Yeasayer = Terminator + maandstonden PDF Afdrukken E-mail
Interview
door PJ Symons   
zaterdag 05 juni 2010 09:27

Yeasayer is het soort crossoverband dat tegenwoordig als paddestoelen uit de grond popt (pun inteded). Waar pakweg Vampire Weekend op zoek gaat naar Afrikaanse ritmes (en toch geen nieuwe Graceland maakt), zoeken deze New Yorkers hun heil in het Verre Oosten. En in Disneyland, want hun jongste plaat Odd Blood klinkt beduidend poppier dan voorganger All Hour Cymbals. Technologie, pop en een ‘wow-effect’ allemaal door het mengpaneel jagen om het dan achterstevoren af te spelen: enter Yeasayer. 

 

 

Cultusonline sprak voor u met bassist Ira Wolf Tuton, misschien wel de vreemdste der vogels uit het Yeasayer-nest. Hell, op zijn vorige passage droeg de man een enorme snor, een kniebroek, roze schoenen en twee Heidi-vlechtjes! Maar Yeasayer groeide uit van een bende weirdo’s tot een band waar een totaalconcept achter schuilt.

 

 

Yeasayer  

 

Wat mogen we verstaan onder Odd Blood? Een vreemde metafoor voor maandstonden? 

Proficiat, dat moet zowat het enige zijn dat ik nog niet gehoord heb. Maar ergens sla je de nagel wel op de kop want we kozen net die titel omdat die op verschillende manieren geïnterpreteerd kan worden. Voor mij is het een soort futuristische spreektaal om vreemde mensen te omschrijven, de Odd Bloods. Het is een heel buitenaardse term die staat voor een sterke reactie op de kosmos. Daarenboven omschrijft het ook mooi waar we mee muzikaal mee bezig zijn. We doen alle moeite van de wereld om niet in muzikale quarantaine te zitten: we zijn blues noch techno. Laat ons zeggen dat Yeasayer dus heel erg Odd Blood is. 

 

Het album is gebaseerd op Ray Kurzweil’s theorie dat computers in de toekomst het menselijke brein zullen overstijgen. Met de Ipad als belangrijkste uitvinding van de laatste maanden, is dat iets waar jullie daadwerkelijk in geloven?

We leven in een erg interessant tijdperk in die zin dat ons menselijk analytisch vermogen enorm op de proef gesteld wordt. We zijn niet meer slimmer dan de technologie want we laten ons leven sturen door allerlei nieuwe snufjes. Volgens mij gaat dat ook gewoon almaar moeilijker worden. En ja, Kurzweil’s theorie over singulariteit, artificële intelligentie, jezelf uploaden op een computer, dat komt er allemaal nog wel van denk ik.

In dit leven, in jouw en mijn leven, is het eigenlijk allemaal van helemaal niets naar een technologisch hoogtepunt gegaan. Elk tijdperk vond natuurlijk van zichzelf dat zij het meeste vooruitgang geboekt hebben, maar geen enkele generatie werd blootgesteld aan zulke immense veranderingen als de onze. Die technologie is dan gestaag een enorme invloed gaan hebben op ons leven, op cultuur en zelfs op politiek. Muziek ontstaat vanuit een gevoel of een denkproces, het ligt dan voor de hand dat daar iets actueel in zit. Jouw visie, hoewel dat niet het juiste woord ervoor is. 

 

Dat we ons zouden laten leiden door computers getuigt van weinig vertrouwen in de menselijke soort.

Integendeel! Het zijn allemaal door mensen ontworpen producten. Het is niet zo dat de Terminators de wereld overnemen. Het zijn allemaal zaken die wij, mensen, ontwikkelden in functie van een comfortabeler leven en verdere evolutie. Ik vind het fantastisch dat er apparaten bestaan om stomme mensen te laten spreken, of oorapparaten. Op diezelfde manier zorgt nanotechnologie ervoor dat harttransplantaties mogelijk worden, dat we bijna met stamcellen kunnen werken. Maar naast die medische doorbraken en andere positieve processen, is er natuurlijk ook een erg negatieve kant. We zullen pas op het einde van de rit zien welke kant wint. Waarschijnlijk de negatieve, zoals altijd (lacht).

De mensheid is sowieso gedoemd grotendeels uit te sterven, wat we ook uitvinden. Of we daar zelf de oorzaak van gaan zijn of de computers die plots de macht grijpen, dat zal nog moeten blijken. Neem de overbevolking bijvoorbeeld: de wereld droogt op. Niet alleen olie, maar ook voedsel zal hoogstwaarschijnlijk schaars worden. Stel dat we langer meegaan dan het voedsel van moeder aarde, dan sterven we sowieso uit. Ik bedoel vooral: zij die denken dat de mens voor eeuwig heer en meester op aarde zal zijn, zijn gewoon dwaas. Er zijn er die denken dat Jezus Christus terug op aarde zal verschijnen en ons allen zal redden, anderen zijn dan weer iets pragmatischer en rekenen erop dat een komeet de aarde tot ontploffing zal brengen. Denk ik dat dat zal gebeuren terwijl wij nog leven? Nee.  

 

De wereld valt wel al volop uiteen.

Ja, orkaan Katrina, de aardbeving in Haïti… Maar wij zien alléén maar die grote natuurrampen. Neem nu de voedselschaarste in de jaren ’20: miljoenen mensen stierven van de honger maar de wereld herstelde zich. Moest dat nu gebeuren, zou er chaos ontstaan op straat. Het komt erop neer dat je niet mag proberen de wereld te begrijpen, maar er wel voor moet zorgen dat je er juist tegenaan kijkt. Het heden is altijd het allerbelangrijkste, dus ga gewoon mee in die wondermooie draaikolk die wij het leven noemen. 

 

 

Yeasayer lijkt technologie ook te omarmen, jullie werken samen met grafisch-kunstenaar Ben Phelan.

Inderdaad, die komt zelfs mee op tour om ons te voorzien van en prachtig lichtdecor. Hij ontwierp ook de hoes van zowel ons eerste als ons tweede album. Ik vind dat toch wel belangrijk om daar in mee te gaan, ja. Yeasayer zou zonder computers en technologie gewoon geen muziekgroep zijn. Moest die cultuur van grote labels nog bestaan, zouden we gewoon geen band zijn. Dan had niemand ons ontdekt en ons als lucratieve investering gezien. 

 

Zien jullie jezelf als lucratieve investering?

Nee, maar ik denk dat de labels het wel zo zien. Ze geven je geld in de hoopt dat je dat dubbel en dik voor hen terugverdient. Dat is de bussiness. Dit is evenveel mijn job als mijn hobby.  

 

Ben Phelan ontwierp jullie artwork, het duo Radical Friends regisseerde jullie video’s. Is muziek voor jullie een multi-dimensionele bedoeling?

Meer en meer, omdat de mensen ook het hele multimediacircus meer en meer omarmen. Het is aan ons, als band, als creatief project, om al die vormen te verwerken. En om de mensen langs verschillende kanten te benaderen. Wanneer ik naar een concert ga wil ik niet alleen een hoop zwetende kerels zien, ik wil een ‘wow-gevoel’ hebben. Op dit moment zijn we daar alleen financieel in gelimiteerd. 

 

Stel dat jullie die financiële grenzen niet zouden hebben, zouden we dan een Yeasayer à la Pink Floyd zien met pakweg vliegende varkens?

Hopelijk zijn we dan geen retroisten (lacht). Hopelijk zou het wat meer driedimensionaal zijn. Ik bedoel, ik schat Ben zo hoog in als artiest omdat hij steeds probeert de volgende stap te zien, de stap waar nog niemand aan dacht. Wanneer de mensen zijn werk dan zien, worden ze er door omver geblazen omdat ze de werking ervan nog niet kunnen vatten. Maar ons doel is elke tour daar iets groter in te gaan. Geef ons geld! 

 

Op het eerste album leek de zang een deel van het muzikale behang te zijn terwijl er op Odd Blood echt een zanger naar voren stapt. Is dat het offer dat jullie moeten maken om popmuziek te maken?

Ik zie het niet als een offer. Op het eerste album wilden we niet dezelfde bronnen aanboren als al de rest, en op het tweede album graven we nog dieper. Dingen die in een invloed op ons gehad hebben. En veel daarvan was popmuziek met een uitgesproken lead vocal. Hevige nineties dance waar de drums de subs activeren en ervoor zorgen dat je hoofd van binnenuit ontploft. Maar ik denk dat het inderdaad meer gericht is naar een generatie die een lead vocal verwacht. Je hoort de vocals heel erg zuiver wat maakt dat ze meezingbaar worden. Dat in tegenstelling tot een andere generatie die meer gewoon is aan harmonieen uit drie delen zoals bijvoorbeeld Crosby, Stills & Nash. Hopelijk vinden we op ons volgende album weer een andere manier om verder te groeien en iets nieuw op te bouwen. 

 

Jullie bouwen jullie songs op een erg speciale manier op, ze bestaan uit verschillende muzikale lagen.

Ja, dat is onze manier van werken. Ik hou erg van het feit dat je geen van ons kan definiëren als ‘de gitarist’ of ‘de drummer’. Onze voornaamste zorg is de toon. Het is gevaarlijk om bas, gitaar en drum te overromantiseren en té belangrijk te maken. Op die manier moet je inleveren op toon. We houden ervan om onze gitaar in een synthesizer te pluggen of een bass door enkele crazy effecten te jagen zodat het klinkt als een Franse hoorn of zoiets. En dan spelen we alles achterwaarts af (lacht). We proberen altijd eerst en vooral op toon te focussen. 

 

Jullie zijn allemaal van New York, een uiterst multiculturele stad. Stel dat Yeasayer een Texaanse band was, hoe zouden jullie dan klinken?

Wel, ik heb eigenlijk nog in Texas gewoond. En ik kon er géén muziek maken (lacht). Wat zo fantastisch is aan Brooklyn, is dat er een zekere ‘mindset’ heerst. Het is een erg competitieve plaats, maar tegelijk vind je er ook enorm veel steun. Plus, je bent omsingeld door implants, niemand is daar geboren. Er is daar zoveel coole stuff aan de gang dat je niet anders kan dan er in meegzogen worden. Daarenboven zijn er een hele hoop uiterst gezellige restaurants (lacht).  

Yeasayer vraagt u ten dans op 28/10 in de AB!

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: