The Hundred In The Hands: Opgroeien in een vuile stad PDF Afdrukken E-mail
Interview
door Stijn Theus   
donderdag 23 september 2010 08:26
The Hundred in The Hands zijn ex-punkrocker Jason Friedman en de bevallige Eleanore Everdell uit Brooklyn, New York. Met het catchy post-punknummer ‘Dressed in Dresden’ scoorden ze hun eerste hit en kregen ze een vrijgeleide van Warp om volledig hun ding te doen. In tussentijd hebben ze de zomerse EP ‘This Dessert’ ingeblikt die op heel andere klanken drijft dan hun debuutsingel en nu ligt hun eerste album ‘The Hundred In The Hands’ in de rekken. Cultus mocht al even polsen welke richting ze inslaan op hun nieuwste.
Het is allemaal heel snel gegaan voor jullie. Jullie hebben Dressed in Dresden gemaakt en in geen tijd tekende The Hundred In The Hands op Warp.
Jason Friedman: Yeah, het ging inderdaad echt vlotjes (lacht).
Hoe is dat mogelijk?
Jason: Ik zou niet weten hoe zoiets mogelijk is. Het was voor ons ook een verassing. We hadden net Dressed in Dresden uitgebracht eind 2008 en heel kort daarop wilde een Engelse platenzaak daar een 7” van drukken, wat we dan ook deden in januari. Dat bracht ons in april naar Engeland voor een aantal shows, Warp kwam naar een van die optredens… en zij vroegen of we wilden tekenen (lacht).
En Warp is toch een van de grotere labels. Gefeliciteerd!
Eleanore: Ja, Warp is echt fantastisch. Zij stonden vroeger bovenaan ons lijstje als we droomden van een mogelijk label. We voelen ons echt vereerd dat we tussen hun lijstje van artiesten mogen staan (lacht).
Nu je op zo’n vet label zit, wil dat ook zeggen dat je echt vette dingen moet maken. Zorgt dat niet voor te veel stress?
Jason: (lacht) We hadden daarvoor al stress om echt goeie muziek te maken – of we hoopten dat toch. Nee, daardoor voelen we ons net sterker. Zij staan achter ons en creëren een omgeving waarin we gemakkelijk kunnen werken.
Eleanor: Yeah, het goeie aan zo’n label is dat we de connecties hebben. Zij hebben een hele resem goeie artiesten en kennen veel volk. Als we een nummer willen laten remixen, weten zij wel iemand die ons in contact kan brengen met de artiest die wij op het oog hebben. Of als we een coole regisseur zoeken voor een videoclip, kunnen zij die regelen – dat hebben trouwens we net achter de rug. Aan de andere kant hebben we met hen ook de mogelijkheid om onze muziek tot bij de mensen te krijgen. Dat is toch ook een belangrijk onderdeel van muziek maken: onze muziek laten horen.
Jason: Warp is ook niet eender welk groot label. Ze runnen hun label met veel integriteit: een lange relatie opbouwen met artiesten is voor hen heel belangrijk. Als we op een ander label hadden getekend – die hadden dat in de eerste plaats waarschijnlijk niet gedaan – moesten we onmiddellijk een opvolger voor Dressed in Dresden maken. We waren zelfs nog geen echte band. We hadden wel een aantal nummers geschreven maar we waren echt nog aan het zoeken. En Warp gaf ons daar genoeg tijd voor.
 
Jullie komen alle twee van een verschillende muzikale achtergrond: Jason was 7 jaar lang zanger in de New Yorkse punkband The Boggs en Eleanor is meer klassiek geschoold. Hoe zijn jullie elkaar in godsnaam tegen het lijf gelopen?
Eleanore: Ik ben naar een muziekschool geweest en heb opera gestudeerd. Zingen en muziekgeschiedenis, dat soort dingen. Maar heel dat operagedoe voelde van in het begin niet goed. De opleiding op zich heeft me wel veel bijgebracht. Zo leerde ik bijvoorbeeld veel over muziektheorie en composities. Ik ben naar New York verhuisd en maakte vrienden die in bands speelden, ik speelde snel zelf in zo’n band en startte wat later mijn eigen project. Toen ontmoette ik Jason via een vriend van me en deel uitmaken van zijn project voelde alsof ik een stapje verder ging.
Jason: Ik kende haar toen nog niet, maar we waren op zoek naar een nieuwe line-up voor de volgende tournee van mijn band. We repeteerden een maand lang elke dag samen en gingen daarna voor twee maand op tour. Terwijl we rondtrokken, hebben we veel muziek geluisterd en is het tot ons doorgedrongen dat we hard op elkaar leken, muzikaal dan. Onmiddellijk na de tour doken we de studio in en blikten in geen tijd Dressed in Dresden in.
Dus Eleanor is zo’n beetje de klassiek geschoolde die het geëxperimenteer van Jason in goeie banen leidt?
Jason: Het is nogal moeilijk om onze verschillende invloeden eruit te halen. Maar de dingen die zij maakte met haar project waren op zijn minst experimenteel. Als ik haar al iets heb geleerd, is het wel hoe ze een goeie popsong moet maken (lacht).
Jullie zijn dus geen typisch duo dat bestaat uit een jongen en een meisje? Iets wat de laatste tijd wel meer voorkomt.
Jason: Dat hadden we zelf niet eens door. Anderen kwamen daarmee af en we hadden iets van “Ah, nu je het zegt, we zijn inderdaad zo’n duo…” Het gebeurde allemaal vanzelf en was niet echt op voorhand gepland. Ik was voorheen de zanger en met Eleanor erbij besef je al snel dat zij beter is. Er was voor mij gewoon geen reden meer om te zingen. We genieten er gewoon van om met elkaar samen te werken, meer niet.
Jason, ik zie dat je zo’n groene regenfrak draagt die de Mods in de jaren ’60. 
Jason: Yeah, die heb ik al jaren. Ik heb altijd van de ouwe Modcultuur gehouden, maar het is geen obsessie of zo.
Heeft dat invloed op je muziek?
Jason: Ik denk dat het deel uit maakt van wie ik ben, net als post-punk. Het zal ook wel doorschemeren in mijn gitaarspel, dat erg is beïnvloed door de sound van de eerst platen van The Who.
Eleanor: De eerste periode van The Who is echt iets speciaal voor hem. Het maakt deel uit van hoe hij naar muziek kijkt en hoe muziek moet klinken. De Modcultuur ging vooral over jongeren in de stad en dat is voor ons een heel belangrijk thema. Hoe het is om op te groeien in een vuile stad, maar jezelf opkleden om toch maar die houvast te hebben in je leven. 
Het is niet dat jullie 24/24 feestjes crashen op speed?
Eleanor: (hilariteit) nee, nee. Dat stukje hoort er net niet bij!
Jason: De Mods maken deel uit van de geschiedenis van de punk. Het is meer een voorgeschiedenis, maar dat spreekt voor zich. Het gaat veel verder terug, tot de blues.
Jullie EP ‘This Desert’ klinkt volledig anders dan Dressed In Dresden. Het klinkt zelfs fleurig en zomers.
Jason: Afgelopen zomer hebben we zo’n twintig nummers geschreven en opgenomen. Warp kwam met het idee om een EP en een album uit te brengen, iets wat wij direct zagen zitten. Het idee alleen al dat bands vroeger een EP uitbrachten met nummers die niet op het album zouden verschijnen, is niet meer vn deze tijd. En wij mochten dat wel doen… Toen we in de herfst gingen samen zitten met producers, wisten we op voorhand al welke nummers op de EP en welke op het album zouden verschijnen. 
We hebben de nummers voor de EP geselecteerd omdat die meer gelijkenissen vertoonden en een mooi geheel vormden. Het moest geen heel album zijn en het hoefde zelfs geen antwoord zijn op Dressed In Dresden. We konden iets totaal verschillend doen. 
De EP klinkt heel dromerig, als in een waas.
Eleanor: Zeker!
Jason: Inderdaad. We konden het veel waziger maken dan Dresden. Zo hebben we dat op een bepaalde manier toch uit ons systeem gewerkt. 
Hoe zal het album verschillen van This Desert?
Jason: Het is meer samengesteld. Het album klinkt meer als Dressed in Dresden… een beetje strakker. De nummers hebben niet noodzakelijk hetzelfde tempo of dezelfde soort gitaren, maar ze hebben allemaal dezelfde 'correctheid'.
Eleanor: Precisie is misschien een beter woord. De ideeën zijn duidelijker gepresenteerd. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat het album naar pop overhelt. Maar de verschillende stijlen gaan veel verder dan de EP. Er zin meer scherpe en energetische stukjes, maar ook klassieke en rustige stukken.
Het past dus minder in een geheel als 'This Desert'?
Jason: Yeah, met minder liedjes kan je alles in één thema gieten. Tom Tom hebben we zelfs gestript en waziger gemaakt zodat het beter paste. We hebben net een nieuwe versie online gezet die meer in de richting van het album gaat: gitaren die als gitaren klinken en met meer power. We hebben het Gigantic Tom Tom genoemd omdat we het in een gigantische studio hebben opgenomen (lacht).
Vito, de drummer van The Rapture, heeft meegewerkt met het album. Hoe kom je daarbij?
Jason: Vito is gewoon een goeie vriend van me en in New York heb ik nog samengewoond met Matti, ook een lid van The Rapture. We gingen vaak op tour met die mannen en zij zijn echt perfect om ideeën mee te bespreken. We misten nog echte percussie op het album en wilden het wat rauwer en levendiger doen klinken dan die scherpe computerdrums. Vito wilde gerust even twee dagen wat over nummers heen drummen en we hebben zijn stukjes opgeknipt en zelfs gebruikt voor nummers die hij nog niet heeft gehoord. Met een beetje computermagie is alles mogelijk tegenwoordig.
Hoe proberen jullie dat naar een echt optreden te vertalen?
Jason: momenteel zet ik nog clipjes in gang en speel ik gitaar, die toch meer overheerst dan op de studionummers. Live kan je nog eens goed uit je bol gaan, he. Eleanor bespeeld de synths en zingt.
We hebben ons eigen soundsystem op het podium staan, omdat we niet wilden klinken als op cd. Nu staat er dus zo’n gigantische subwoofer naast de versterker. Het klinkt niet als echte drums, maar een de klank van de speakers vangt die afwezigheid perfect op. Dat vinden we trouwens een leuke evolutie in folk muziek: vroege hip hop die experimenteerde met een soundsystem die platen echt gebruiken als basis voor een nummer. Dat was toch een gigantische stap vooruit in de muziek.
We denken er wel over na om een drummer te nemen voor de optredens omdat we zelf uit bands komen, maar dat ligt nu wat moeilijk. We vertrekken op een Amerikaanse tour en er is niet echt tijd voorzien om nog een drummer te zoeken
Oh, dus misschien een nieuwe bandlid in de toekomst?
Jason: Ja, maar dat gaat nog moeilijk worden. Op plaat verschuiven we die drums naar de achtergrond, maar live springt dat natuurlijk echt naar de voren. We zullen wel iets geregeld krijgen. Uiteindelijk zal er nog een achtste bandlid bijkomen (lacht).
We kijken er naar uit meer van je vrienden te ontmoeten!
The Hundred In The Hands spelen op 16/11 in de Charlatan in Gent. Check Democrazy voor info en tickets.
 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: