Wooden Shjips: "Wij zijn geen retro fascisten" PDF Afdrukken E-mail
Interview
door Jasper Verleyen   
maandag 10 oktober 2011 21:56

 

 

 

Een gebroken vlot dat zwalpt over oceanen van feedback en grooves, dat is Wooden Shjips. De vier tripcats uit San Francisco reizen de wereld rond met hun laatste plaat "West", een ode aan het escapistische California. En ook al loert de hype achter de hoek als een hongerige cheetah toch blijven ze rustig hun ding doen. Ik sprak met keyboardspeler Nash en drummer Omar op Incubate.  

 

VLNR: Nash (keyboards), Omar (drums), Dusty (bas), Ripley (gitaar zang)

 

- Hoe gaat het met jullie tour?

 

Nash: Goed, we speelden gisteren in de buurt van Parijs in een groot pakhuis ingericht met een grote zaal en een kleine club. Wij speelden in de club terwijl in de grote zaal..., hoe noemt die griet met haar piano nu weer Omar?

 

Omar:  Agnes Obel

 

Nash: Juist, bij haar stond er 1000 man, bij ons maar een paar 100. Maar je kon wel duidelijk zien wie voor ons was gekomen en wie voor Agnes Obel. De nerds voor Agnes en de flashers voor ons. The two crowds didn't mingel so well. 


- Jullie speelden op incubate een exclusieve show met videoprojecties van de Nederlandse kunstenares Wineke Gartz. Hoe is dat project tot stand gekomen.

 

Nash: We hebben Wineke voor het eerst ontmoet toen we in de 013 in Tilburg speelden in 2008. Ze was naar ons komen kijken en we geraakten aan de praat na het optreden. Van het één kwam het ander en omdat we geen optredens meer gepland hadden, nodigde ze me uit om bij haar te komen logeren in Amsterdam. Daarna bleven we contact houden en toen ze 1,5 jaar geleden in New York was voor een van haar installatie is ze me komen bezoeken in San Francisco. Toen is het idee gegroeid om  haar videoinstallaties te combineren met de muziek van Wooden Shjips. Ze vertelde me dat onze muziek een enorme inspiratiebron was voor haar eigen werk, dus leek het ons logisch om samen iets te doen op Incubate in Tilburg.

 

      

 

- Ondertussen is het gebruik van visuals bij optredens standaard geworden. Je bent eigenlijk geen degelijke live groep meer als je niets projecteert terwijl je aan het spelen bent. Stemmen jullie heel de show af seconde per seconde op het beeld?

 

Nash: Nee totaal niet! Op bepaalde punten lijkt het alsof muziek en beeld perfect op elkaar zijn afgestemd terwijl op andere momenten gaan ze juist de tegenovergestelde richting in.  Maar dat zit ook in onze muziek. De ritmesectie legt de basis en zorgt voor een vaste structuur, terwijl de gitaar en keyboard erover walsen en elk hun eigen richting uitgaan. Uiteindelijk als je in de juiste "frame of mind" bent zal je ervan kunnen genieten.   

 

Omar: Dat is ook de hele bedoeling van onze muziek: door herhaling en vaste structuren centimeter per centimeter een muur van geluid optrekken waarin je kan verdwalen. 

 

Jullie jammen veel tijdens optredens, hoe veranderen jullie nummers naarmate  jullie ze live beginnen spelen?

 

Nash: Het hangt vooral af van hoe we ons die dag voelen en hoe het publiek reageert. Als het publiek uit zijn dak gaat en wij amuseren ons, dan kunnen sommige nummer van vier mintuten opeens vijftien minuten duren. Als het kut klinkt dan duurt het meestal drie minuten in plaats van vier minuten.

 

    

 

- Wat zijn dan de beste omstandigheden om te spelen?

 

Nash: We spelen sowieso liever voor een zaal die beweegt en danst dan voor een zaal vol bloggers die enkel bezig zijn met hoeveel hits hun review zal opleveren. De ritmes die we gebruiken, doen veel denken aan dansmuziek en daardoor is het voor het publiek ook makkelijker om in beweging te komen dan wanneer je mathrock aan het spelen bent. Maar er zijn altijd mensen die nogal stroef zijn en nu eenmaal niet in beweging komen tijdens een optreden, daarom dat we graag gebruik maken van visuals zodat de houten staken passief in de beelden kunnen opgaan en daarin verdwalen.

We hebben ooit eens een optreden gedaan in een jeugdhuis in Spanje waar heel het dorp op onze show was afgekomen. Er stonden kindjes van 3 jaar volop te swingen op onze muziek! Het is heel leuk om op dat soort plaatsen te spelen, zeker als alle stukjes van de puzzel in elkaar vallen. En kinderen reageren sowieso altijd heel extatisch op muziek.  Vorige maand speelden we in Seatle en stond er een kleine gehypnotiseerd op het podium te kloppen het hele optreden door. 

 

Jullie komen uit San Francisco, maar jullie zijn er niet geboren en getogen. 

 

Nash: We zijn allemaal opgegroeid aan de East Coast in relatief kleine steden. Ik ben naar San Francisco verhuisd om te studeren, de anderen zijn er allemaal terechtgekomen na hun studies. Het is gewoon een fantastische plaats om te wonen, it's hard to wanna leave.  

 

Op de hoes van West staat een iconisch beeld van the golden gate bridge, de toegangspoort tot een stad staat waar alles kan en niets moet. Wat was voor jullie de grote aantrekkingskracht van California en San Francisco om er naar toe te verhuizen?

 

Nash: In vergelijking met de rest van de VS is San Francisco easy going en heel relax om te wonen en werken. Daarom dat het net zo'n enorme aantrekkingskracht heeft op mensen vanuit het hele land die zich niet op hun plaats voelen in kleine bekrompen dorpen of koele steden. Daardoor denkt natuurlijk de rest van de VS dat er enkel hippies, verslaafden en homoseksuelen in San Francisco rondlopen. 

 

Tijdens opnames werken jullie nog volledig analoog, terwijl het net nu nog nooit zo eenvoudig is geweest om met een pc en beperkte middelen toch kwalitatieve muziek te maken. Zijn jullie gewoon koppig?

 

Omar: Ik denk dat het vooral een verhaal is van welke tools je ter beschikking hebt. Wij zijn opgegroeid met vinyl en hebben altijd alles op tape opgenomen. Terwijl kids tegenwoordig geen platenspeler meer hebben maar wel allemaal een laptop hebben. Met vijf muisklikken kan je direct een resem programma's downloaden om muziek mee te producen. Hun laptop nu was vroeger onze platenspeler. Misschien dat zij op hun beurt na jaren muziek maken op een computer het gekke idee krijgen om volledig analoog een plaat op te nemen en dat wij op onze beurt na jarenlang te knoeien met analoge opnames misschien wel iets digitaal openemen.

 

Zou je dat serieus overwegen?

 

Omar: I don't see that hapenning anytime soon, maar ik sta open voor alles!

 

Maar jullie zijn geen puristen die geloven dat een goeie plaat enkel analoog opgenomen kan worden?

 

Omar: Het laatste wat wij willen doen is onze tijd en energie steken in commentaar geven op hoe anderen het doen. Wij zijn heel open minded daarin. Een plaat opnemen is voor iedereen een ander proces en iedereen moet voor zichzelf uitmaken welke middelen hij daarvoor wilt gebruiken. 

 

Ik ga nu even een open deur intrappen, jullie muziek doet enorm denken aan zeer voor de hand liggende bands zoals  de jonge Stones, Jefferson Airplane, Hawkwind, ... . En in zowat elke recensie worden jullie ook steeds met die bands vergeleken. Zijn jullie qua muzieksmaak even open minded?

 

Omar: Dat zijn inderdaad vergelijkingen die steeds terug opduiken. Maar geloof me dat is geen bewuste marketingstrategie. De band bestaat ondertussen al bijna 10 jaar en in die periode zijn we zo geëvolueerd, zowel qua persoonlijkheid als muzikale smaak. Sowieso zijn we geen retro fascisten die geloven dat er enkel goeie muziek gemaakt werd voor de jaren 80 of dat we met een teletijdsmachine terug willen naar het San Francisco van de jaren 60. Als tiener droom je daar natuurlijk wel eens van, maar ik heb me erover gezet en om eerlijk te zijn ben ik blij om in deze periode te leven.

 

 

 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: