Ed Cox: Dog Shit and Clowns PDF Afdrukken E-mail
Interview
door Evi Maveau   
woensdag 16 november 2011 12:54


Een als clown geschminkte raver met een drumcomputer en een accordeon. Dat zijn de ingrediënten voor clowncore, een genre dat klinkt als een kruisbestuiving tussen jungle, drum and bass, gipsy en breakcore. De grondlegger en belichaming van dit fenomeen is de Brit Ed Cox. Cultus sprak hem afgelopen vrijdag in Kavka op ALL4ONE, een evenement van Unfinished Monkey Records, IAmNasty en Life4land. Net op tijd blijkbaar, want hoe rijkelijker het bier vloeide, des te horizontaler onze favoriete clown zich begon voort te bewegen.

 

Hoe is jouw genre clowncore onstaan?
 
Het begon allemaal 12 jaar geleden. Ik was toen een jaar of 17 en maakte verschillende soorten ravemuziek zoals tekno, dub, drum and bass en jungle. Maar ik was ook geboeid door folk en traditionele Ierse muziek en leerde mezelf accordeon spelen.  Van het één kwam het ander en voor ik het wist begon ik sijpelde er een folky twist in mijn muziek. Veel mensen zeiden me dat het klonk als clownmuziek. Zo ontstond clowncore. De accordeon is er pas later bijgekomen. Op een dag zei één van mijn maten: “Waarom maak je niet  eens remix van een traditioneel deuntje, zoals the Tetris-tune en speel de melodie met je accordeon.” Ik dacht: “cool”, en probeerde het voor het eerst uit op een festival in Cambridge voor enkele duizenden mensen. Iedereen ging mental! Mijn maten zeiden dat ik vanaf nu telkens zulke muziek moest brengen. En ze kregen gelijk. Hoewel ik clowncore nogal arbeidsintensief vond, bleef iedereen er om vragen en ging ik het meer en meer spelen.



Ben je clowncore soms beu?

Soms wel. Als mijn naam op een flyer staat dan komt het publiek ook speciaal voor het clowncore gebeuren. Ik ben ook bezig met andere zaken, zoals bijvoorbeeld The Dog Shit Crew, een project met Stivs. Onder DSC brengen we rave, dubstep en jungle. Iets helemaal anders dus, wat ik niet kan betrekken in ‘the Ed Cox thing’. Mensen verwachten nu eenmaal een clown met een accordeon. Anderzijds mag ik me ook gelukkig prijzen. Ik ben de laatste jaren niet meer zo productief geweest op het clowncore front en toch is het publiek er nog steeds gek van. Daar gaat binnenkort wel verandering in komen. Ik ben bezig aan een nieuw album dat volgende lente zal uitkomen. Daarop zal heel wat clowncore staan, maar ook ander spul. Ik ben ook beginnen zingen…

Ga je dat ook vanavond doen?

Yeah…één liedje op het einde.

Hoe kwam het label Life4Land tot stand?


Samen met mijn maat Monsta, die het artwork van het label verzorgt, had ik een soundsystem. Toen we een jaar of 17 waren gaven we freeparties met jungle en drum and bass onder de naam Life4land. Hij was een dj en ik een mc. Na enkele jaren begonnen we ook te producen en ontstond het label. Er kwamen hoe langer hoe meer producers bij zoals MDS, Ghost, Stivs en Scamp. Tegenwoordig is Life4land records een beetje aan het verlammen omdat we nogal lui zijn. We’re all just a bunch of hippies… en we smoren teveel weed om nog deftig muziek te releasen. Maar zodra we terug wat meer geld hebben maken we er terug werk van!

Kan je leven van je muziek?

De laatste twee à drie jaar wel. Ik kom rond met het geld dat ik verdien door op te treden. En als ik een tijdje geen boekingen heb dan speel ik terug op straat. De eerste keer dat ik mezelf als een clown schminkte was trouwens wanneer ik op straat speelde. In nog geen twee uur tijd had ik 75 pond verdiend.

Waar woon je tegenwoordig?

Ik woon in een busje waarmee ik door Engeland reis. Ik circuleer zowat tussen Londen, Bristol, Brighton en Cambridge. Ik hou erg van Bristol, maar ben oorspronkelijk van Cambridge en mijn vriendin woont in Londen. Brighton zal mijn volgende woonplaats worden.

Is er een verschil tussen jouw publiek in Engeland en België?


Zeker weten. In België zit bijna iedereen op de speed en luisteren ze naar erg snelle muziek. Ze dansen hier ook veel meer rechtuit en uitbundiger. Mensen duwen elkaar op de dansvloer en er heerst een soort punky ethos. Leuk! Belgen zijn ook specialer gekleed wat wel leuk is en de meisjes hebben vaak grappige kapsels waarbij één kant geschoren is. Zelfs de jongens zien er crazy uit. In Engeland zit iedereen dan weer op de ketamine waardoor er van dansen niet meer veel in huis komt. In de jaren ’90 wanneer ecstasy dé drug was werd er heel wat meer gedanst. Nu zit iedereen er maar wat bij met zijn hond. Er zijn trouwens opvallend veel honden op feestjes in Engeland.

Goed, we zullen de onze volgende keer thuislaten.

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: