SALLIE FORD: "Een goeie fuck staat altijd goed" PDF Afdrukken E-mail
Interview
door PJ Symons   
dinsdag 11 oktober 2011 22:22

Licht aangeschoten van de rijkelijk vloeiende Orval, nam de immer vrolijke en heerlijk giechelige Sallie Ford plaats voor onze microfoon. Samen met haar band The Sound Outside zorgde ze met Dirty Radio voor een fantastische vintage klinkende plaat op. De rockabilly gitaren voeren hoogtij terwijl de charmante Sallie het geheel met haar klok van een stem aftopt. Wanda Jackson, de opvolging is verzekerd.

Sallie Ford

 

 

Je hebt een plaat uit. Mensen noemen die vaak rockabilly, maar ik weet dat jij dat liever niet zo zegt. Hoe zou jij de plaat omschrijven?

Gewoon als goeie rock 'n' roll. Misschien oude country of zo. Wat denk jij?

Ik denk dat het rockabilly gitaren heeft, maar langs de andere kant zit er ook wat rythmn and blues in. Is dat de muziek waarmee je bent opgegroeid?

Nee, ik luisterde vooral naar de Beatles, Otis Redding en Aretha. En James Taylor… Dat soort dingen.

Ik ben opgegroeid met de Spice Girls.

(lacht) aah gaan we zo ver terug in de tijd? Ja, natuurlijk luisterde ik ook naar dat soort zooi in mijn nog heel erg jonge jaren. En ik hield ook wel van die muziek, maar ik merkte al snel dat er iets niet helemaal aan klopte.

Wat klopte er niet?

Dat het meer om het uiterlijk ging. De nagelpiercings en hun korte rokjes. Wat denk jij?

Ik ben nog steeds een fan van de Spice Girls. Ik hoopte al dat je ze op hun styling zou afrekenen, omdat jij ook een erg uitgesproken manier van kleden hebt.

Ja, maar niet zoals de Spice Girls (lacht). Dat is ook niet altijd zo geweest. Ik draag ook nog wel ‘moderne’ kledij, maar die vintage spulletjes zorgen er toch voor dat je je ook zo gaat voelen. En mijn brillencollectie… Mijn bril maakt mijn hele look.

Is je bril een soort Superman-Clark Kent atribuut?

Ik denk dat ik niet mezelf zou zijn zonder mijn bril. En ik krijg er zoveel complimentjes over (lacht). Maar ik doe dat ook bij andere mensen: als ik iemand met een leuke bril zie, geef ik hen daar een compliment over.

Zoals je dat bij David Letterman deed.

Exactly (lacht).

Het enige dat je tegen hem gezegd zou hebben is dat hij een mooie bril had. David Letterman!

Oh god. Ik schaam me daar zo over. Ik zal voor eeuwig dat meisje blijven dat David Letterman complimenteerde over zijn bril. Zucht.

Je hebt een erg sterke stem die mooi rijmt met de muziek, maar zie je je stem als een instrument?

Ja, zeker wel. Ik ben pas onlangs begonnen met gitaarspelen, maar mijn favoriete instrument blijft mijn stem. Ik zing ook liever dan dat ik songs schrijf. Hoewel graag mijn eigen songs zing. Ik moét creëren.

En is dat altijd muziek geweest?

Oh nee, ik heb zowat elke kunstvorm uitgeprobeerd. Ik ben begonnen met piano, zang, muzikaal theater…

Muzikaal theater als in Glee?

Neen! Ik denk niet dat ik zo breed kan smilen als de mensen in Glee. Het ligt ergens tussen Glee en het soort theater waarin je een kokend ei moet nabootsen. Broadway-achtig. Maar ik heb ook gedanst, geschreven, geschilderd…

Kan je wat je toen geschreven hebt gebruiken in je songs?

Bwa, mijn schrijven toen was lang niet zo goed als nu. Ik haal meer inspiratie uit mijn fotografie dan uit mijn verhaaltjes. Verhalen verzinnen bij foto’s van toen waarvan ik de gegevens ben vergeten: fijn.

Dylan zei ooit over Roscoe Holcomb dat zijn stem een ‘untamed sense of control’ had, iets wat ik bij jou ook hoor. Wanneer heb je ontdekt dat je stem zo’n sterk wapen kan zijn?

Ik heb altijd wel geweten dat mijn bereik heel erg breed ging. En ik heb ook veel geleerd van meezingen met de Suziki-viool.

De wat?

Suziki was een Japanner die een studiemethode heeft ontwikkeld waarbij je eerst naar de muziek luistert en ‘m dan naspeelt. En dan nog wat theorie waar we hier nu te weinig tijd voor hebben. Maar hij stond er ook op om kinderen al jong te ‘indoctrineren’, een soort supermuzikanten maken. Maar wat was ik aan het zeggen?

Je stem…

Ja, ik heb altijd graag gezongen maar heb er maar weinig mee geëxperimenteerd omdat optreden een heel erg angstaanjagende gedachte voor me was.

Gaat dat al beter?

Een beetje. Ik voel me nog steeds niet echt op m’n gemak op het podium. Ik kan al op een podium gaan staan, da’s al een stap vooruit. Ik warm wat op en stap het podium op, verstand op nul  en zorgen dat ik weinig tijd heb om er over na te denken.

Ik ga me even verlagen tot de vragen naar wat iedereen je vraagt.

Dat mijn vader een bekende poppenspeler is?

Nee, over wat je deed voor je muzikante werd. Is er iets dat je, door in dat Vietnamees restaurant te werken, geleerd hebt dat nu als performer bruikbaar is gebleken?

Absoluut niet. Ik was eigenlijk heel erg slecht in die job (lacht).

Waarom is dat onderwerp zo’n issue in elk interview dat je geeft?

Goh, waarschijnlijk omdat ik er heel veel nogal pissige songs over heb geschreven. En tussen ons: eigenlijk verdienen ze het. Ik betwijfel of ze de interviews ook lezen, maar mocht dat wel zo zijn: I don’t care. Ik denk dat ze wel weten dat ik ze shit-talk (lacht). Horrible people! Ze hadden zelfs illegalen in minderjarigen aan het werk... Eigenlijk was het meer een sweatshop dan een restaurant. In Portland!

Zolang de Bo Bay Mon maar te pruimen was. Iets anders: je hebt met Mavis Staples gespeeld?

Ja, ik heb een show met haar gedaan. We hebben dezelfde managers en haar nieuwe plaat werd door Jeff Tweedy van Wilco geproducet. Maar we hebben niet echt samen gezongen, spijtig genoeg. Maar het voorprogramma van Mavis verzorgen is een eer die lang niet iedereen te beurt valt, natuurlijk. Dus ik ben er best wel fier op.

Heb je haar ook een compliment over haar bril gegeven.

Wat ben jij een stouterik! For the record: ze heeft alleen maar een leesbril en die had ze op dat moment niet op, dus neen (lacht).

Ik heb gelezen dat, in een poging je muziek wat hipper te maken, je wat minder moest vloeken.

Het is eigenlijk omgekeerd, ik had best wat meer mogen vloeken. Het is wel zo dat er op de demo’s op los gevloekt werd. Maar een goeie ‘fuck’ blijft altijd geweldig in een song staan natuurlijk (lacht)

 
 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: