Breakcore: Een Inleiding PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Stijn Theus   
maandag 16 maart 2009 07:00
Artikelindex
Breakcore: Een Inleiding
pagina 2
Alle pagina's

Een genre dat lang tot het obscure nachtleven heeft behoord, is de laatste jaren zijn kop aan het opsteken uit de underground.  Breakcore is een verzamelnaam voor elektronische muziek die geen spaander heel laat van de gevestigde muzikale waarden.

 

Breakcore is drum & bass en noise, happy hardcore en metal, jungle en hiphop, grindcore en rave doorspekt met filmquotes en porno.  De muzieksamples worden verknipt, gebroken en in een nieuw jasje gestoken.  Alles kan, niets moet.  Het is een overkoepelend genre, dat onder invloed van het internet groot is geworden als product van een nieuwe generatie.  Veel artiesten hebben een verleden als metalhead of waren lid van een grindcore-groep.  Na het ontdekken van de computer in de jaren negentig waren ze in staat een eenmansgroep te leiden en een eigen sound te ontwikkelen.

In België is breakcore groot geworden door de organisatie Breakcore Gives Me WoodWood is over heel de wereld berucht voor hun grootse underground raves in gekraakte panden en geheime locaties en trok jaren geleden al een buitenlands publiek.  De I Love Techno van de breakcore, zeg maar.  Door hun stijgende populariteit en het verdwijnen van locaties als Alcahel, het gekraakte Alcatel-building in Gent, zijn de nieuwste edities doorgegaan in de Vooruit in Gent en Hof Ter Loo in Antwerpen.  Velen vonden dit een stap in de foute richting, anderen zagen een nieuw hoofdstuk van de stijl.  Ergens speelt de scene zo zijn punk-attitude kwijt en wordt het in plaats van een subversieve tegencultuur een nieuwe subcultuur, onderdeel van de grote machine.  Dat de feestjes op zich toegankelijker worden betekent nog niet dat hiermee de muziek aanvaardbaar wordt voor de rest van de bevolking.  Het doorbreken van elke muzikale regel en de agressiviteit die de muziek uitstraalt vergt toch een open geest en zin voor duistere humor.

Bij wijze van inleiding hebben we een vijftal opvallende artiesten geselecteerd die zowel live als op cd een zeer goede indruk op ons nalieten.  Je zal merken dat de muziek niet onder te verdelen valt in vakjes en elke producer zijn eigen gelaat heeft gevonden in dit eclectische wereldje.  Ze hebben allemaal een eigen MySpace waar je hun muziek kan checken en goed- of afkeuren.  Om een globaal beeld te schetsen van het genre en de meningen van de artiesten daarover, kan je altijd de documentaire Notes On Breakcore checken.  Met onder andere geïnterviewden als de Belgische Rik Mayhem en Tim Terror, I:gor, Venetian Snares en anderen met een grote naam in de underground.

Venetian Snares        cd tip: Rossz Csillag Alatt Szüzelett (Planet Mu)

Venetian Snares is ongetwijfeld de beste en meest productieve artiest in zijn genre.  Met een twintigtal albums heeft hij de meeste breakcore-releases op zijn naam staan.  Elke CD tast de grenzen van de muziek af, wat resulteert in soms verregaande chaos en heerlijke composities.  Zijn opleiding aan het conservatorium heeft zijn vruchten afgeworpen en is het duidelijkst te merken op Rossz Csillag Alatt Szüzelett, dat zelfs in Humo goede kritiek heeft gekregen.

Voor de chauvinisten onder ons: Venetian Snares heeft op z'n Chocolat Weelchair Album een hommage gemaakt aan Antwerpen, getiteld Hand Throw.  De teksten komen van het Antwerpse reggae-soundsystem Civilizee Foundation en de Jamaicaanse dancehall-ster Burro Banton, die hij met hun toestemming mocht gebruiken.

Donderdag 9 april staat hij samen met Squarepusher op het podium van de AB, waar hij al voor de derde keer zijn agressieve sounds door de boxen zal jagen.

http://www.abconcerts.be/nl/concerten/p/detail/squarepusher-venetian-snares-tim-exile-voodoo-trance-sound-system-09-04-2009  

 

Bogdan Raczynski       cd tip : allright (rephlex records) 

Een van onze favorieten en zonder twijfel ook van talloze andere breakcore-addicts, is Bogdan Raczynski.  Ik heb het geluk hem een aantal keren live gezien te hebben en heb toen van de eerste beat tot de laatste glitch in een door alcohol aangezwengelde feestroes verkeerd.  Al zijn releases zijn uitgekomen onder het label van Mr. Aphex Twin Richard D. James, maar qua stijl valt hij daar niet mee te vergelijken.  Hij heeft een totaal eigen en voor de jaren negentig vernieuwende stijl die nog een stapje verder ging dan zijn collega’s bij Rephlex.  Zelf reeds dertig, met een verleden als dakloze in Japan, waar hij zonder succes een kunstopleiding volgde, is hij een van de leukste live performers.  Zijn albums op zich zijn allemaal vrij goed en hij blijft zichzelf met elke release overtreffen.  Zo klinkt zijn laatste cd allright bij een eerste sessie vrij eenvoudig met meezingbare deuntjes die je hoofd op hol brengen.  De muzikale definitie van braindance, zeg maar.  Freaky tunes die in je hoofd blijven hangen en je gat doen draaien.

Hij werd al opgemerkt door meerdere bekende artiesten als Björk, met wie hij recentelijk samenwerkte, en mannen van Warp Records zoals Autechre.  Hij maakte zelfs een soundtrack voor Nucleus op de Playstation 3.

Om hem volledig te ervaren kan je hem het best live checkenBogdan gaat gegarandeerd over elke grens en als geen ander tovert hij de dansvloer om in een uitzinnig uit-de-bol-gaande massa freaks.  Dit weekend heb je de kans om dit muzikale hoogstandje zelf mee te maken in Gent.  Minnemeers 8 is zaterdag 20 maart the place to be.  Dat de commercie het genre opgepikt heeft, blijkt uit de resem sponsors op de affiche, waar onder andere de slet van het neoliberalisme, Coca-Cola, tussen staat.  Nog even en het wordt gesponsord door Nike en gemanaged door Clear Channel.

 http://www.democrazy.be/nl/agenda/event/364 

 


Rotator/Mr.Kill            cd tip: Choose Your Poison, Mine Is Hardcore (POFF) 

Als er iemand is die perfect het evenwicht gevonden heeft tussen de breaks en de core, dan is het Rotator.  Zijn cd ChooseYour Poison Mine Is Hardcore is daarvan het bewijs.  Hij balanceert  op een koord van razende jungle-riffs en denderende core.  Op gepaste momenten doorbreekt hij de snelle ritmes met geflipte samples en verneukt hij met plezier een radiohit uit de jaren ‘90.  Als je niet echt bekend bent met de chaos van breakcore en hier en daar en vette gitaarriff apprecieert, is dit album de kans om te proeven van het hardere werk.  Onder de naam Mr Kill brengt hij nog iets luidere en meer repetitieve platen uit, waarop de hardcore overheerst.  Hij is de baas van het label Peace Off, dat vrij veel goede releases op zijn naam heeft staan van onder andere Mochipet, Cardopusher, Electric Kettle en onze landgenoot Sickboy.  Allemaal gegarandeerd de moeite, goed geproducet en variërend van downbeat naar hardcore.

De eerste avond van Dour 2007 werd de tent bijna letterlijk afgebroken.  Het was niet zijn beste live-act ooit maar bij het publiek sloegen tijdelijk de stoppen door, in de meest positieve zin die je je kan voorstellen.  De beelden op zijn MySpace spreken voor zich, maar de microfoon van het cameraatje van dienst is spijtig genoeg niet berekend op de hoge decibels.

Als je niet vies bent van een goeie portie metal en hardcore met een snuifje jungle, moet je op 2 mei naar hangar 1 in Oostende.  Hij deelt er de line-up met andere gevestigde namen in de hardcore-wereld als Hellfish, Bryan Fury en de Hollanders van The Outside Agency.

 

Electric Kettle          cd tip: Camels to Cannibals (POFF) 

Dat breakcore niet snel moet vooruitgaan en aangenaam kan klinken met een minder aantal beats per minute, bewijst Electric Kettle.  Met zijn erg unieke stijl heeft hij een nieuwe weg binnen de breakcore geplaveid.  Zijn producties klinken op het eerste gehoor vrij chaotisch, maar hij geeft de lawaaierige klanken een zeker ritme dat zelfs aangenaam klinkt bij een tweede luistersessie.  Hij zit op Peace Off, dat geleid wordt door Rotator, en zijn release Camels To Cannibals is een mooi voorbeeld van gestructureerde chaos.

Electromecca is een van de artiesten die onder invloed van Kettle zeer goede platen maakt en een frisse wind door de underground doet waaien, die met momenten ruikt naar hiphop.  Op de laatste editie van dissonant bewees hij dat hij met zijn gebroken beats en samples het Antwerpse publiek in beweging krijgt.

 

  

Nero’s Day At Disneyland

 

De nieuwste meerwaardebrenger in het breakcore-wereldje luistert naar de naam Nero’s Day at Disneyland.  Diens drumlijnen klinken als een opgefokt Duracellkonijn op een cocktail van mescaline en speed en de melodieën lijken op een kruising van een draaiorgel met een synthesizer.  Nero, wie the hell dat ook mag zijn, op paddo’s in Disneyland.  De liedjes combineren de noise en chaos van de breakcore met meeslepende melodietjes die variëren van verknipte opera tot extreem schelle synths.  Laat dit niet onmiddellijk door je boksen knallen in de buurt van vrienden of familieleden die snel afknappen op lawaai, of je riskeert een voorbarige opsluiting in het gesticht voor psychotisch gedrag.  Niettemin is dit heerlijk om op te feesten, zoals bewezen op de laatste Breakcore Gives Me Wood in het vroegere Hof ter Lo (nu overgenomen door Trix).  Mensen die breakcore dan pas leerden kennen vonden het een aangename ontmaagding.  Niet geheel pijnloos, gezien ze onverwacht in een moshpit terechtkwamen.

16 april komt een grote lichting van Cock Rock Disco, het label van Jason Forrest aka Donna Summer waarvan Nero’s Day met zijn talent net de rangen heeft versterkt.  Een talent dat zelfs Venetian Snares niet onberoerd laat.  De tweede donderdag van de maand heb je de kans de sounds van één van de vetste breakcore-labels van Europa te checken.  De balzaal van de Vooruit zal dienst doen als kraakpand van dienst en de vaste klanten van de Vooruit zullen niet weten wat ze meemaken. Democrazy is blijkbaar goed bezig met breakcore op de kaart te zetten.

 http://www.democrazy.be/nl/agenda/event/302

 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: