5de nacht van de poëzie (deel 1) PDF Afdrukken E-mail
door Siska Baeck   
maandag 04 april 2011 17:28

Poëzie is niet moeilijk. Noch draait ze graag rond de pot. Zo ook op de 5de nacht van de poëzie in de Vooruit van Gent: 50 dichters die elk tien minuten krijgen om hun ding te doen. Simpel, toch?

 

 

 

 

De eerste van de avond die Cultus zag, was niemand minder dan Adriaan De Roover. Een oude man die het vooral van zijn figuurlijke grootheid moest hebben. Hij werd namelijk bijna het podium opgesleept door een aantal medewerkers van de Nacht. Toen hij eindelijk goed zat op een stoel met voor zich een muziekblad-staander bleef hij maar voor zich uitstaren. Met een ietwat norse blik voor zich uitkijkend alsof hij om stilte eiste en die maar niet verkreeg. Zagen we daar wat kwijl uit zijn mond sijpelen?

Genoeg! Met dichters valt niet te spotten. Het duurde misschien even, maar vanaf het moment dat De Roover zijn weg had teruggevonden in zijn wereld van kennis, bombastische en uiterst barokke taal was hij niet meer te stuiten. Kracht bijgezet door zijn steeds knikkende rechterbeen. Hij bezong 'een poëziegeile dame' en sprak met veel overgave over hoe 'duivels de tong uit de monden van de dichters trokken'.

Eerlijk, deze man zouden wij nooit vrijwillig lezen, maar op een nacht als deze draait het toch allemaal rond het verleggen van grenzen? Voor Adriaan De Roover met plezier!

 

 

 

Kwestie van het ene extreme het andere in te draven, bemande ene Andy Fierens het hoofdpodium. Fierens is nogal 'fier' op zichzelf. En dat resoneert zich niet alleen in zijn poëzie, maar ook in zijn performance. Als een übermacho ging hij het publiek te lijf met luidruchtige kreten die het vooral moesten hebben van hun excentrieke karakter. Denk: een paar stevige ballen, seks, pretentie, ... Deze dichter schreeuwt om in sleutelwoorden gevangen te worden! Tevens toonde hij zich als een door wellust bevangen podiumbeest. 'Liefde is een werkwoord en werken is niet mijn sterkste punt,' luidt een vers. Laten we zeggen dat we den Andy graag voor die tien minuten in onze armen sloten zodat hij ons wat uithoeken kon laten zien. Daarna zou hij immers beginnen vervelen. Ervan uitgaand dat Fierens maar twee uithoeken heeft om te tonen: die van zijn lust en die van zijn eigenliefde.

 

Op de standenmarkt ontmoette Cultus Xavier Roelens, dichter en poëzieliefhebber. Hij droeg poëzie voor van Mark Tongele en Hester Knibbe. Bij deze: een speciale vermelding voor zijn mooie stem en enthousiasme!

 

Terug naar het hoofdpodium. Daar zagen we nog zo'n enthousiaste, jonge wolf (met toekomst): Kenny De Thaey die als enige (?) van de avond zijn poëzie uit het hoofd voordroeg. Met zijn duim en wijsvinger aan elkaar gelijmd in de lucht stekend, beschikte hij schijnbaar over wat wijsheid. Wij geloven hem alvast. Trouwens wie kan er een betere openingszin bedenken dan de volgende: "U heeft voor vanavond waarschijnlijk nog nooit van mij gehoord...wel ik ook niet." ? Van hem zullen we nog horen!

 

Daarna bestormde Edith Rignalda, vrouw van grootmeester Simon Vinkenoog (aan wie deze editie van de Nacht trouwens gehuldigd was), het podium. Zij deed een ontzettend mooie liefdesbetuiging aan haar man door wat van zijn gedichten voor te dragen. Niet alleen de intentie was er, maar ze kan het ook gewoon. Wat een présence! Puur genot om naar te luisteren. De woorden 'ik mis je' (op bloedeerlijke toon uitgesproken) gonzen nog altijd na in ons hoofd...

 

 

 

Nog een Nederlandse: Tjitske Jansen. Onder andere gelauwerd door Hugo Claus en geliefd bij het grote publiek, maar deze dame heeft ook zelf iets te vertellen! Voor ons hét hoogtepunt van de avond. Ze had niet veel nodig om haar publiek helemaal met zich mee te zuigen in haar verbeelding. Hoewel ze dicht: 'gelukkig hangt de schepping niet af van jouw voorstellingsogen'.

Met veel humor trok ze je mee aan de hand van een prozaïsch gedicht over een drol. Inderdaad, driejarige Tjitske moet ooit eens een drol gelaten hebben terwijl ze in bad zat met haar broer. Wanneer moeder Jansen dat dan opmerkte, tilde ze Tjitske als eerste het bad uit. En zo ervoer Tjitske Jansen voor het eerst een zeker vorm van macht. Dit werd tot schateren toe ontvangen door de mensen in de zaal.

 

Een andere sterke performer, ook van Nederlandse oorsprong, F. Starik die met veel overtuiging en inlevingsvermogen zijn poëzie tot leven bracht. Ergens trok hij wel de lijn. Tijdens het vers 'terwijl ik naakt' futselde hij misschien wel aan zijn broeksriem, naakt ging hij niet. Afscheid nemen, deed hij dan weer met 'proost op u, die ik nog altijd zoekt'.

Er zullen veel mensen geweest zijn die toen dachten: "Ja! Ik ben het!". Zelfs al was die gedachte hoogstwaarschijnlijk in een flits voorbij...

 

Om de Hollandse lus rond te maken, was het daarna aan Vrouwkje Tuinman. Ondanks haar laconieke voorleestoontje verraadde ze wel wat hevigheid. Ja, deze dichteres droeg een T-shirt van Queens Of The Stone Age. De onprofessionele tiener in ons hoefde haar zelfs niet meer te horen. Goedgekeurd was ze.

Maar natuurlijk zijn het nog altijd de woorden die het hoogtij vieren. Zo werkte haar ééndezelfde, steeds aanhoudende toontje bijzonder bedwelmend en was het verdrinken in een gedicht over een weegschaal met telkens aan de linkerkant een min, aan de rechterkant - je raadt het nooit - een plus.

 

Omdat we ons nog steeds in België bevonden, wapperde Ruth Lasters de Vlaamse leeuwenvlag met een dikke laag dialect. Hoewel ze zichzelf niet echt liet meeslepen door haar zelfgeschreven, mooie woorden ontdekten wij wèl een dichteres om in de gaten te houden. Ergens dit jaar komt haar debuut uit. Koop dat! Een voorsmaakje: 'spuitwater, een soort van sterrenluisteren in plaats van sterrenkijken' of 'ouders en de kwetsuren die zij veroorzaken'.

 

Als afsluiter van onze avond (niet van die van de Nacht!) pikten we nog snel Joost Zwagerman mee. De man moet danig de tijdsdruk in zijn nek hebben voelen hijgen. Aan wat een snelheid dat hij z'n verzen uitbraakte! Dat terwijl zijn poëzie allesbehalve snelheid vertoont: 'ik wacht tot God zich verhangt aan zijn woord'.

 

Bij het naar buitengaan, stootten wij nog op de uiterst sympathieke Maud Vanhauwaert die eerder dit jaar nog haar prachtige debuut 'ik ben mogelijk' uitbracht bij Querido. Het perfecte voorbeeld van iemand die wij liever óp het podium hadden gezien dan ernaast. En zo waren er wel nog meer...

 

 

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer literatuur