New Rising Sun: “Sabam verdient een hondsdolle wasbeer” PDF Afdrukken E-mail
Interview
door Evi Maveau   
vrijdag 27 april 2012 09:51

Cultus begaf zich dinsdag naar de bar van Kavka voor het Stereo 03 Kaffee van de gelijknamige Antwerpse internetradio. Een avond met optredens van The Greyhound Collective en New Rising Sun. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit naar deze zender heb geluisterd. Om de één of andere reden lijkt het me niet meteen mijn dagelijkse kopje thee. Vooral niet, omdat ik een koffiedrinker ben. Maar ik ben ook ruimdenkend (dat zeg ik toch tegen mezelf) en daarom waagde ik me op onbekend terrein.

Ondanks de gezellige mensen van de radio en de degelijke ‘psychedelische garage blues’ (althans toch volgens hun bandpage) van The Greyhound Collective ontvluchtte ik al vroeg op de avond het Kavka-café. Reden? Een afgrijselijke sinustoon die enkel op een Clockwork Orange-geïnspireerde manier aan Joke Fucking Schauvliege zou mogen toegediend worden. Maar ik dwaal af van de zaak. Oké, het geluid was dus kut. En dat was ook Dries Bongaerts, zanger en gitarist van New Rising Sun niet ontgaan. “We hebben hier net een soundcheck gedaan en dat was een ramp. Ik ga mezelf helemaal niet horen zingen”, mekkert hij.

Het ideale moment voor een cliché-interview met Dries, Tim, David en Diego van New Rising Sun dus. Immers, wat zet er meer kwaad bloed bij een band dan een resem standaardvragen waarop ze waarschijnlijk al zo lang ze bestaan hebben moeten antwoorden.

Tijd voor een eerste dooddoener! Jullie naam is afgeleid van een nummer van Jimi Hendrix. Is dat niet een beetje pretentieus?
Tim:
“Nee, wij zijn gewoon keigoed! En we zijn ook niet de enige band die zichzelf naar een nummer noemt.”
Dries: “Hey Baby (New Rising Sun) was ook een heel mooi nummer. Voor mij betekent onze naam het steeds weer vallen, maar opnieuw opstaan. Een beetje zoals de rijzende zon dus.”
Diego: “Onze naam draagt voor mij ook een kleine levenswijze in zich: de Modus Vivendi.”
Dries: “Voila, er zit dus wel een bepaalde filosofie achter onze naam. We hebben die naam gekozen als beginnende muzikanten. Nu zijn we ondertussen al zo’n vijf jaar verder met de band…”

En je bent hem nog niet beu?
Dries: “Nee, tenminste ik toch niet.”
Diego: “Zelfs in Ethiopië kennen ze New Rising Sun. Het bewijs staat op Youtube!”

Over Youtube gesproken, ik meen me te herinneren dat alle nummers vorige albums  op Youtube stonden. Wanneer ik vandaag een kijkje nam, kreeg ik de melding “Deze video is door de gebruiker verwijderd”. Euh… waarom?
David: “We moesten ze verwijderen van Sabam! Je moet betalen aan Sabam voor het recht om je muziek te reproduceren en dat hebben wij niet gedaan, dus moesten we onze video’s verwijderen.”
Dries: “Hetzelfde is gebeurd met onze eerste twee albums. Die hebben we ook gewist, omdat het ons teveel kostte om die rechten in orde te brengen. We hebben deze albums wel uitgebracht, maar ze liggen niet in de winkelrekken. Net om die reden.”
Diego: “We hebben eigenlijk nooit een officieel album uitgebracht, omdat we ergens allemaal wel een zooitje ongeregeld zijn.”
Dries: “Pas op, we hebben wel speciaal daarvoor een eigen vennootschap opgericht. We doen alles in eigen beheer en dat proberen we zo te houden.”

Toch moeten jullie nog steeds voor jullie eigen muziek aan Sabam dokken?
David:
“Ja, dat is het lot van elke artiest in België. En waarom? Geen idee. Basta maakte ooit een mooie reportage over de wanpraktijken van Sabam, net als over de belspelletjes. Die laatste zijn daardoor geschrapt. En Sabam, belandde gewoon terug in de doofpot.”

Is het misschien niet tijd dat artiesten massaal een revolte tegen Sabam starten?
David:
“Goh, er zijn ook artiesten die goed hun kost verdienen aan Sabam.”
Dries: “Je moet gewoon zien dat je een hondsdolle wasbeer klaarstaan hebt!”
David: “Sabam is goed voor artiesten die heel veel commercieel succes hebben. Hoewel er ook grote artiesten zijn die zeggen dat ze nooit of te laat worden betaalt, maar soit. Ik snap ook wel dat er een overkoepelende organisatie moet zijn voor auteursrechten.”

Hoe zouden jullie zelf jullie muziek omschrijven?
Diego:
“Wel, we zijn begonnen als een derderangs Bob Dylan-imitatie. Nee, serieus, onze muziek klinkt folky en is een beetje beïnvloed door Bob Dylan, Tom Waits en Jimi Hendrix. Zowat de oude klassieke, maar degelijke euh… rockartiesten.  Maar de laatste jaren zijn we meer geëvolueerd naar een hardere sound, die iets experimenteler klinkt.”
Tim: “Goh… experimenteel?”
Diego: “Nu ja, voor ons toch. We brengen geen avant-gardistische muziek, maar we zijn toch wel een beetje weg aan het groeien van die folky sound. Hoewel we er toch wel goed in zijn. Over de jaren heen hebben we toch wel een mooie akoestische klank gecreëerd. “

Jullie laten je inspireren door oude vakmannen. Mag ik daaruit afleiden dat jullie hedendaagse muziek maar kut vinden?
David:
“Voor 90 procent wel, ja. Nee hoor, dat is niet waar. Er worden tegenwoordig ook nog hele mooie dingen uitgebracht.”
Tim: “Je inspireert je nooit op één ding specifiek. In je spel word je beïnvloed door alles wat je hoort, of je dat nu wil of niet. Zelfs door andere instrumenten of de mensen waar je op dat moment samen mee speelt. Eigenlijk is het dus vrij nutteloos om invloeden te noemen.”
David: “Maar op zowat elke website moet je tegenwoordig invullen door wie je wordt geïnspireerd als muzikant. Terwijl ik zoveel verschillende dingen goed vind.”

Wat kunnen we dan zoal in jullie platenkast terugvinden?
Diego: “The Tallest Man On Earth en C.W. Stoneking. Dat laatste vindt Dries vooral goed.”
Dries: “Ja, en Bon Iver. En ook oude artiesten die nog altijd mooie dingen uitbrengen.”
David: “Eels bijvoorbeeld.”

Ik las dat jullie je muziek gebruiken om jullie gevoelens te uiten en om een boodschap te verkondigen. Welke boodschap mogen we daar dan uit filteren?
Dries:
“Als je dat wil weten moet je goed naar de teksten luisteren, hé. Nee, zo’n uitspraak komt inderdaad heel erg cliché over, maar natuurlijk is onze muziek een manier om gevoelens en gedachten over te brengen. Waarom zouden we anders muziek maken?”
Tim: “Er zijn anders ook wel heel wat muzikanten die totaal geen boodschap overbrengen met hun muziek, hoor.”

Hoe beginnen jullie aan een lied? Ontstaat een nummer uit zomaar wat random gejam of beginnen jullie bijvoorbeeld eerst met de tekst?
Dries:
“Ik begin meestal bij een gedachte en schrijf de teksten. Daarna werken we het nummer uit met de band.”

Zijn jullie al in het buitenland aan de bak gekomen?
Dries:
“In onze beginjaren hebben we eens een tour gedaan in Spanje, maar die hadden we zelf zo’n beetje in elkaar gestoken.”
David: “Dat was in de dagen dat Myspace nog groter was dan Facebook. We maakten gebruik van een soort van spamprogramma dat in Myspace zat, waardoor we ongelofelijk veel mensen konden bereiken. Al wat we moesten doen, was een regio intypen. We hebben toen duizenden mails naar Spanje gestuurd, waarin we zeiden: “Hey, wij willen in jouw bar spelen”.

Dries: “En dan hebben er zo’n drietal mensen teruggestuurd: “Kom maar af”. Uiteindelijk zijn we in een soort van hippiedorp in de bergen beland waar we de lokale maagd kregen aangeboden en de burgemeester ons met wietkoekjes ontving. Niemand sprak er Engels, maar we hebben er toch zo’n drie uur lang op het podium gestaan.”

In België ook al maagden aangeboden gekregen? Of gewillige groupies?
Diego:
“Dries is de slet van de groep.”

Is dat niet meestal het fatum van de zanger? En heeft de rest er nog niet aan gedacht om zich aan de vocals te wagen?
Diego:
“Nee, ik kan niet zingen, maar dat is niet erg… ik neem de groupies meestal over wanneer ze klaar zijn met Dries.”

Tekst en Foto's: Evi Maveau

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: