DeathDestruction: "Can I get a Fuck Yeah??" PDF Afdrukken E-mail
Interview
door PJ Symons   
zondag 13 november 2011 21:35

Soms word je zelfs in de metalwereld koud gepakt door iets ‘nieuws’. Een band die niet gecatalogiseerd kan worden in een van de grote stromingen als progmetal, folkmetal, death metal, thrash metal of gewoon heavy. Nee, eindelijk een band die uit alles een beetje meeneemt. Die band heette Kvelertak. Nog zeldzamer is het wanneer er datzelfde jaar een tweede nieuwe band je volledig van je sokken blaast met iets dat al even ongehoord klinkt. DeathDestruction uit Zweden, u raadt al dat ze niet zingen over hoe elke traan een waterval kan zijn. Fuck Yeah!

 

DeathDestruction 

 

Wanneer we drummer Jonas Ekdahl (zanger Jimmie Strimmell moet zijn knoerten van stembanden sparen) voor onze microfoon sleuren staat Vicious Rumours net te scheuren op het podium, later zal ook nog Hammerfall volgen. Beetje vreemd, omdat deze vier Zweedse bad boys een heel ander soort metal maken dan wat er de rest van de avond geprogrammeerd staat. Op hun titelloze debuut rijmen ze groove met death metal en classic rock met metalcore. Ongehoord en steengoed.

 

 

Is het niet raar om met het toch wat pompeuze Hammerfall op tour te gaan?

Weet je, als nieuwe band hebben we niets te verliezen. Bovendien maken we allemaal metal, gotta respect the metal. Dit is voor ons de uitgelezen kans om te laten zien dat we ook op onze eigen benen kunnen staan.

 

 

Jullie hebben een agressief klinkende plaat gemaakt, vanwaar die kwaadheid?

Er zit sowieso een zekere kwaadheid in ons, maar ik weet niet of de plaat daar rond draait. We denken niet in termen van ‘ik ben kwaad op mijn wijf en ik wil daar een song over schrijven’ of ‘laten we eens een Morbid Angel-riff gebruiken’. We beginnen vanuit ons buikgevoel te spelen en als de rest van de leden de horns in de lucht steken, weten we dat we goed bezig zijn.

 

 

Maar laat ons wel wezen dat er qua riffs wel een en ander van Morbid Angel werd afgekeken.

Misschien twee of drie songs, dat geef ik toe. We houden van hun snelheid maar proberen er toch een eigen draai aan te geven.

 

 

 

Jij en Henrik komen uit Evergrey. Dan moet dit een geheel andere manier van spelen zijn.

Ja, maar niet zozeer qua stijl, meer omdat dit onze eigen band is. Evergrey is Tom’s band (Tom S. Englund, dictator van Evergrey) en hoewel we daar wel een klein beetje te zeggen hadden, voelden we ons nooit echt thuis. Bij DeathDestruction heeft iedereen evenveel te zeggen. We zijn vier vrienden die plezier maken zonder drama. En metal maken waar opnieuw een groove in zit.

 

 

De Gothenbrug death metal kenmerkt zich door zijn niet te stoppen drang naar melodieuze stukken. Hoe belangrijk is melodie in de songs van DeathDestruction?

Het is niet hét belangrijkste, dat is zeker. In tegenstelling tot In Flames bijvoorbeeld, gaan wij meer op zoek naar een bluesier riff. En die feel is belangrijk voor ons, want het is dat soort muziek waar we nog steeds het liefste naar luisteren: de meer classic rock georiënteerde bands als ZZ Top, Cream en Led Zeppelin. Ook al klinkt het totaal niet als ZZ Top, zijn het wel zij die we in gedachten hebben tijdens het schrijven.

 

 

En toch heb je voor een metalcore zanger gekozen?

In het begin was deze band vooral een dronken project, puur voor het plezier. Beetje dollen met death metalriffs, en dan plots heb je een song. En nog één, en zo voort. Tot we veertien songs hadden. En dat soort muziek konden we geen melodische zanger aansmeren, dat moest iemand met gigantische kloten zijn en een stalen strot. En naar mijn mening is hij de allerbeste screamer ter wereld. Hij gaat ook zo verdomd strak te werk. Wij zijn de muzikanten en durven al eens losjes gaan, beetje grooven, beetje uitweiden… Hij houdt ons in de pas, als een soort metronoom from hell. Dat levert een interessante dynamiek op, een onbetaalbare spanning tussen muziek en zang.

 

 

Er werd mij gezegd dat ik jullie geen supergroep of zijproject mocht noemen, maar daarnet zei je zelf dat het uit een zijprojectje is uitgelopen.

Kijk: supergroep past niet want zo super zijn we niet. Nog niet. Een supergroep hoort een benaming te zijn voor Black Sabbath of Led Zeppelin, punt. En een zijproject, dat waren we. Maar laat ons wel wezen dat dit nu dé band voor ons is. Het heeft even geduurd omdat Henrik wat bij Hammerfall is gaan spelen, de andere deed iets met Death By April, wij gingen terug op tour met Evergrey… Het sleepte wat aan.

 

 

Hebben jullie nu Evergrey officieel verlaten?

Yep, in januari. Maar niet alleen vanwege DeathDestruction. Het was gewoon niet meer zo leuk om te doen, elke avond je nummertje spelen. Een veredelde vorm van een covergroep, zo voelde het aan. We zijn dan maar net op tijd vertrokken, nu we nog vrienden waren. En dat zijn we nog steeds.

 

 

Het is moeilijk om als jonge band van je muziek te leven, houden jullie nog steeds een dagjob?

Henrik en ik wel, de rest van de band zijn rocksterren. Ik werk in een vlieghaventerminal, toch een beetje metal (lacht). Ik laad de containers in en uit. Hoewel het een heel erg crappy job is, zorgt het er wel weer voor dat ik op tour zijn des te meer weet te appreciëren.  

Can I get a Fuck Yeah!

DeathDestruction speelt op 17 november in de 013 in Tilburg.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: