interview: LUKE ROBERTS: Trainhopper en carcrasher PDF Afdrukken E-mail
Interview
door Evi Maveau (tekst + foto)   
vrijdag 04 mei 2012 18:16

Vorige week stond ik tijdens een optreden van Arbouretum in Parijs, meer bepaald in de kleine concertkelder van La Mécanique Ondulatoire, plots in oog met een man in cowboypak. Luke was de naam. Meer bepaald Luke Roberts. Nog niet zo lang geleden was hij een dakloze trainhopper en nu heeft de man zijn tweede album bij het label Thrill Jockey uit. Luke zingt rare countryliedjes op een goedkope akoestische gitaar en vertelt tussendoor af en toe een mop.

Hoewel ik moet bekennen dat ik zijn concert niet volledig kon uitzitten, hij niet altijd even toonvast zong, zijn gitaar klonk alsof hij ze ergens uit een containerpark had geplukt en hij met momenten zelfs erg zagerig uit de hoek kwam, betrapte ik mezelf erop dat ik daags na zijn show telkens weer naar zijn muziek werd gezogen. Oké, er zit misschien maar weinig variatie in zijn nummers, maar het melancholische geheel van zijn krakerige stem, droeve en absurde teksten en haperende gitaar lijkt wel te werken. Althans, voor mij toch.

Of ik hem niet wou interviewen? Nu heb ik het altijd al moeilijk gevonden om een vraag van een man in pak te weigeren. Zeker, indien het om een cowboypak gaat. Misschien zit mijn verleden als manègemeisje, dat elke dag tussen de pony’s ronddartelde, er wel voor iets tussen. Maar hoe dan ook: Luke’s rauwe country blues is ideaal als u eens diep in de avond wil reminisceren over de mislukkingen in uw miezerige leven met een fles whisky erbij.

Luke is afkomstig uit Nashville Tennesee, “het hart van de countrymuziek”, zoals hij het zelf omschrijft. Tijdens ons gesprek transformeerde mijn Engels naar een soort van ‘Hillbilly-trashtalk’-dialect.

Waarvoor staat Nashville nog zoal bekend? Koeien en cowboys?

Luke: Er leven vooral arme zwarte mensen. Er lopen ook wel nepcowboys rond. Niet het type dat koeien hoedt, maar eerder dakloze singer-songwriters die een glitterpak met frennen dragen en iets in de trant van “I love you baby, why don’t you love meeeee?” kwelen. Mannen die zo’n pak dragen, noemen we ‘Rinestone cowboys’.  De straten lopen over van zulke figuren en zijn gevuld met ‘bluegrass bars’.

U zegt?

Luke: Bluegrass bars zijn café’s waar er ‘honky-tonkymuziek’ (red., een soort van bluesachtige livemuziek die, volgens Wikipedia doorgaans gepaard gaat met een ‘uitbundige drinksfeer’) wordt gespeeld en waar alle werkloze muzikanten aan de bak proberen te geraken. Ken je dat liedje van Hank Williams niet? Let’s go honky tonkin’?

Ik ben niet zo cultureel onderlegd, vrees ik. En jij? Al wat cultuur opgesnoven in Parijs?

Luke: Nee, ik ben enkel nog maar blokje rond geweest. Morgen ga ik op mijn eentje sight-seeing. De band waar ik met meetour is hier al vaker geweest, maar ik ken Parijs enkel uit de boeken van Henry Miller. Alles is hier zo mooi in Europa. Ik had nog nooit een gebouw gezien dat meer dan tweehonderd jaar oud is. Ik vind ook de manier waarop iedereen praat en al de verschillende talen die jullie spreken geweldig. Trouwens, wist je dat ik een tijdje terug een video heb gemaakt waarin ik duivelshoornen draag (red., Unspotted Clothes)?

Vertel!

Luke: Dat was in mijn allereerste muziekvideo. Ik was verkleed als duivel en danste in het zwembad. Er kwamen ook een paar hete grieten en vuurwerk aan te pas. Later wou ik in een nieuwe video daar een vervolg op maken. Ik wou een versie maken waarin ik een Jesus-masker draag dat uit het hoofd van president Obama bestaat. Ik gaf Obama lang haar, maar mijn platenlabel vond dat racistisch en weigerde mijn video.

Een uur geleden had ik nog nooit van je gehoord, maar ik meen te begrijpen dat jij vroeger een rondzwervende landloper was die op straat speelde.

Luke: Zoiets, ja. Ik heb nooit op straat gespeeld, maar leefde wel op de straat.

Hoe komt een zwerver zonder act dan rond?

Luke: Euh, door te stelen. Ik zat zelfs aan de drugs. Heroïne… En ik was vroeger een trainhopper.

Wat moet ik me daarbij voorstellen?

Luke: In de States kan je zowat overal geraken door op een goederentrein te springen. Trainhoppers zijn dus mensen die geen treinticket kunnen betalen en tussen een hoop industriële rommel in de laadbak van een trein gaan liggen

In België doen trainhoppers niet zoveel moeite, vrees ik.  Hier bedreigen ze gewoon de conducteur wanneer ze geen kaartje hebben.

Luke: Hehehe. Augh.

Wat doet een rondzwervende Tenesseeër nog zoal om de tijd te doden?

Luke: Auto’s crashen. Kijk maar naar mijn arm (toont een litteken).  Ik was met enkele maten een ritje aan het maken op het platteland met een Geo Metro. Dat is een soort van convertible, maar dan in koekendoosformaat. We namen acid en gingen naaktzwemmen in Radnor Lake, een meer in de buurt van Nashville. We waren volledig bezopen en toen we terug in de auto stapten waren we blijkbaar onze kleren weer vergeten aan te doen. Op een gegeven moment waren ik en mijn maat aan het vechten en spoot er bier tegen de voorruit. Jessica, een vriendin die achter het stuur zat, heeft onze auto dan tegen een rotsblok in de prak gereden. Uiteindelijk is onze wagen zo’n 15 meter ver weggeslingerd.

Hm, misschien toch maar beter de metro pakken wanneer je morgen de toerist gaat uithangen!

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: