitarist ooit, was een erg nederig jongetje uit Seattle die opgroeide in pure armoede. Goden op aarde bestaan niet, dat zou gewoon gevaarlijk zijn.”

 

In Brugge speelde je een cover van Hushabye Mountain, de soundtrack van de film Chitty Chitty Bang Bang, een slaapliedje.

RH: “Het is het favoriete nummer van mijn gitarist, Shez Sherridan. Hij bleef het maar spelen dus hebben we het nummer gewoon geleerd en nu sluiten we er onze show mee af.”

 

Zie je jouw songs ook als slaapliedjes?

RH: “In zekere zin wel. Donkere slaapliedjes. Ik wil dat mensen zich comfortabel en veilig voelen wanneer ze er naar luisteren. Ik schreef ze ook om me zélf comfortabel en veilig te voelen in een erg oncomfortabele en onveilige wereld. Het is alsof ik ‘het komt allemaal wel goed’ in het oor van de luisteraar fluister. Wanneer ik begon met songschrijven wilde ik niet meegaan met waar de rest mee bezig was. Ik wilde mijn eigen ding doen, als dat dan slaapliedjes zijn, so be it.”

 

Nu je al zo lang solo bent, denk je dat je het nog kan, in een band werken?

RH: “Maar ik werk in een band! De songs zijn van mij en op het einde van de rit ben ik natuurlijk de baas, maar zo voelt het niet aan (gitarist Shez knikt instemmend). Ik weet dat er Richard Hawley op de deur van mijn lounge staat, maar ik zit hier samen met Shez. Weet je, ik was het gewoon beu met groepsnamen te werken want, wanneer je er zo over nadenkt zijn ze dwaas en betekenen ze helemaal niets. Ik hield wel van Pulp omdat het te maken had met recycleren, oude dingen in iets nieuws omzetten. Maar neem nu U2, R.E.M.,…”

 

The Longpigs.

RH: “Ja, inderdaad, bedankt daarvoor (lacht). Het komt er gewoon op steeds op neer dat het niet meer of minder is dan vier gasten op een podium. Ik trek daar nu geen kruis over want ik maakte er zelf deel van uit, maar het is zeker een jeugdig iets. Met ouder te worden, wilde ik zelf platen gaan maken, platen die heel eerlijk zijn. Het dan ‘Blip’, ‘The Magnetic Five’ of ‘The Hoovers’ gaan noemen, leek mij erg stom. Dat zou een deel van de oprechtheid, de eerlijkheid wegnemen.”

 

Stel dat jouw ster toch zou uitdoven?

RH: “Zo lang de muziek van een zekere kwaliteit is, blijf ik doorgaan. Van zodra ik merk dat het niet meer klinkt zoals het zou moeten, stop ik er onmiddellijk mee. Ik hou wel van het idee een timmerman te zijn. De kans is wel groot dat ik dan de enige timmerman met een roadie word (lacht).”

 

 

Albumreview Truelove's Gutter

 

Concertreview Richard Hawley Brugge 09/02/2010

 

 

 

Richard Hawley speelt op 17/05/10 in het Koninklijk Circus tijdens Les Nuits Botanique.

 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: