Op de vuist met Broken Social Scene PDF Afdrukken E-mail
Interview
door PJ Symons   
zondag 13 juni 2010 22:56

Vrij vertaald omschrijven Brendan Canning en Kevin Drew van Broken Social Scene hun muziek als ‘een ovenschotel met minstens twintig evenwaardige ingrediënten’ of ‘de soundtrack bij zelfhulpboeken’. Terwijl bands als Vampire Weekend en Yeasayer technologie omarmen, graaft Broken Social Scene naar wat ons als mensen definieert. Met Forgiveness Rock Record stellen ze hun vierde (echte) BSC-plaat aan ons voor. Het allegaartje instrumenten en muzikanten (leden van o.a. Feist, Metric, Stars en Apostle of Hustle) dat in de studio tot smakelijke barokpop wordt gekneed, ontploft helemaal in de liveshows waar soms tot 20 dolgedraaide Canadezen van jetje geven. Uit het land van Mounties, hockey en Céline Dion: Broken Social Scene.

 Broken Social Scene  

Forgiveness Rock Record is de titel van jullie nieuwe album, wil dat iets zeggen als ‘excuseer ons dat wij deze muziek maken’?

Kevin Drew: (droog) Neen. We graven dieper naar de emotie, het vergeven. Als band moet je op zoek gaan naar een gevoel dat nodig is.Wij, als Canadezen, hebben het gevoel dat we worden vastgebonden. Het is niet zeker dat je nog wel iets kàn doen om die grote ‘change’ te maken. Emoties zijn gaandeweg in sms’jes en tweets veranderd, we kijken mekaar niet meer in de ogen. Met die nieuwe in het Witte Huis werd ons vooruitgang belooft, maar waar blijft die? We zitten nog steeds vast in dezelfde loopgraaf en winnen geen centimeter.

Zo hangt er rond deze plaat een sfeer van punkrock: wanneer je de wereld probeert te veranderen en dat lukt niet, wordt het dan geen tijd om de zaken te gaan forceren? Wij proberen met deze plaat, op onze eigen manier, dat gevoel van revolutie tot leven te brengen.

Brendan Canning: Waarmee we absoluut niet willen verkondigen dat het een conceptplaat is! Noem het: loose narrative.

Drew: En ja, het is ook een sneer naar Christian rock en hun overdreven idealen (glimlacht).

 

De plaat werd geproducet door John McEntire van Tortoise, een totaal andere persoonlijkheid dan jullie vorige producer David Newfeld.

Drew: Voor McEntire is het draaien aan knopjes en regelaars in de studio een exacte wetenschap, en dat hoor je op het album.

Canning: Het verschil was dat John ons bestuurde als individuele muzikanten en op die manier alles samen mixte in een sonisch brouwsel. David kroop meer onder onze huid, hij nam deel aan het schrijfproces.

 

Op het album zien we plots een kern van zes personen terwijl jullie meestal met een peloton op het podium staan.

Drew: Met twintig op een podium staan gaan we nu even niet doen. Maar komen we onderweg onze vrienden van Metric, Stars of Feist tegen, aarzelen we nooit om ze mee op het podium te vragen. Weet je, het werd wat te duur, zo als grote band de wereld rondreizen.

 

Over het personeelsregister gesproken: Brendan, een minpunt aan het vorige album vond je de afwezigheid van Amy Millan, hoe zit dat nu?

Canning: Wel, ze staat hier ook niet op (lacht). Sinds 2003 is ze een vast onderdeel van de liveshow geweest maar ondertussen heeft ze ook twee soloplaten uitgebracht en zong ze mee op mijn plaat… Helaas haalde die song de final cut niet (kijkt beschuldigend naar Drew). Maar serieus: het is allemaal een kwestie van timing en ze is evenveel een groepslid als bijvoorbeeld Leslie Feist. En daar voelen we ons niet per se slecht over, het heet Forgiveness Rock Record! 

Drew: (lacht luid) We drijven je gewoon in een hoekje!

 

Dat zullen we nog eens zien. Je zei ooit dat je een album wilde maken dat de tand des tijds zou weerstaan, maar tegelijk geen enkele format volgt. Is dat geen enorme contradictie?

Drew: Is dat een contradictie? Hm, misschien heb je ons daar toch gevangen (lacht).

 

Nick Cave ziet songschrijven als een kantoorjob. Stel dat de agenda’s het zouden toelaten, hoe zou Broken Social Scene dan klinken?

Drew: Niet zo goed, denk ik. De vergissingen, de vreemde tijden, de organiteit… Allemaal erg belangrijk in ons proces van songschrijven. Moesten we 9 to 5 aan dit album werken zou het erg mondain en saai klinken.

Canning: Mijn laatste rockdroom ging toevallig over Nick Cave. Hij speelde in ons voorprogramma en deed daarin een duet met Elizabeth Fraser van Cocteau Twins. Het klonk onwaarschijnlijk goed!

 

Jullie song Anthems For A Seventeen-year-old Girl is daadwerkelijk uitgegroeid tot een soort volkslied voor de muziek die jullie maken.

Canning: Voor alle duidelijkheid: die titel werd pas gekozen nadat we het nummer schreven. Wij zijn geen band die in de studio al gaat denken ‘en hier komt de midplay waar iedereen woowoo meekeelt (zingt Viva La Vida van Coldplay). Dat soort bands zijn weinig meer dan fabrieken. Wij zouden ook graag voor een publiek van 20.000 man spelen, maar als we daarom met opzet enkele ‘woowoo’s in onze songs moeten stoppen, laat het dan maar. Té goedkoop.

 

Maar voor een band met zo’n enorme loonlijst, moet het toch belangrijk zijn voor veel volk te spelen en platen te verkopen?

Drew: Dat ligt nogal gevoelig want langs de ene kant hoop je veel platen te verkopen en langs de andere kant wil je dat jouw muziek zoveel mogelijk beluisterd wordt. Het mes snijdt langs twee kanten, zie je? Maar het is dus met touren dat we ons brood moeten verdienen en dat is dan ook weer erg duur. We vragen van niemand iets behalve dat, wanneer ze naar ons optreden komen, ze de prijs van het ticket betalen. Als ze na afloop de plaat of een shirt willen kopen, be my guest. Het is nogal duidelijk dat we de grote stoomboot der recordverkopen wat zijn misgelopen, maar het is niet iets dat bitter stemt.

 

(Drew neemt mijn spiekbriefje uit handen en leest zelf de vraag voor) Jullie creëerden met de Broken Social Scene Presents-platen een heel erg veilige setting: het zijn geen Broken Social Scene albums noch echte soloplaten. Een vrijkaartje om te experimenteren met toch de zekerheid te kunnen verkopen?

Canning: You motherfucker! (lacht)

Drew: Een veilige setting, daar ben ik mee akkoord omdat we ons inderdaad naar de fans van Broken Social Scene gericht hebben. Zowat de hele BSC-crew speelde er op mee, maar het waren echt soloplaten. De mensen zeiden wel ‘wauw, dat klinkt als Broken Social Scene’ maar dat is omdat Brendan en ik Broken Social Scene zìjn! Wat beledigend klinkt is het ‘experimenteren en toch verkopen’.

 

Je belooft de mensen Broken Social Scene maar ze krijgen Brendan Canning en Kevin Drew.

Canning: Het kwam er vooral op neer dat wij de final cut hadden. Op de ‘echte’ Broken Social Scene albums, krijgt iedereen zijn plaats in de songs. Nu namen wij die beslissingen.

Drew: We maakten die platen omdat alles wat aan het instorten was. Noem het een poging om alles bijeen te houden.

 

Voor het goede doel dus?

Canning: Iedereen van Broken Social Scene speelt in andere bands behalve Kevin en ik. We zagen er het nut niet van in een andere band op te starten om soortgelijke muziek te maken. Maar dat ‘verkopen’… Moest ik wat groter zijn gaf ik je een pak rammel. Als je Nick Cave die vraag stelt, he’d fucking slap you hard!

Drew: Ik ben al bang voor wat je gaat schrijven. ‘Wanneer ik deze vraag stelde, kreeg Brendan Canning het schaamrood op zijn wangen en wilde hij me slaan. Kevin Drew kwam net op tijd tussen om alles uit te leggen’. (lacht)

Canning: ‘Ik ben een grote jongen, ik zou die Canning zo aankunnen. Maar hij is half-Iers, dus toch maar op mijn hoede zijn. They might suckerpunch me!’

Drew: Op Les Ardentes zullen we je opwachten om eens stevig te worstelen, schrijf dat al maar in je agenda.

 

Will do. 

Broken Social Scene speelt op Les Ardentes (8 tot 11 juli)

 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: