Equinox, the Peacekeeper: "Muziek is geen wedstrijd" PDF Afdrukken E-mail
Interview
door Stijn Theus   
dinsdag 03 mei 2011 17:11

Ik liep Wouter Buyst, a.k.a. Equinox, The Peacekeeper, toevallig tegen het lijf op de Nacht van de Poëzie. Niemand had ooit van hem gehoord, laat staan dat iemand hem heeft gehoord toen hij op het podium stond: de line-up was zo verlaat dat iedereen ofwel het schip al had verlaten, ofwel stomdronken tussen de plassen bier z'n roes lag uit te slapen. Ik stond toevallig nog recht en kreeg een openbaring: deze man met gitaar en mondharmonica is hoe Bob Dylan er zou uitzien in anno 2011. De gebruikte acid zal er wel voor iets hebben tussen gezeten, maar nuchter zijn doet geen afbreuk aan zijn songs.

 

 

 

Ik dacht dus, Equinox, de Belgische Bob Dylan!

Wouter Buyst: Ja, hij is zo'n beetje mijn God. Allez, door naar zijn platen te luisteren kreeg ik zelf ook goesting om nummers te schrijven. Nummers met goeie teksten, want zoals Dylan teksten schrijft, dat vind je gewoon niet. Er is maar één Dylan hé. 

 

Is hij de reden waarom je muziek bent gaan maken?

Dat is meer vanzelf gekomen. Ik was een jaar op reis in Centraal Amerika en de States. Ik had op een gegeven moment geen geld meer om verder te trekken en ben daar veel op straat beginnen spelen - vooral Dylan en Cohen. Ze vroegen me op een gegeven moment waarom ik niet mijn eigen nummers schreef… En ja, waarom niet? Ik heb het zelf geprobeerd en had op korte tijd een reeks nummers bij elkaar geschreven waarvan ik zelf wreed content was. Verschillende mensen boden me op mijn tocht hun studio aan en zo is het allemaal begonnen.

 

Waarover zing je dan?

Sowieso over mijn reiservaringen. Ook over 'reizen in mijn hoofd', psychedelische ervaringen, maar dat kan echt vanalles zijn… 

 

Je vriendin is Colombiaanse. Als ik aan Zuid Amerika denk, denk ik nogal snel aan Ayahuaska…

Dat hebben we inderdaad vrij veel gedaan, maar dat is niet echt trippen om te vliegen en onnozel te doen. Ze noemen het een medicijn en zo voelt het ook: Een avond hard werken aan jezelf. Soms zit je in de hemel - je moet wel kotsen in de hemel, maar je bent er wel - en soms is het vechten tegen je eigen demonen. Eén van de nummers van de volgende plaat is geschreven tijdens twee ayahuaskaceremonies. 

 

Waarom net na zo'n sessie?

Het ding met psychedelica is dat je alles terug vanuit je kinderogen bekijkt: heel fris  en vanuit een ander perspectief. En dat is inspiratie. 

 

Het is niet dat je als een Merry Prankster iedereen probeert aan te zetten tot die dingen?

Vroeger was ik wel zo, maar nu doe ik het ten eerste veel minder én met meer respect. Niet gratuit, maar met een doel. Mijn doel in het leven is heel simpel: liedjes maken. En alles wat ik doe heeft daarmee te maken…

 

Een beetje als een moderne hippie?

Een beetje, ja (grijnst). Ze hebben me wel vaker een hippie genoemd. Ik ben het er niet volledig mee eens maar ik kan er mee leven (lacht). Aan het woord 'hippie' plakt een cliché beeld:  een gast met een djembé die een hele dag aan't blowen is.

 

Equinox, the Peacekeeper klinkt wel een beetje hippie.

Voor een deel is het serieus bedoeld, maar voor de rest is't om te lachen. Ik ga niet de problemen in het Midden Oosten oplossen met mijn gitaar. Als ik kon misschien wel, maar dat lijkt me nogal moeilijk met muziek.

Ik weet dat het maar muziek is, maar je kan er wel degelijk mensen mee helpen. Soms is het al moeilijk genoeg om de vrede in mijn eigen hoofd te bewaren, maar als ik daar dan over zing, kan ik andere mensen misschien een plezier doen. Net zoals ik dat heb met andere muziek. 

 

 

 

Zit er dan een boodschap in je teksten?

De boodschap die vrij veel terugkomt in mijn teksten is niet alles als vanzelfsprekend beschouwen. (denkt na) Als je reist of in een speciale state of mind zit, zie je het leven even met andere ogen. Dan ben je dankbaar voor het leven zelf en bekijk je het niet als iets 'saai'.

 

Afstand nemen van het dagelijks leven?

Niet alleen van het dagelijks leven. De maatschappij is tegenwoordig zwaar geperverteerd. Ze noemen dit dikwijls het echte leven, maar zo bezie ik het niet. Als ik reis, vragen ze me hier vaak 'wanneer gaat je echte leven beginnen?' terwijl ik ook echt leef als ik op reis ben… Je moet hier niet in meedraaien. Daar kies je voor.

 

Zoals een gezinnetje met kinderen?

Ik heb niets tegen kinderen of werken, je moet gewoon bewust proberen leven.

 

Wat doe je zoal buiten reizen?

Mijn muziek is het allerbelangrijkste in mijn leven. Dat is nu ook het enigste wat ik doe. Dat betekent wel krabben om rond te komen, bij mensen logeren of in pandjes wonen. Maar dat is het sowieso waard. Ik speel op straat en daar kan ik mee rondkomen. Als ik materiaal nodig heb, zoals een gitaar, moet ik wel gaan werken voor de centjes.

 

Bekijk je jezelf als underground

Ik wil niet de gevestigde weg nemen om muziek te verspreiden. Je moet dikwijls veel toegevingen doen of aan wedstrijden meedoen. Muziek is voor mij geen wedstrijd. Ik heb er op zich niets op tegen want het werkt wel. De vorige plaat hebben ze bijvoorbeeld wel op Radio 1 en Studio Brussel gespeeld, en het is daardoor dat ik in de Vooruit terecht ben gekomen voor de Nacht van de Poezie. 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: